16/7/14

Αρμονία ατομικού και κοινωνικού συμφέροντος…. το στοίχημα

Συντάκτης  Κ.Π.Βλαχοδήμος


Διάβασα προ τριημέρου εξαίρετο άρθρο του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη (*), που γράφτηκε το 1992 και λυπήθηκα γιατί δεν το είδα πολύ νωρίτερα. Καμία δικαιολογία δεν στέκει. Ένα συνοπτικό σημείωμα μιας πολύ σοβαρής θεώρησης της Ελληνικής πραγματικότητας. Μέσα στον πυλώνα της συμβολής του στο διεθνές στερέωμα ένα στιβαρό λιθαράκι. Ένα από τόσα άλλα ίσως που αγνοώ και που θα μπορούσαν να γίνουν βάση ξεκινήματος για το κρίσιμο ζητούμενο, την πορεία στο μέλλον του έθνους μας για την επιβίωση του. Σκιαγράφηση μιας εικόνας τρομακτικής αλλά αληθινής. Είναι θαυμαστή η ικανότητα του γράφοντος να μην ξεφεύγει από τον πύρινα του προβλήματος, το άτομο και τις επιπτώσεις της συμπεριφοράς του στο κοινωνικό σύνολο. Είκοσι δύο χρόνια πριν περιγράφει τόσο γλαφυρά αυτό που το έθνος βλέπει και ζει σήμερα με τις στρεβλές δομικές διαστάσεις που υπήρχαν, υπάρχουν και πολύ πιθανόν να συνεχίσουν να υπάρχουν, οδηγώντας το σε αφανισμό, χωρίς μια υπεράνθρωπη προσπάθεια αναγέννησης.

Είναι ένα κείμενο βαρύ για τα μέτρα μου. Έκανα μεγάλη προσπάθεια να το διαβάσω προσεκτικά. Φαντάζομαι ότι από το πλατύτερο κοινό σαν κι εμένα, λίγοι έχουν κάνει τον κόπο να το διαβάσουν ολόκληρο και ελάχιστοι που αποφάσισαν να εντρυφήσουν. Αλλά τέτοιες σοβαρές θεωρήσεις της Ελληνικής πραγματικότητας συνιστούν την μοναδική ανθεκτική βάση πραγματικότητας πάνω στην οποία θα μπορούσε να χτιστεί μια νέα κοινωνία του έθνους από τα συντρίμμια που μας απέμειναν.
Είναι διαυγές ότι όλες οι αδυναμίες που έφεραν την καταστροφή, πολιτικό σύστημα, συντεχνίες, φοροδιαφυγή και τα άλλα στον ατελεύτητο κατάλογο, ξεκινούν από το άτομο. Συχνά παρατηρητές θεωρούν τέτοιες αδυναμίες πρωταρχικές αλλά στην πραγματικότητα ακολουθούν όντας απλώς μέρος ενός φαύλου κύκλου που ξεκινά από το άτομο. Ένα άτομο που από ιδρύσεως του νέο-Ελληνικού κράτους πάλευε μόνο του. Κατά καιρούς ενεδύθει τον μανδύα κάποιας συντεχνίας αλλά σπανιότατα, περαστικά και για πολύ σύντομα διαστήματα της κοινωνίας κι αυτό από λόγους συναισθηματικούς.
Από απλές παρατηρήσεις γίνεται προφανές ότι για κάθε επιτυχημένο έθνος, όλες οι προσπάθειες αποσκοπούν σε μια δύσκολη και δυναμικά ασταθή ισορροπία ανάμεσα στο ατομικό/συντεχνιακό και το κοινωνικό συμφέρον. Δυνατά έθνη είναι πάντοτε αυτά που καταφέρνουν αρμονική συνύπαρξη αυτών των δύο σε μεγάλα διαστήματα και η ωριμότητα τους βρίσκεται στους μηχανισμούς που εξασφαλίζουν αυτή την αρμονική συνύπαρξη στον τρόπο που σκέπτεται και ενεργεί το κοινωνικό κύτταρο, το ατόμο.

Από αναλύσεις όπως αυτή που μνημονεύεται στην αρχή τοθ άρθρου είναι προφανές ότι το έθνος μας έχει σοβαρή αδυναμία σ αυτό το ζήτημα. Μάλιστα υπό τις παρούσες συνθήκες πληθώρα ενδείξεων της κατά κράτος επικράτησης του ατομικού/συντεχνιακού συμφέροντος υπό την ευρύτερη έννοια. Πολλά, αν όχι όλα τα στραβά που συμβαίνουν σ αυτόν τον άτυχο τόπο ξεκινούν και θ έλεγε κανείς τελειώνουν από αυτήν την καταστροφή της αρμονίας των συμφερόντων.

Πως κανείς ξεκινά μια προσπάθεια επαναφοράς της αρμονίας συμφερόντων στο άτομο;

Η πρόκληση πρέπει να διατυπωθεί απλά γιατί αφορά όλους αλλά θα πρέπει να εστιαστεί στον καθ ένα ξεχωριστά. Πρέπει να πειστεί το άτομο ότι στις δράσεις του προστασία του κοινωνικού συμφέροντας είναι εξ ίσου σημαντική με αυτήν του προσωπικού και γιατί. Και γι αυτό χρειάζονται επιχειρήματα, παραδείγματα για το πώς λειτουργεί σε γλώσσα καταληπτή. Το στοίχημα είναι πως από εκεί που βρίσκεται σήμερα, σύμφωνα με τις μελέτες, το άτομο θα καταφέρει να δει την όλη εικόνα και γιατί αυτή η αρμονία μακροχρόνια εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του και αυτά των απογόνων του. Απ ότι γνωρίζω, αυτήν την προσέγγιση δεν την  έχει δοκιμάσει κανένας ακόμα αλλά το άτομο, ιδίως το νέο, την ψάχνει από καιρό. Απομονωμένο, απελπισμένο, θύμα του κάθε λαϊκιστή.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για μια τέτοια προσπάθεια. Αλλά ευτυχώς για να ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία υπάρχει ένας πυρήνας που πρέπει να δράσει. Είναι τα άτομα που ασπάζονται θέσεις  σαν κι αυτήν που αναφέρεται στην αρχή του άρθρου και έχουν την δυνατότητα να μιλήσουν στους γύρω τους. Να πείσουν με υπομονή γι αυτήν την αρμονία συμφερόντων για να καταλήξουν όλα στο τέλος προς όφελος τους. Αν ο πυρήνας αυτός δράσει υπάρχει ακόμη ελπίδα. 

(*) http://omirosalexandrou.blogspot.be/2014/07/1992.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου