22/4/14

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ

Συντάκτης   Γ.Ε.Σέκερης

Μια μείζων εθνική δοκιμασία μπορεί να δώσει λαβή σε σωτήρια ανορθωτική προσπάθεια. Κλασική περίπτωση η προ ενός αιώνος διακυβέρνηση Βενιζέλου μετά την ταπεινωτική περιπέτεια του ’97.  Συχνότερα όμως, αντί να αντιδράσει υγιώς στον κλονισμό,  το «πολιτικό μας σύστημα» συνέχισε αδιάφορο την προβληματική συμπεριφορά του. Με χαρακτηριστικές εν προκειμένω την παρακμιακή δυσλειτουργία της δημόσιας ζωής μας μετά την μικρασιατική καταστροφή· την ολέθρια κομμουνιστική ανταρσία και τα κοινωνικοπολιτικά της επακόλουθα μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου· και την αμαρτωλή «μεταπολίτευση» - της οποίας συνεχίζουμε να καταβάλλουμε το τίμημα  -  που ακολούθησε την εγκληματική απώλεια άνω του ενός τρίτου του κυπριακού εδάφους και την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος.

Η κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια δεν είναι, βέβαια,  συγκρίσιμη ως προς την καταστροφική διάσταση, με τις προμνησθείσες εθνικές συμφορές.  Ορατός όμως είναι ο κίνδυνος να χαθεί σήμερα, όπως και τότε, η ευκαιρία να απαλλαγεί η χώρα από τους πρωταιτίους των δεινών της· και να δρομολογηθεί η εθνική ανόρθωση με την ριζική ανανέωση προσώπων και νοοτροπίας στο πηδάλιο της πολιτείας.
Η σκιαμαχία των κομμάτων περί το «πρωτογενές πλεόνασμα» και το «κοινωνικό μέρισμα»  αποκαλύπτει άπαξ έτι την εθνική μας παθογένεια. Το πολιτικό κατεστημένο και οι δυνάμεις του χρήματος που το στηρίζουν πασχίζουν να παρουσιάσουν την αποφυγή του χείρονος - ήτοι της πλήρους οικονομικής μας κατάρρευσης - ως δικαίωση της διαιώνισης του ελέγχου τους επί της εξουσίας. Φαίνεται δε να το επιτυγχάνουν, στο μέτρο που η κοινή γνώμη απορροφάται από τα επιφαινόμενα – και παραβλέπει έτσι τη φύση και τα αίτια του κακού.
Διότι η κακοδαιμονία μας δευτερογενώς μόνο είναι οικονομικής τάξης. Πηγάζει κατά κύριο λόγο από τον υπερτροφικό, αναξιοκρατικό, και εν πολλοίς διεφθαρμένο κρατικό μας μηχανισμό. Ο οποίος, παρά τις επικοινωνιακές, ως επί το πολύ, κυβερνητικές ψιμυθιώσεις, καλά κρατεί.  Καθώς αντανακλά τις κομματικές σκοπιμότητες κυβερνώντων, που, ούτε θέλουν, αλλά ούτε, λόγω νοοτροπίας αποκτηθείσης στα κομματικά εκτροφεία, μπορούν, να τον αναμορφώσουν. Το δυσλειτουργικό ελληνικό κράτος μόνο «ευρωπαϊκό» δεν είναι – αν με τον όρο εννοούμε τον προηγμένο δυτικό τύπο κρατικής οργάνωσης και στελέχωσης. Ενώ και έπρεπε και μπορούσε να είναι, δοθέντος ότι διαθέτουμε, εντός και εκτός συνόρων,  αφθονία υψηλής ποιότητας ανθρώπινου δυναμικού, πρόθυμου να συμπράξει στη σωτηρία της πατρίδας – αρκεί να δημιουργηθούν οι αναγκαίες συνθήκες για την αξιοποίησή του.
Ωστόσο, οι κυβερνώντες κομματάνθρωποι – στους οποίους ανήκει οργανικά και το μείζον τμήμα της αντιπολίτευσης – αφού για λίγο ανησύχησαν κάπως για τη διάχυτη λαϊκή αγανάκτηση, ξαναβρίσκουν βαθμιαίως τον παλιό καλό «μαυρογιαλουρικό» εαυτό τους. Εάν δε η οικονομία, στηριζόμενη από την Ευρώπη και την παγκόσμια οικονομική συγκυρία, κάπως ανακάμψει, θα επανέλθουν πλησίστιοι στο ένοχο παρελθόν - καταδικάζοντας έτσι τη χώρα σε παρατεταμένη παρακμή.
Συμπερασματικώς: Η ολέθρια για τη διεθνή θέση της Ελλάδας και προσωπικώς οδυνηρή για τους περισσότερους Έλληνες κρίση των τελευταίων ετών μας προσέφερε μια ευκαιρία εθνικής ανάταξης. Υπό την βασική όμως προϋπόθεση ότι θα υπάρξει μια πολιτική δύναμη ικανή να απευθύνει στον αποπροσανατολισμένο ελληνικό λαό ένα ριζικά διαφορετικό πολιτικό λόγο· να θέσει εθνικούς στόχους υψηλότερους από τα «πλεονάσματα» και τα «μερίσματα’· και να πείσει ότι διαθέτει το στελεχικό δυναμικό για να κάνει τα λόγια πράξη. Δυστυχώς η δύναμη αυτή δεν έχει μέχρι στιγμής εμφανισθεί – και τίποτα δεν δείχνει ότι θα κάνει εγκαίρως την εμφάνισή της.

