7/2/13

Η πιο μεγάλη δυσκολία

  
Πέμπτη, 07 Φεβρουαρίου 2013 18:40

Η πιο μεγάλη δυσκολία
Σε τελευταίο μου άρθρο για την είσοδο της Νέμεσης στη σκηνή για τον πολίτη * έγραφα “Το χτίσιμο του αντίπαλου δέους από την νεολαία αναπτύσσεται απείθαρχα και χαοτικά όπως άλλωστε αναμενόταν. Η ταυτότητα του αμαυρώνεται από παρεμβολές μηχανισμών του κατεστημένου. Οι παράπλευρες απώλειες μπορεί να είναι τρομακτικές, υλικά αλλά κυρίως ψυχολογικά, φτάνοντας μέχρι τον πυρήνα της κοινωνίας, την οικογένεια. Φαίνεται να εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που η συμβολή τους θα αποβεί αποφασιστική. Τι είναι έτοιμοι θα θυσιάσουν οι ώριμοι πολίτες για την γένια της οποίας κατέστρεψαν το μέλλον; Πως θα δράσουν οι λίγοι συνετοί και αμόλυντοι πολιτικοί; Πόσο αδίσταχτο θα αποδειχτεί το κατεστημένο με όλους τους παράπλευρους μηχανισμούς δολιοφθοράς που διαθέτει στην μάχη για την ριζικήτου αναδόμηση; Πόσο βάρος θα ρίξει η κοινωνία στην προστασία της συνοχής της; Δυστυχώς τα τελευταία γεγονότα συνηγορούν.

 
 
Καθώς έλαβα σχόλια για το ερώτημα: “Τι είναι έτοιμοι θα θυσιάσουν οι ώριμοι πολίτες για την γένια της οποίας κατέστρεψαν το μέλλον;ίσως είναι χρήσιμο να διατυπωθούν ορισμένες σκέψεις από την σκοπιά ενός γέροντα παρατηρητή των εξελίξεων που δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες αλλά αγαπάει την πατρίδα του όπως την γνώρισε ένα μεγάλο μέρος του περασμένου αιώνα και πονάει για τα πάθη της σήμερα.

Ανάμεσα σε αυτούς τους ώριμους πολίτες, μέσα στο πλαίσιο 45 έως 65 ετών υπάρχει το πραγματικό δυναμικό της ηγεσίας του έθνους. Είναι οι ικανοί και σεβαστοί επαγγελματίες του επιχειρηματικού χώρου, της δημόσιας διοίκησης, των κοινωνικών οργανώσεων, των μέσων ενημέρωσης η ακόμη και του κομματικού και συντεχνιακού κατεστημένου που κατάφεραν φτάσουν ψηλά με τις ικανότητες τους και την σκληρή δουλεία. Είναι επίσης αυτοί που ξέρουν πολύ καλύτερα από οιανδήποτε τους μηχανισμούς του κατεστημένου που τους καπελώνουν από μετριότητες και ευνουχίζουν την δημιουργικότητα τους. Είναι αυτοί που κρατούν το κράτος ζωντανό, έστω και στην εντατική, με νύχια και με δόντια.
Αυτό είναι το μόνο στρώμα της κοινωνίας που έχει την δύναμη να χαράξει ένα νέο μέλλον για την πατρίδα. Γνωρίζοντας κανείς πολλούς από αυτούς ανακαλύπτει ότι εμφορούνται από αγάπη για την πατρίδα αλλά αισθάνονται απομονωμένοι και ανήμποροι να τα βάλλουν με το αδυσώπητο κατεστημένο. ¨Έτσι καταλήγουν απαντώντας στο ερώτημα μας ότι δεν είναι λογικό να θυσιάσουν τίποτα γιατί δεν θα πιάσει τόπο.
Αυτό είναι ο θρίαμβος του εκμαυλισμένου ηγετικού κατεστημένου της χώρας. Με την αφθονία των μέσων που διαθέτει από τα χρήματα των απλών πολιτών, έχει εμπεδώσει ένα περιβάλλον που το ώριμο σκεπτόμενο άτομο αισθάνεται απομονωμένο και πεπεισμένο για το μάταιο ανάληψης ρίσκου για να εκφράσει την γνώμη του η να δραστηριοποιηθεί πολιτικά. Και είναι αυτή την εικόνα που βλέπει η νεολαία μας χτίζοντας εν κατακλείδι την λαίλαπα του αντίπαλου δέους. Οι νέοι μας ξέρουν ότι χρειάζονται χρηστή ηγεσία, ξέρουν ότι πρέπει να την περιμένουν μόνον από αυτό το στρώμα, αλλά καθώς δεν διατίθεται και μια και διακινδυνεύεται το μέλλον τους προχωρούν μόνοι, προδομένοι και εύκολα θύματα διαστρεβλωμένων ιδεολογιών.
Ας κάνουμε λοιπόν εμείς οι γεροντότεροι μια ευχή.
Ότι ο καθένας από αυτό το δυναμικό στρώμα της κοινωνίας θα απαντήσει στο κάλεσμα της νεολαίας για θυσία. Θα πάρει το ρίσκο. Θα το κάνει με περιττή περίσκεψη. Θα σπάσει τα δεσμά της απομόνωσης και θα κινηθεί πολιτικά συνασπισμένος σε ομάδες που θα ξεφύγουν από λαϊκισμούς και μνημόνια και θα έχουν σαν μοναδική προτεραιότητα την προασπίσει του εθνικού συμφέροντος και την εκ βάθρων αναθεώρηση της πολιτείας και του κατεστημένου της. Ο αγώνας θα είναι δύσκολος και ο διαθέσιμος χρόνος περιορισμένος αλλά η κοινωνία, παρόλα όσα της καταμαρτυρούν, έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι με μια ηγεσία που εμπιστεύεται μπορεί να κάνει θαύματα.

Κ.Π.Βλαχοδήμος 7 2 2013
* http://www.diplomatikoperiskopio.com/index.php?option=com_content&view=article&id
=996:2013-01-16-18-14-11



 

Σχόλια  

 
0 #1 Δημήτριος Π. 14-02-2013 19:17
Δεν καταλαβαίνω πώς περιμένετε από ένα λαό ο οποίος, είτε είναι πολιτικά ευνουχισμένος από την "δημοκρατία" που μας κληροδότησε η λεγόμενη μεταπολίτευση, είτε έχει καλομάθει στην ρεμούλα, το καπέλωμα και τις συντεχνιακές σχέσεις, από το πουθενά, να μεταμορφωθεί και ξαφνικά να ορθώσει ανάστημα απέναντι σε όλες αυτές τις πρακτικές; Με ποιό τρόπο θα γίνει αυτό, ως δια μαγείας μήπως;

Εσείς όμως δεν είστε (όπως μας εκμυστηρευτήκατ ε) που ήσασταν ένας "παρατηρητής" των εξελίξεων; Πού βρισκόσασταν λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια "του περασμένου αιώνα" και γιατί δεν είχατε/έχετε πολιτικές φιλοδοξίες; Πώς θα αλλάξουμε την κοινωνία μας (προς το καλύτερο) αν δεν είμαστε πολιτικά όντα;

Φαντάζομαι έχετε κάνει τον κόπο να διαβάσετε Πλάτωνα, Αριστοτέλη, κλπ. Ξέρετε ποιά είναι η ονομασία αυτού που δεν συμμετέχει στα κοινά; Ιδιώτης! Ξέρετε ότι αυτή η λέξη "πέρασε" σε πολλές άλλες γλώσσες και σήμερα έχει επιβιώσει ως "idiot" δηλ. βλάξ;

Με ποιό δικαίωμα έρχεστε εσείς τώρα και με τον "βαρύ" τίτλο του "γέροντος" μας λέτε τι πρέπει να κάνουμε. Εσείς και η γενιά σας όφειλε να έχει αποτρέψει αυτό το κατάντημα! Αλλά εσείς οι "παλιοί" είτε χωθήκατε μέχρι την μύτη στην διαφθορά είτε μείνατε προκλητικά σιωπηλοί, ανήμποροι παρατηρητές της καταστροφής της πατρίδας μας και πολύ φοβάμαι του Ελληνισμού και του Ελληνικού γένους στο σύντομο μέλλον.

Είναι πλέον αργά για δάκρυα "κύριε". Ούτε δικαιούστε να δίνετε συμβουλές. Η πραγματική Δημοκρατία δεν είναι ...menu εστιατορίου να συμμετέχουμε "a la carte". Υπάρχει μιά έκφραση "ο σιωπών δοκεί συναινείν" σύμφωνα με την οποία, ΚΑΙ εσείς, είστε το ίδιο ένοχος με τους εκμαυλιστές της Πατρίδας μας.

Χαίρετε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου