20/1/12

Οράματα και όνειρα - ρήξεις και ανατροπές στο πανεπιστήμιο

  
Παρασκευή, 20 Ιανουάριου 2012 23:53
(Εικόνες συμπεριφορών από καταλήψεις}

Από καταλήψεις τα χέρια μακριά
φωτιά να βάλουμε στα νέα αφεντικά

Η νεαρή φοιτήτρια γράφει την τελευταία λέξη, κοιτάζει προσεκτικά σκυμμένη ακόμη επάνω από το πανώ το σύνθημα, δύο άλλες κοπέλλες, φίλες της προφανώς ή μέλη της ίδιας οργάνωσης, συζητούν καπνίζοντας. Μού κάνει εντύπωση η επιδεξιότητα και η ταχύτητα με την οποία γράφει τα ωραία γράμματα. « Είσθε φοιτήτρια;» την ρωτώ. «Ναι», μου λέει. «Σε ποια Σχολή;», «Στη Σχολή Καλών Τεχνών». «Ακριβώς;». «Σπουδάζω Χαρακτική». Σηκώνεται, οι άλλες τυλίγουν το πανώ. Στην ατημέλητη εμφάνιση ξεχωρίζει το έξυπνο, συμπαθητικό πρόσωπο. «Από ό,τι βλέπω, πρέπει να έχετε και δικά σας έργα, χαρακτικά εννοώ». «Ναι», μου λέει. Τη ρωτώ αν σκέφθηκε να τα εκθέσει κάπου. Δεν απαντά. Μετά τη ρωτώ γαι τα « νέα αφεντικά», ποια είναι και πώς θα τα κάψετε. Με κοιτάζει με ένα απροσδιόριστο ύφος και πάλι δεν μου απαντά.
Στο ισόγειο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής πέντε φοιτητές παίζουν χαρτιά. Πλησιάζω γαι να τους πω πως αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν κάπου αλλού, όχι στο Πανεπιστήμιο. «Έχετε δίκιο», μου λέει χαμογελώντας μια φοιτήτρια. Κάτι ψιθυρίζει στον διπλανό του ένας φοιτητής, αυτός  με κοιτάζει απλώς χωρίς να πει τίποτα. Στο ισόγειο της Νομικής Σχολής τρεις άλλοι παίζουν επίσης χαρτιά, η φοιτήτρια που κάθεται στη μέση στρίβει ένα τσιγάρο και όταν κάνω την ίδια παρατήρηση, μου απαντά γελώντας, πως αυτά είναι άλλα χαρτιά, όχι χαρτιά της τράπουλας του χαρτοπαίγνιου. Στην Γεωπονοδασολογική Σχολή γίνεται το ίδιο σε δύο τραπεζάκια.
Ο φοιτητής που κάθεται στην είσοδο του κτηρίου Διοικήσεως, είναι ένας από τους περίπου δεκαπέντε που κατέλαβαν το επταόροφο κτήριο. Με δύο άλλους απαγορεύει την είσοδο σε οποιονδήποτε, ακόμη και όταν, όπως εγώ, θέλει απλώς να πάρει την αλληλογραφία από τις γραμματοθυρίδες στο υπόγειο. Επειδή η κατάληψη έγινε εξαιτίας του «νέου νόμου πλαισίου», τον ρωτώ τι θα έπρεπε να γίνει κατά τη γνώμη του. «Δεν ξέρω», μου λέει. «Πρώτα πρέπει να πάρει ο λαός την εξουσία». «Δηλαδή, πότε και πώς;» τον ρωτώ. Δεν μου απαντά.

