31/8/15

Κλαίγοντας την μοίρα μας

Συντάκτης  Κ.Π.Βλαχοδήμος

Πολλοί από μας τους γέροντες και όχι μόνον εκφράζουμε απεγνωσμένα τις ανησυχίες μας για τις οικονομικές αλλά και τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Όλοι τα βάζουμε με την κατάσταση κλαίγοντας την μοίρα μας. Κάποιοι στη απελπισία μας φτάνουμε να εισηγούμαστε δυνατές ενέργειες για αντιμετώπιση των προκλήσεων. Αλλά στην σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής τέχνης στην Ελλάδα είμαστε ακίνδυνοι για το ηγετικό κατεστημένο της χώρας.  Όλοι αυτοί, όσοι κι αν είμαστε, χωρίς σοβαρές υποδομές, μοιάζουμε με ασκητές βοώντες στην έρημο. Οποιαδήποτε λογική κι αν έχουν τα μηνύματα μας βρίσκουν ανταπόκριση μόνον από άλλους ασκητές. Το σώμα της κοινωνίας, ιδίως  η νεολαία, είναι απροσπέλαστο μια και αυτό δεν έχει την πολιτική μόρφωση η δεν βλέπει την ανάγκη να επικοινωνήσει μας.


Τα άτομα που καταρτίζουν την σύγχρονή Ελληνική κοινωνία, τριάντα χρόνια τώρα,  δεν έχουν μορφωθεί να σκέπτονται  και να δρουν έξω από ένα κουτί πολιτικής πόλωσης δύο άκρων, ακόμη και όταν οι δύο πόλοι διαφοροποιούνται φαινομενικά (μνημόνια) η ουσιαστικά (ιδεολογίες).

Μιλώντας σε πολλούς φίλους και γνωστούς αυτές τις μέρες, καθώς η μοίρα οδηγεί αυτήν την δύστυχη χώρα σε άλλη μια αχρείαστη αλλά κρίσιμη για την επιβίωση της εκλογική αναμέτρηση, βλέπω ανάγλυφη την αγωνία τους για το μέλλον, την ματαιότητα των εκλογών αλλά και την ασφυξία αυτού το κουτιού πόλωσης. Όλοι διατυπώνουν τους λόγους για τους οποίους καταλήγουν στον ένα η τον άλλο πόλο, συνήθως με την λογική απόρριψης πεπραγμένων υπό την επήρεια λαϊκίστικών σειρήνων. Μερικοί καταλήγουν στην απελπισία τους σε θέσεις αποχής. Κανείς δεν προβλέπει, με την δύναμη της ψήφου του, να δώσει ευκαιρία σε κάτι καινούργιο, κάτι που θα μπορούσε να χτιστεί έξω από τους κατεστημένους κομματικούς μηχανισμούς. Τους φοβίζει το νέο και άγνωστο, το κενό στοιχειώδους υποδομής του, δεν εμπιστεύονται τους συμπολίτες τους και κυρίως αδυνατούν να στηρίξουν κάτι που δεν υπάρχει παρά μόνον σαν δυναμικό. Το δυναμικό αυτό, που είναι κτήμα της κοινωνίας μας και η μοναδική μας ελπίδα το παραμελούν. Προτιμούν το χειρότερο που γνωρίζουν, χωρίς να ελπίζουν για το μέλλον. Ο πόνος της καταστροφής δεν έχει φτάσει ακόμη στο κόκκαλο για να πάρουν το ρίσκο.

Είναι κατανοητό, σε κάποιο βαθμό, σε άτομα προχωρημένα σε ηλικία, με υποχρεώσεις, να υπάρχουν τέτοιες θέσεις αλλά το θλιβερό και ο άγγελος μεγάλων δεινών είναι ότι η νεολαία μας διακατέχεται από τέτοιες απόψεις. Νέοι που είναι κοινωνοί πλέον με την παγκόσμια ανταγωνιστική πραγματικότητα στην οποία πρέπει να επιβιώσουν, αν δεν είναι ιδεολογικά προσαρτημένοι τα άκρα, παραμένουν απαθείς, αδιάφοροι και ξεκομμένοι από την εθνική τους ταυτότητα και υποχρεώσεις. Περιμένουν κάποιους άλλους να αποφασίσουν γι’ αυτούς, αρκούμενοι κατόπιν ότι μπορούν να παραπονιούνται αενάως. Δεν συνειδητοποιούν ότι καθώς οι συντάξεις των παππούδων τους στερεύουν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο. Και τότε, με τέτοιο πόνο, πολύ λίγοι από αυτούς δεν θα βρεθούν στα άκρα για να συμμετάσχουν στην τελική καταστροφή του έθνους.

Θα μπορούσαμε άραγε να αποφύγουμε αυτήν την κατάληξη; Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε να κλαίμε την μοίρα μας;

Λέγανε οι παλιοί που θυμόμαστε (όχι αυτοί που τους θέλουμε για θεϊκούς αρχαίους προγόνους μας και που πρέπει να τους αφήσουμε επί τέλους ήσυχους παρέα με τους τουρίστες) και που τους χρωστάμε σεβασμό για την ύπαρξή μας και για την έννοια σύγχρονος Έλληνας που τόσο κακοποιούμε: Με πορδές αυγά δεν βάφονται. Άρα πρέπει και να βρούμε μπογιά και να βάψουμε τα αυγά. Αλλιώς την βάψαμε σαν έθνος.

Γι’ αυτήν την προσπάθεια πρέπει να ταρακουνηθούμε γιατί όλοι έχουμε πολύ μα πάρα πολύ δουλειά και πρέπει να βρούμε τον πολύτιμο χρόνο. Οι μεγαλύτεροι για την συμβολή της πείρας τους και την προφορά πόρων (δηλαδή την μπογιά) και οι νεότεροι για την ενεργό συμμετοχή  στο χτίσιμο ενός νέου ηγετικού κατεστημένου για την χώρα, γιατί όλο το παλιό πνέει τα λοίσθια (δηλαδή το βάψιμο).  

Και η δουλειά αυτή δεν είναι θεωρία για να μας την διδάξει κανείς.  Είναι κάτι που θα μας δείξει τις δυνατότητες μας και άρα τις συνθήκες και απαιτήσεις επιβίωσης μας μέσα σε αυτές τις δυνατότητες. Τότε μόνο θα δούμε τους λαϊκιστές και τις προθέσεις τους με τις φαντασιώσεις οικονομικών παροχών ξεγύμνωτες. Ούτε πρόκειται να αλλάξουμε την Ελλάδα από την μια μέρα στην άλλη. Ο δρόμος θα είναι μακρύς και άγριος. Μην μας περάσει όμως από τον νου ότι είμαστε οι μόνοι. Όλοι οι λαοί κάνουν πολύ σκληρή δουλειά για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους.

Η δουλειά αρχίζει μόλις ανοίξουμε την πόρτα μας και βγούμε στην γειτονιά και μιλήσουμε με τους γείτονες. Κάτι που πρέπει εξάπαντος να κάνουμε αμέσως. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό δεν πάμε πουθενά. Ευτυχώς  υπάρχουν ήδη καλά σημάδια. Πολίτες που κατάλαβαν το διακύβευμα, βγήκαν στη γειτονία και πέρα απ’ αυτήν, κάνουν συνάξεις και παράγουν γόνιμο έργο έξω από κάθε πολιτικό πλαίσιο. Είναι αυτοί που πρέπει να προβάλλουμε για παράδειγμα όσο και μικρή αν είναι η προσπάθεια τους. Γιατί χρειαζόμαστε πολλούς, παρά πολλούς τέτοιους.  Έτσι πολλά μεγαλύτερα βήματα θα ακολουθήσουν αυτό το πρώτο και μικρό γιατί θα δρούμε σαν ένα ενεργό και δυναμικό κοινωνικό σύνολο. Έτσι εμείς οι απλοί πολίτες θα ξαναφτιάξουμε το κράτος υπηρέτη της κοινωνίας και θα χτίσουμε το μέλλον για τα παιδιά μας.

Μην περιμένουμε κάποιους άλλους να κάνουν αυτά που χρειάζονται για μας. Τα συμφέροντα τους σπάνια συμπίπτουν με τα εθνικά. Τέτοιοι άγγελοι δεν υπάρχουν, ούτε στα πολιτικά άκρα της κοινωνίας μας ούτε έξω από αυτήν.

Και μέσα σ αυτό το πλαίσιο οι επερχόμενες εκλογές θα μπορούσαν να είναι μια καλή αρχή στην προσπάθεια να βγούμε από το κλουβί.

Πολλοί θα απορήσουν. Αφού δέχεσαι ότι είσαι ένας από τους ασκητές στην έρημο, όπου δεν σε ακούει η σε διαβάζει κανείς παρά μόνον άλλοι ασκητές, τι σου δίνει το κουράγιο να γράψεις αυτό το μήνυμα;

Η ελπίδα φίλοι μου, η ελπίδα ότι μπορεί να το διαβάσουν και μερικοί που δεν είναι ασκητές.  Δεν ξέρεις, ο Θεός της Ελλάδος μπορεί πάλι να βάλει το χέρι του.

  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου