29/7/14

Το Χάσμα της Αξιολόγησης

Συντάκτης  Κ.Π.Βλαχοδήμος


Πολλά γράφονται αυτές τις ημέρες για την επιχειρούμενη αξιολόγηση στον δημόσιο τομέα. Μικρό μέρος από αυτά εστιάζεται σε λογική που απαιτεί  μια διαδικασία που σε πρώτη φάση προϋποθέτει επανασχεδίαση της δομής του αποδεδειγμένα αναποτελεσματικού κράτους . Τονίζουν ότι μόνον με αυτό το προαπαιτούμενο θα προκύψουν σαφείς ανάγκες για τα προσόντα των ατόμων που θα πληρούν την κάθε θέση στην νέα διάρθρωση και θα καταστεί δυνατή μια εποικοδομητική αξιολόγηση του υπάρχοντος δυναμικού. Θα προκύψουν πιθανά πλεονάσματα και πολύ σημαντικότερα θα προκύψουν ανάγκες για την πρόσληψη νέων ανθρώπων με κατάλληλα προσόντα για να καλύψουν τα κενά για τα οποία η υπάρχουσα δημόσια διοίκηση δεν διαθέτει στελέχη.

Είναι γεγονός ότι με την βοήθεια συμβούλων, Ελλήνων με εμπειρίες στην λειτουργιά του κρατικού μηχανισμού σε ποιο προηγμένες χώρες αλλά και ξένων, ειδικοί εργάζονται από διετίας για κάτι που μοιάζει σαν προοδευτική επανασχεδίαση του κρατικού μηχανισμού,

Από εκεί και πέρα όμως, καθώς μπαίνουμε στην φάση της μετάβασης από το τυμπανιαίο υπάρχον σύστημα στο αναδυόμενο και πολλά υποσχόμενο, η πραγματικότητα προβάλλει αδυσώπητη και τούτο διότι υπάρχει μια άλλη διαδικασία που έπρεπε να έχει αρχίσει από καιρό και που δεν φαίνεται να προχωρεί. Το σημείωμα αυτό έχει σκοπό να προβάλλει κατά το δυνατόν αυτήν την διάσταση.

Αφορά στην επιμόρφωση του πολίτη και κυρίως του εργαζόμενου στον δημόσιο τομέα για την ουσία της προσωπικής του συνεισφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Την φύση της, την συνάρτησης της με τις προσωπικές του ικανότητες και την αρμονία της θέσης του στο σύνολο που είναι επιθυμητή, σεβαστή, μοναδική και αναντικατάστατη. Δεδομένης της εργατικής κουλτούρας στην σημερινή Ελληνική κοινωνία, χωρίς τέτοια επιμόρφωση λίγα πρέπει να αναμένονται και δεν θα πρέπει να ψέγει κανείς τους εργαζόμενους γι αυτό αφού γαλουχήθηκαν μέσα της.
Το κύριο εμπόδιο στην επανασχεδίαση του κρατικού μηχανισμού και την κατά συνέπεια αξιολόγηση του υπάρχοντος δυναμικού, είναι η δραματική εξίσωση των πάντων προς τα κάτω, συνέπεια όχι μόνον της μεταπολίτευσης αλλά και από πολύ ποιο πριν. Καταλήξαμε να έχουμε ένα δημόσιο τομέα μόνον με “αρίστους”. Κινούμεθα με κύριο παράγοντα αξιολόγησης ενός ατόμου  όχι την διαβάθμιση της ικανότητας εκπλήρωσης των καθηκόντων μιας θέσης αλλά την απόλυτη ενσωμάτωση του σε ένα συντεχνιακό κοινωνικό σύνολον “αρίστων” κατ ευφημισμόν.

Για το άτομο στον δημόσιο τομέα σήμερα, το πραγματικό χάσμα της αξιολόγησης από την ακολουθούμενη πρακτική που τόσο μας απασχολεί και η πραγματική απειλή στην οποίαν αντιστέκεται , δεν είναι η επανεκτίμηση των δυνατοτήτων του να πληρώσει κάποιαν θέση και σε ποιόν βαθμό. Αυτό είναι ίσως πολύ μακριά από τον τρόπο με τον οποίον σκέπτεται. Αυτό που πολεμάει, παρασυρόμενος από πάμπολλες και παντοδύναμες λαϊκές σειρήνες,  είναι ο κίνδυνος να βρεθεί έξω από την ομάδα των “αρίστων” κι αυτό γιατί έξω απ αυτήν τον έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει μέλλον.
Αν έτσι είναι τα πράγματα έχουμε επείγουσα ανάγκη επιμόρφωσης των μελλών του δημόσιου τομέα αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας για την ουσία της αξιολόγησης. Από τις αντιδράσεις των ενδιαφερομένων και της ευρύτερης κοινωνίας είναι προφανές ότι αν κάτι συμβαίνει σ αυτό τον χώρο είναι πολύ λίγο και αναποτελεσματικό.

Που είναι αυτοί που μπορούν να βοηθήσουν; Να δείξουν ότι δεν υπάρχει πουθενά ευνομούμενη κοινωνία με τέτοιες ολοκληρωτικές έννοιες “αρίστων” και ότι η δύναμη μιας υγιούς κοινωνίας στηρίζεται στην διαφορετικότητα; Ότι τα άτομα, συμφώνα με αυτά που τους προίκισε η φύση και την μόρφωσή τους έχουν την ξεχωριστή θέση τους στην κοινωνία, με μια πρόσφορα που μόνον αυτοί μπορούν να δώσουν και ότι αυτή η προσφορά είναι εξίσου απαραίτητη οπουδήποτε και αν εργάζονται; Ότι μια τέτοια συμμετοχή των είναι πολύ πιθανότερο να τους προσφέρει πολύ καλύτερες συνθήκες αρμονικής διαβίωσης; Και ακόμη ότι η διαβάθμιση των θέσεων δεν παραβιάζει την ισότητα των πολιτών σε μια πραγματικά ευνομούμενη χώρα;
Δυστυχώς, χωρίς την πλήρωση αυτού του χάσματος, η πρόθεση της κοινωνίας για αξιολόγηση των ατόμων του δημόσιου τομέα που ξεκινά από μια ορθολογικότερη επανασχεδιάσει του κρατικού μηχανισμού δεν φαίνεται πραγματοποιήσιμη. Και η αιτία αφορά κυρίως την κατάσταση που επικρατεί στις αγκάλες του πνευματικού μας κόσμου που λάμπει και εδώ δια της απουσίας του ενώ θα έπρεπε, ιδιαίτερα γι αυτό το ζήτημα, να είναι στις επάλξεις και να πολεμάει από καιρό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου