16/1/14

ΟΙ ΕΥΡΩΚΑΠΗΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

γράφει ο Γ.Ε. Σέκερης

Για μια ακόμη φορά, οι κομματάνθρωποι που επί δεκαετίες λυμαίνονται τη χώρα χρησιμοποιούν την ευρωπαϊκή ιδέα ως μέσο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και διάσωσης της κλονιζόμενης εξουσίας τους. Με τους κατέχοντες τους κυβερνητικούς θώκους να προβάλλουν το ψευδοδίλημμα «Ναι ή Όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση» · με τους πασχίζοντες να τους αντικαταστήσουν να υπόσχονται «μια άλλη Ευρώπη» · και, συνακόλουθα, με τους μεν και τους δε να συμπράττουν στη συγκάλυψη του πραγματικού διακυβεύματος των τραγελαφικών πολιτικών μας εξελίξεων.

***
Για να μην πέσει κανείς θύμα της ενορχηστρωμένης αυτής καμπάνιας συσκοτισμού, πρέπει να έχει συνεχώς προ οφθαλμών ορισμένες βασικές διαπιστώσεις. Και κατά πρώτο λόγο το ότι η συνεχιζόμενη συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι αυταπόδεικτα επιτακτική ανάγκη · καθώς τυχόν έξοδός μας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ή έστω και περαιτέρω εξασθένιση της θέσης μας εντός αυτών, θα έπληττε μείζονα γεωπολιτικά, πολιτιστικά, και οικονομικά συμφέροντα του ελληνικού κράτους και του Ελληνισμού γενικότερα.
Ωστόσο – και είναι μια δεύτερη, κρίσιμη επισήμανση - η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα μακράν απέχει του να αποτελεί πανάκεια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας ιδιότυπος χώρος στενής μεν συνεργασίας, πλην όμως και αντιπαράθεσης, εθνικών κρατών – με τους δημογραφικά, οικονομικά, και στρατιωτικά προέχοντες εταίρους να ασκούν αναπόφευκτα καθοριστική επιρροή στις κεντρικές επιλογές της.
Το κατ’ εξοχήν εξυπηρετικό της ασφάλειας και ανάπτυξης της χώρας μας προωθημένο, ουσιαστικά ομοσπονδιακό, ευρωπαϊκό όραμα των Αντενάουερ, Σουμάν, και ντε Γκάσπερι, ούτε έλαβε, ούτε, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να λάβει σάρκα και οστά -  τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, το οποίο είναι και το μόνο που προσφέρεται για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής. Mάλιστα, η αύξουσα προσκόλληση των κρίσιμης σημασίας για τα ευρωπαϊκά πράγματα Βρετανών και Γάλλων στην κρατική τους κυριαρχία και η τόνωση της εθνικής αυτοπεποίθησης των τουλάχιστον εξ ίσου σημαντικών Γερμανών μετά την επανενοποίησή τους εκκολάπτουν ένα διάχυτο «ευρωσκεπτικισμό», δυσχεραίνοντα ακόμη και την τρέχουσα, επιλεκτική – πρωτίστως οικονομική, αλλά σε μικρότερο βαθμό και διοικητική και διεθνοπολιτική - ευρωπαϊκή συνεργασία. Η οποία, ωστόσο, ευρύτατα αναγνωριζόμενη ως αναγκαία, το πιθανότερο είναι να συνεχισθεί χωρίς μείζονα απόκλιση από την μέχρι τούδε πρακτική.
***
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο εθνικός ρεαλισμός υπαγορεύει, αφ’ ενός, να αξιοποιούμε κατά το δυνατόν πληρέστερα τις σημαντικές δυνατότητες που μας προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση, και, αφ’ ετέρου, να συνειδητοποιήσουμε την αντικειμενική αδυναμία μας να καθορίζουμε τις κεντρικές επιλογές της. Η ίδια δε αυτή συλλογιστική επιβάλλει να αποφεύγουμε, τόσο την εξιδανίκευση, όσο και  τη δαιμονοποίηση της ΕΕ - απαλλασσόμενοι ειδικότερα από το απαξιωτικό, τριτοκοσμικό σύνδρομο της αντιμετώπισης ως εχθρού οποιασδήποτε ευρωπαϊκής κυβέρνησης ή Ευρωπαίου ηγέτη δεν υιοθετεί τις εκάστοτε επιδιώξεις μας.
Εν πάση, όμως, περιπτώσει, το κυρίως ζητούμενο ήταν και είναι η εσωτερική μας ανασυγκρότηση με τις στενά αλληλένδετες επί μέρους πτυχές της: την πολιτειακή, τη διοικητική, την αμυντική, την εκπαιδευτική, την περιβαλλοντική, και φυσικά την οικονομική. Η πραγμάτωσή της οποίας αποτελεί αποκλειστικά δικό μας χρέος. Ουδενός άλλου. Ενώ προϋπόθεση πρώτη για να αχθεί εις πέρας ο ομολογουμένως ηράκλειος αυτός άθλος είναι να απαλλαγεί ο δημόσιος βίος από το εφθαρμένο και ευρύτατα διεφθαρμένο σημερινό πολιτικό προσωπικό, και στις θέσεις ευθύνης να προωθηθούν νέα, άφθαρτα στελέχη, ικανά να καλύψουν με επάρκεια όλους τους κρίσιμους τομείς της δημόσιας ζωής.  
Κατάλληλοι προς τούτο άνθρωποι ευτυχώς υπάρχουν - εντός και εκτός Ελλάδας. Σήμερα μάλιστα είναι περισσότεροι και καλύτερα κατηρτισμένοι παρά ποτέ κατά την ιστορική διαδρομή του Νεότερου Ελληνισμού. Όμως, απομονωμένοι και αποκαρδιωμένοι απέχουν από τα κοινά. Διό και ο εντοπισμός, η προσέλκυση, και η αξιοποίησή τους εν ονόματι ενός προγράμματος εθνικής ανόρθωσης συνιστούν εκ των πραγμάτων την κεντρική αποστολή μιας γνήσια αναγεννητικής πολιτικής δύναμης - όπως και προαπαιτούμενο για τη στήριξή της από τον ελληνικό λαό.

6 σχόλια:

  1. Χρειάζονται συγκεκριμένες και υλοποιήσιμες προτάσεις και όχι ευχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο συγγραφεύς προτείνει σαφέστατα λύση στο πρόβλημα της Ελλάδος: "¨Προϋπόθεση πρώτη για να αχθεί εις πέρας ο ομολογουμένως ηράκλειος αυτός άθλος είναι να απαλλαγεί ο δημόσιος βίος από το εφθαρμένο και ευρύτατα διεφθαρμένο σημερινό πολιτικό προσωπικό, και στις θέσεις ευθύνης να προωθηθούν νέα, άφθαρτα στελέχη, ικανά να καλύψουν με επάρκεια όλους τους κρίσιμους τομείς της δημόσιας ζωής".

      Διαγραφή
    2. Πάντως (αγαπητέ δεύτερε Ανώνυμε), η κατάθεση μιας προϋπόθεσης δεν αποτελεί και σαφέστατη πρόταση λύσης.
      Μια πρόταση για λύση, θα πρέπει πράγματι να περιγράφει με συγκεκριμένο και υλοποιήσιμο τρόπο, το πώς θα επιτευχθεί ο στόχος.
      Επομένως, μέχρις εδώ, ισχύει στο ακέραιο το σχόλιο του πρώτου Ανωνύμου.

      Αλλά αγαπητέ πρώτε Ανώνυμε, η γνώμη μου είναι ότι ο κύριος Σέκερης στο τέλος προτείνει λύση.
      Και ποια είναι αυτή;
      Η λύση λοιπόν που εγώ βλέπω ότι προτείνει ο κύριος Σέκερης είναι να συγκροτηθεί μια " γνήσια αναγεννητική πολιτική δύναμη ", η οποία θα έχει ως κεντρική αποστολή να " εντοπίσει, προσελκύσει και αξιοποιήσει, εν ονόματι ενός προγράμματος εθνικής ανόρθωσης" τους "κατάλληλους ανθρώπους που ευτυχώς υπάρχουν" ώστε να πραγματωθεί " το κυρίως ζητούμενο " που είναι " η εσωτερική μας ανασυγκρότηση με τις στενά αλληλένδετες επί μέρους πτυχές της: την πολιτειακή, τη διοικητική, την αμυντική, την εκπαιδευτική, την περιβαλλοντική, και φυσικά την οικονομική."
      Αυτή η προτεινόμενη λύση, είναι συγκεκριμένη.
      Το αν είναι και υλοποιήσιμη θα αποδεικνύεται συνεχώς από την έναρξη της εφαρμογής της μέχρι και την επίτευξη του τελικού στόχου.
      Πρώτα πρώτα όμως, θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή. Αν δεν τεθεί σε εφαρμογή, η πρόταση πράγματι καταγράφεται ως ευχή.
      Ποιος όμως θα την θέσει σε εφαρμογή;
      Εγώ θα έλεγα ότι όποιος προτείνει μια λύση που πιστεύει ότι είναι υλοποιήσιμη, θα πρέπει να την θέσει σε εφαρμογή ο ίδιος......Ή έστω κάποιος άλλος που και εκείνος πιστεύει ότι η λύση είναι υλοποιήσιμη.

      Εν αναμονή λοιπόν της έναρξης της απόδειξης ότι η προτεινόμενη λύση (αν δεν κάνω λάθος) από τον κύριο Σέκερη είναι υλοποιήσιμη αλλά και ότι δεν είναι απλώς ευχή (οπότε κάνω λάθος).

      Με φιλικούς χαιρετισμούς


      Διαγραφή
  2. Αγαπητοί φίλοι
    Επειδή δεν βλέπω ανταπόκριση στον σχολιασμό, θέλω να συμπληρώσω κάτι.
    Δημιουργείται η εντύπωση ότι η πρόταση του κυρίου Σέκερη κινείται στην περιοχή του ευχολογίου και των ευγενών προσδοκιών...
    Η γνώμη μου είναι ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδος, (εθνικά θέματα, ραγδαία επιδείνωση κατάλυσης του κράτους κλπ) απαιτεί να περάσουμε το ταχύτερο στο στάδιο της δράσης και της οργάνωσης, προς πραγματοποίηση των ευχών και προσδοκιών μας...
    Αν όχι τώρα, Πότε;

    φιλικά
    Δημήτρης Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιώργος ΣέκερηςΦεβρουαρίου 22, 2014

    Αγαπητοί Aνώνυμε και κύριε Δημήτρη Π.,
    Το άρθρο μου δεν συντάχθηκε ως προπομπός κάποιας συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. Απλώς, επειδή αρκετοί, κατά τα λοιπά συχνά αξιόλογοι, άνθρωποι, προσπαθούν να καλύψουν το κενό που έχει προκαλέσει στον δημόσιο βίο μας η ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού μας, επιχείρησα να υπενθυμίσω το πραγματικό διακύβευμα των καιρών και να επισημάνω τις προϋποθέσεις για τη δρομολόγηση μιας επιτυχούς ανορθωτικής κίνησης. Λυπούμαι εάν σας απογοητεύω, πιστεύω όμως ότι καλόν είναι, εν αναμονή μιας ενεργού παρέμβασης ανταποκρινόμενης στις προσδοκίες των σοβαρών Ελλήνων, να καλλιεργείται το έδαφος για την επιτυχή εκδήλωσή της.
    Φιλικά,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ κύριε Σέκερη
      Προσωπικά δεν με απογοητεύετε. Τουναντίον θεωρώ εξαιρετική την προσπάθεια και την δική σας αλλά και όλων των συντελεστών του " Διπλωματικού Περισκοπίου" για την προώθηση μιας υγιούς αντιμετώπισης της παρούσας κατάστασης.
      Απλώς βρήκα την ευκαιρία και εγώ να θέσω το ζήτημα που έθεσε στο τελευταίο του μήνυμα και ο κύριος Βλαχοδήμος όταν είπε: "...Θεωρίες τέλος. Η πραγματικότητα είναι πολύ σοβαρότερη από αυτές Τα πράγματα μπορεί να είναι κρισιμότερα από ότι φαίνονται..."
      Δηλαδή να επισημάνω ότι οι καιροί μάς δείχνουν ότι η "... αναμονή μιας ενεργού παρέμβασης ανταποκρινόμενης στις προσδοκίες των σοβαρών Ελλήνων..." θα έπρεπε να έχει εξαντληθεί και οι σοβαροί Έλληνες όφειλαν (καλό θα ήταν να είχαν) να έχουν περάσουν στην δράση. Ας γίνει λοιπόν τώρα, έστω και καθυστερημένα,
      Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι όσοι πιστεύουν σε αυτή την ανάγκη και έχουν ευρύτερη αναγνωρισιμότητα, προσβάσεις στην δημοσιότητα και δυνατότητες οργάνωσης, είναι αυτοί που μάλλον πρέπει να ξεκινήσουν την κίνηση.

      φιλικά
      Δημήτρης Π.

      Διαγραφή

Αρχειοθήκη ιστολογίου