Τϊ σκέπτεται και πως αισθάνεται η φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών όταν γράφει με ωραία γράμματα πώς θα κάψει τα «νέα αφεντικά;», τι σκέπτονται και πώς αισθάνονται εκείνοι που το διαβάζουν και σε κάθε περίπτωση πώς δέχονται ή γιατί ανέχονται τέτοιου είδους εξαγγελίες; Και ο φοιτητής που κάνει με άλλους της ίδιας οργάνωσης ίσως γαι πολλοστή φορά κατάληψη, πώς φαντάζεται ότι θα πάρει ο Λαός- και ποιος Λαός - την εξουσία; Οι φοιτητές που χαρτοπαίζουν προφανώς δεν ανήκουν σε οργάνωση και δεν είναι « επαναστάτες». Θα ήθελε όμως να μάθει κανείς πώς αισθάνονται και πώς σκέπτονται, όπως και εκείνοι που τους βλέπουν να χαρτοπαίζουν. Τα ίδια ερωτήματα θα έπρεπε να θέσει κανείς και για εκείνους που τα τελευταία χρόνια υβρίζουν, προπηλακίζουν, απειλούν και καταστρέφουν-που ρυπαίνουν αίθουσες, αμφιθέατρα, τους περιβάλλοντες χώρους του Πανεπιστημίου, που διαλύουν συνελεύσεις και ματαιώνουν επίσημες εκδηλώσεις του Πανεπιστημίου και με όλα αυτά δυσφημίζουν το Πανεπιστήμιο και την χώρα μας στους ξένους που φοιτούν σε αυτό ή το επισκέπτονται.
Τα ερωτήματα αυτά δεν ετέθησαν ακόμη και στις περιπτώσεις όπου συνέβησαν οι πιο ακραίες από αυτές τις εκδηλώσεις. Καλύφθηκαν είτε από την συζήτηση για το λεγόμενο άσυλο είτε από τις διαμαρτυρίες κατά των επεμβάσεων της αστυνομίας. Ακόμη και η μεγάλη εξέγερση των μαθητών του Λυκείου τον Δεκέμβριο του 2008 που έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο, δεν προκάλεσε ούτε τότε ούτε αργότερα τον προβληματισμό που έπρεπε. Το αποτέλεσμα:με την επιδειχθείσα(και επιδεικνυόμενη) ανοχή οι εκδηλώσεις αυτές έγιναν και μέρος της καθημερινότητας ώστε να μη «ενοχλούν», ή, αν ενοχλούν, να θεωρείται κάθε προσπάθεια για την αντιμετώπισή τους μάταιος κόπος. Στο σύνολό τους πάντως, τόσο ως προς έκφραση, όσο και ως προς πράξη, οι εκδηλώσεις αυτές εξακολουθούν να αποτελούν, για τριάντα περίπου χρόνια, μία, ίσως  την πιο χαρακτηριστική, από όλες τις αρνητικές σε παγκόσμια κλίμακα μοναδικότητες, του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και οπωσδήποτε την πιο ανησυχητική, από κοινωνική και εθνική άποψη, εφόσον αφορά το πολυτιμότερο μέρος του Έθνους, τη νέα γενιά. Γι’ αυτήν την αρνητική μοναδικότητα το βάρος της ευθύνης, με την κοινή εμπειρία και λογική, δεν πέφτει φυσικά στους νέους.
ΙΙ

Ο κοινός πολίτης που θα περιερχόταν και στο παρελθόν τους χώρους του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για να γνωρίσει από κοντά αυτήν την πραγματικότητα, θα διαπίστωνε ότι συνθήματα οργής και καταστροφής, όπως εκείνο που έγραψε κατά τις πρόσφατες καταλήψεις του Σεπτεμβρίου η φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών, προερχόμενα προφανώς από «αυτόνομες», δηλ. μη εξαρτημένες από τα γνωστά πολιτικά κόμματα οργανώσεις, γράφονταν και άλλα.
Αυτοί ρημάζουν τις ζωές μας κάθε μέρα
εμείς θα ρημάξουμε τα πάντα
για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέριά μας
ήταν γραμμένα στο ισόγειο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής τον Μάιο του 2009, την ίδια εποχή στον τοίχο του Βιολογικού τμήματος της Φυσικομαθηματικής Σχολής:
Κάνουμε την καρδιά μας πέτρα
Και εσείς αναρωτιέστε
που βρήκαμε τις πέτρες
Τις βρήκαμε στα συντρίμμια
αυτού του σάπιου κόσμου.
Και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου στην Πανεπιστημιακή Λέσχη
Μίσος, οργή και ανταρσία
Αγώνας γαι την ζωή και την ελευθερία.
Η ταυτότητα της οργάνωσης δεν δηλωνόταν, τα κίνητρα της εμπρηστικής παρόρμησης παραμένουν άγνωστα, το σύνθημα όμως Κάψτε τις Σαράντα Εκκλησιές -προφανώς εννοείται η γνωστή συνοικία της πόλης- που ήταν γραμμένο στο ισόγειο της Θεολογικής Σχολής τον Ιανουάριο του 2007, είναι επίσης ενδεικτικό.

Συχνότερες, δηλαδή συχνά επαναλαμβανόμενες, είναι οι εξαγγελίες  της ρήξης και της ανατροπής σε συνθήματα προερχόμενα από την νεολαία της παραδοσιακής(κοινοβουλευτικής) Αριστεράς.
Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή ,ρήξη και ανατροπή
Είναι το συνηθέστερο, που γράφεται, αν δεν κάνω λάθος, ήδη από το 2007.