4 σχόλια:

  1. Άλλη μια ξεκάθαρη άποψη του κυρίου Σέκερη...

    Ευχαριστούμε για τις ... διαπιστώσεις.... με τις οποίες, λίγο πολύ, συμφωνούμε...

    Πάντως, προσωπικά, αυτό που μου λείπει, είναι κάποιος βαθύτερος προβληματισμός επί του πρακτέου...


    Τελειώνοντας δηλαδή την ανάγνωση του άρθρου, αυτό που ακολούθησε μέσα μου, ήταν να αναρωτηθώ:

    Ωραία, ας υποθέσουμε ότι σωστά τα λέει ο κύριος Σέκερης.... Και λοιπόν; Που θα πάει το πράγμα; Θα εξακολουθήσουμε, παραμένοντας άπραγοι, να παρακολουθούμε την κατιούσα οδό που μας οδηγούν οι πολιτικοί; (Και για να μην είμαστε και άδικοι, οι σήμερον Κυβερνώντες, μια και αυτοί, μας αρέσει ή όχι, έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την καταστροφική πορεία που ακολουθούμε, δεδομένου ότι αυτοί (;) λαμβάνουν τις αποφάσεις και καθορίζουν την πορεία).

    Όλα καλά και όλα ωραία;

    Θα αφήσουμε να υπάρχει το ίδιο σκηνικό;

    Και οι εκλογές;
    Το περίφημο υπέρτατο εργαλείο των "δημοκρατικών διαδικασιών" (χα); Το μόνο που έστω, κατά κάποιο τρόπο, μας απέμεινε, παρά την τρομοκρατία, τις χειραγωγούμενες δημοσκοπήσεις, την αλλοίωση της πραγματικότητας με μοχλό τα στρατευμένα ΜΜΕ, την βίαια εκμετάλλευση των φτωχών και αδύναμων μέσω της παρουσίασης ψεύτεικων στοιχείων, υποσχέσεων και οραμάτων,

    Μια από τα ίδια;

    Αν ναι, ευθυνόμαστε όχι μόνο για το ότι φθάσαμε ως εδώ αλλά και για εκείνο που θα συμβεί αύριο....


    φιλικά
    Δημήτρης Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ Δημήτρη Π., τα ερωτήματα που εγείρετε για το πρακτέο τα θέτω και εγώ στον εαυτό μου εδώ και χρόνια (δηλαδή δεκαετίες...). Πιστεύω όμως ότι η αδυναμία μου να δώσω προσωπικώς λύση στην εθνική μας κρίση δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στην περιγραφή της και στην επισήμανση των προϋποθέσεων υπερπήδησής της. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ως γνωστόν – εξακολουθώ δε να ελπίζω ότι «ο Θεός της Ελλάδος» θα εμπνεύσει νεότερους και ικανότερους συμπατριώτες μας να δραστηριοποιηθούν για τον τερματισμό του εθνικού μας κατρακυλίσματος. Γιώργος Σέκερης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ κύριε Σέκερη

      Αντιλαμβάνομαι πλήρως αυτά που λέτε και παρακολουθώ την όλη σας προσέγγιση.

      Πολλά θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αλλά δεν γίνεται στο παρόν πεδίο.

      Θα πω όμως κάτι:


      Και εγώ πιστεύω στον Θεό της Ελλάδος.
      Μόνο που και αυτός, ως Θεός κινείται σε διαφορετικό από εμάς επίπεδο.
      Δηλαδή, με διαφορετική "λογική" και με διαφορετική "αντίληψη" του χρόνου... Αυτός λειτουργεί με τους αιώνες και και με τρόπο που στον άνθρωπο μπορεί να φαίνεται παράλογος ή ανεξήγητος....

      Στα πλαίσια αυτά, δεν θα συμφωνούσα ότι μας δόθηκε μια ευκαιρία που χάνεται...
      Θα έλεγα, ότι κατά την γνώμη μου βρισκόμαστε σε μια διεργασία σε εξέλιξη με αίσια για τον Ελληνισμό έκβαση...

      Στα ίδια πλαίσια, σκέφτομαι ότι ίσως η λύση μας διαφεύγει, επειδή δεν εντοπίζουμε σωστά (σε σχέση με την θεϊκή προσέγγιση) το πρόβλημα.



      Με τις ευχές μου για την ονομαστική σας εορτή


      φιλικά
      Δημήτρης Π.

      Διαγραφή
    2. Αγαπητέ κ. Δημήτρη Π., Θερμότατα ευχαριστώ για τις ευγενικές ευχές σας ΓΕΣ

      Διαγραφή

Αρχειοθήκη ιστολογίου