Στην μαθητική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 η νεολαία του ίδιου κόμματος θα στραφεί εναντίον της «κρατικής τρομοκρατίας» με την εξαγγελία της «λαϊκής πάλης» που θα ακολουθήσει:
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει
Του λαού η πάλη θα την σπάσει.
Η νεολαία του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού κινήματος είχε και έχει ακόμη ως έμβλημα την υψωμένη γροθιά- τότε, αν δεν κάνω λάθος ως και το 2009, χρησιμοποιούσε όμως επίσης το σύνθημα της πάλης κατά του κατεστημένου και της αλλαγής.
Με μπροστάρηδες τους φοιτητές
Σπάμε το κατεστημένο
Και αλλάζουμε το τμήμα
που εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 2007 στο ισόγειο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής.
Πώς θα γίνει η συντριβή του «κατεστημένου» δεν λέγεται(και προφανώς δεν γνωρίζουν ούτε και οι «μπροστάρηδες» φοιτητές), εκείνο όμως που πολύ πιθανόν σκέπτονται, το έχουν μάθει ήδη από τα μαθητικά τους χρόνια και το δείχνουν με την συμπεριφορά τους –όπως και άλλοι- είναι το να αψηφούν ή να περιφρονούν τους νόμους.
Με τους νόμους τους καταργούν τα δικαιώματά μας
Είναι δικαίωμά μας να καταργούμε τους νόμους τους.
Και ακόμη
Κάτω οι νόμοι και οι κανονισμοί
Νόμος είναι οι ανάγκες του κάθε φοιτητή.
γράφονταν στο ισόγειο της Φιλοσοφικής Σχολής το 2007 και γράφονται και σήμερα (Δεκέμβριος 2011).
Μία «ανεξάρτητη ομάδα» φοιτητών υπογράφει τις  ανακοινώσεις της στο ισόγειο της ίδιας Σχολής ως ΑΝΟΜΙΑ υποδηλώνοντας με τα δύο τελευταία γράμματα το τμήμα από το οποίο προέρχεται. Και ένα αγνώστων λοιπών στοιχείων «Συντονιστικό
καταλήψεων και γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων» κλείνει άρθρο του αναρτημένο σε πίνακα ανακοινώσεων στον ίδιο χώρο, σχετικό με τις κινητοποιήσεις που οργάνωσε κατά του νόμου-πλαισίου, με το δίστιχο
Το λόγο για το άσυλο τον έχουμε εμείς
Και όχι οι πρυτάνεις ,τα ΜΑΤ κι εισαγγελείς.

ΙΙΙ

Επειδή εκείνοι που επινοούν και γράφουν όλα αυτά οπωσδήποτε γνωρίζουν ότι ούτε τα νέα αφεντικά μπορούν να κάψουν, ούτε τα πάντα να ρημάξουν, ούτε να σπάσουν το κατεστημένο ή να καταργήσουν τους νόμους, «εξοντώνουν» τον αντίπαλο με ύβρεις και χυδαιολογίες.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ
με αφορμή την απόφασή της για την σύνταξη εσωτερικού κανονισμού του ΑΠΘ είχαν γράψει φοιτητές «αυτόνομης» οργάνωσης σε πανώ αναρτημένο επί ένα μήνα σε κεντρικό σημείο του ισογείου της Φιλοσοφικής Σχολής. Επί αρκετό διάστημα (τον Ιούνιο και Ιούλιο του 2001) διαβαζόταν εξάλλου στο κτήριο της Σχολής Θετικών Επιστημών το τοιχογράφημα αγνώστου «θέλω να χέσω στην τουαλέτα τον Πρόεδρο του Μαθηματικού» και το φθινόπωρο του 2011 στο νέο κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολής το τοιχογράφημα ενός άλλου αγνώστου «αν δεν κλάσεις, θα σκάσεις». Από τον Οκτώβριο του 2008 ως και σήμερα είναι γραμμένο σε περίοπτη θέση εξωτερικού τοίχου Φοιτητικής Εστίας η φράση « Σκατά στο Έθνος».
Η υπόθεση, ότι όλα αυτά τα μοναδικά στον κόσμο και αδιανόητα στη χώρα μας πριν από μερικές δεκαετίες χυδαιολογήματα σε πανεπιστημιακούς χώρους ενδεχομένως προέρχονται από εξωπανεπιστημιακούς, δεν μπορεί βέβαια να αποκλεισθεί, από το ακόλουθο περιστατικό προκύπτει όμως ότι η προέλευσή τους μπορεί να αναζητηθεί σε φοιτητές: Σε πίνακα ανακοινώσεων «αυτόνομης» φοιτητικής οργάνωσης ήταν γραμμένη μεταξύ άλλων κατά την διάρκεια των καταλήψεων του περασμένου φθινοπώρου και η φράση( που δεν γράφεται εδώ ολόκληρη) ΔΑΠίτη γ…σου.Από τους φοιτητές (προφανώς) που κάθονταν γύρω από τον πίνακα, στους οποίους έκανα την σχετική παρατήρηση- ότι δηλ. η φράση προκαλεί ντροπή δεν πήρα καμμία απάντηση.

IV
Σε αντίθεση με αυτά βρίσκονται τα από το ίδιο έλλειμμα παιδείας και συγκεκριμένης προοπτικής προερχόμενα συνθήματα των φοιτητικών οργανώσεων των τριων με την μεγαλύτερη εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο κομμάτων.
Βγαίνουμε μπροστά, κάνουμε το όραμά μας έργο.
Το μέλλον μας ανήκει.
Γράφεται σε αφίσα της ΔΑΠ η οποία αντιστοιχεί σε άλλη από την ίδια οργάνωση όπου γράφεται γαι τον κάθε φοιτητή: Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ.
Σε αφίσα της νεολαίας του μέχρι προ τινος κυβερνώντος κόμματος (με έμβλημα πάντοτε την υψωμένη γροθιά) διακηρύσσεται ότι
Η παιδεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο
Και αμέσως παρακάτω γίνεται η εξής έκκληση γαι συμπαράσταση:
Δεν σου ζητάμε να ακολουθήσεις
Σε καλούμε να συμπορευτείς
Στον αγώνα της γενιάς μας
Στον χώρο μεταξύ της πλατείας του Χημείου και της εισόδου της Σχολής Θετικών Επιστημών διακρίνονται ακόμη συνθήματα γραμμένα από μέλη της νεολαίας του κόμματος της παραδοσιακής αριστεράς όπως:
Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά
Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά
Ενώ σε άλλο γαι την παρούσα κρίσιμη περίσταση δίνεται η συμβουλή:
ΟΧΙ στην συναίνεση και την υποταγή
Με το ΚΚΕ μαζί για την ανατροπή
στο περιεχόμενο της οποίας αναφέρεται προφανώς ομιλία ειδικού αναλυτή, η οποία προαναγγελλόταν σε μεγάλη έγχρωμη αφίσα τοιχοκολλημένη σε διάφορους χώρους του Πανεπιστημίου με την επιγραφή: Το μέλλον είναι ο Σοσιαλισμός (επάνω) και κάτω μια μεγάλη φωτογραφία του Λένιν που κρατάει στο δεξί του χέρι την εφημερίδα «Πράβδα» και πλήθος διαδηλωτών.
Εκτός από αυτά τα (λίγα) δείγματα ξύλινης γλώσσας, την έντονη παρουσία των κομμάτων στη φοιτητική ζωή αλλά και στη λειτουργία του Πανεπιστημίου χαρακτηρίζουν ακόμη και άλλα μοναδικά σε παγκόσμια κλίμακα φαινόμενα, συνηθισμένα εδώ και αρκετά χρόνια: Αιτήσεις εγγραφής προς τις Γραμματείες των Σχολών συμπληρώνονται από μέλη κομματικών νεολαιών σε ειδικά τραπέζια, ανακοινώσεις που αφορούν την διδασκαλία μαθημάτων γίνονται επίσης από κομματικές νεολαίες, κομματικά- φοιτητικά πάρτυ διαφημίζονται σχεδόν κάθε μήνα με αφίσες ακόμη και στις οδούς και στις πλατείες της πόλης και στις φοιτητικές εκλογές εκφωνούνται λόγοι σε ειδικές συγκεντρώσεις σε αίθουσες και αμφιθέατρα από υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη.

V
Λίγες –ωστόσο ενδεικτικές-είναι οι περιπτώσεις όπου τα συνθήματα της ρήξης και της ανατροπής καλύπτονται ιδεολογικά με στίχους γνωστών ποιητών της Αριστεράς. Για τις κινητοποιήσεις κατά του νέου νόμου πλαισίου που εξαγγέλλονταν τον περασμένο Σεπτέμβριο από «αυτόνομη» φοιτητική οργάνωση οι συντάκτες του κειμένου παρέπεμπαν στους στίχους του Μ. Αναγνωστάκη:
Όμως ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμη.
Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ.
(και τα δύο , κόμματα και στίχοι, διαβάζονται ακόμη σε κεντρικό σημείο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής).
Στο ισόγειο της Νομικής Σχολής, επίσης σε περίοπτη θέση διαβάζει ο επισκέπτης τους στίχους του Κ. Βάρναλη:
Δεν είμ’ εγώ σπορά της τύχης
Ο πλαστουργός της νιάς ζωής.
Εγώ ‘μαι τέκνο της ανάγκης
Κι ώριμο τέκνο της οργής
Επί αρκετούς μήνες του 2009 δέσποζε, θα μπορούσε κάποιος να πει, στο ισόγειο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής μια μεγάλη αφίσα με την φωτογραφία του Γ.Ρίτσου και κάτω από αυτήν τους εξής στίχους του ποιητή:
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΝΕ
Γειά σας, λοιπόν, και γειά σας
Σύντροφοι της ΚΝΕ.
Εσείς που λέτε στη ζωή το μέγα ΝΑΙ,
Εσείς που ρίχνεστε στη μάχη,
Δίχως να ζητάτε
Χωριστά κανένα έπαινο
Εσείς οι ωραίοι που όλοι μαζί
υπογράφετε
μ’ ένα ρωμαίικο παγκόσμιο
σφυροδρέπανο
Το τοιχογράφημα στον χώρο του τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής με τους στίχους του Ν. Καζαντζάκη έχει με όλα αυτά ως κοινό στοιχείο μόνο την εξωπραγματική σκέψη, γι αυτό παρουσιάζει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον:
Έχεις τα χρώματα, έχεις τα πινέλα,
Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα
(Ιούνιος 2011)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο κοινός πολίτης, όταν βλέπει όλα αυτά-μοναδικά στον κόσμο, όπως αναφέρθηκε, εφόσον δεν συμβαίνουν και δεν μπορούν να συμβούν σε καμιά άλλη χώρα της γης, σε οποιοδήποτε δημόσιο ή άλλο ίδρυμα και μάλιστα εκπαιδευτικό όπως το Πανεπιστήμιο- διερωτάται πριν από κάθε κριτική που ακριβώς οφείλονται και γιατί συμβαίνουν αποκλειστικά στη χώρα μας: Όποιοι και να είναι εκείνοι που γράφουν αυτά τα συνθήματα της ανατροπής, της ρήξης και της καταστροφής, τις ύβρεις και χυδαιολογίες- Όποιοι και να είναι εκείνοι που πρωτοστατούν στις καταλήψεις σε Πανεπιστήμια και σχολεία- Όποιοι και να είναι εκείνοι που «κατέχουν» «στέκια» σε πανεπιστημιακές σχολές ή φοιτητικές εστίες, αναρχικοί ή όχι: Όλοι ανήκουν στη νέα ελληνική γενιά, φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία, έζησαν, ζουν και σε μεγάλο ποσοστό θα ζήσουν σε αυτήν την χώρα.
Με όσα και όπως τα διδάχθηκε- και τα διδάσκεται- η σπουδάζουσα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση νεολαία θα είναι η ηγετική τάξη αυτής της κοινωνίας- με ό,τι παράγουν ή δεν παράγουν αυτή και οι άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης και με ό,τι και όπως λειτουργούν όλες με χρήματα του ελληνικού λαού, δηλ. αυτού του φορολογούμενου Έλληνα πολίτη-και ακόμη για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας, κάτω από το βάρος της ανέχειας και της εθνικής ταπείνωσης ασφαλώς δεν είναι άσχετη η εκπαιδευτική πολιτική των τελευταίων τριάντα χρόνων, αφού με τους θεσμούς και την ιδεολογία της ανετράφησαν οι διοικούντες και οι διάφορες ηγετικές ομάδες στο διάστημα αυτό.
Με όλα και για όλα αυτά ο κοινός πολίτης έχει το αυτονόητο δικαίωμα, προπάντων όμως το ηθικό χρέος απέναντι στη νέα γενιά να αναζητήσει τα αίτια και να αποδώσει ευθύνες για την πανθομολογούμενη κακοδαιμονία στην ελληνική εκπαίδευση, με την οποία συνδέεται άμεσα η παρούσα κρίση: Να μάθει, γιατί αυτή η ελληνική εκπαίδευση εξακολουθεί να παράγει άνεργους και σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκώς καταρτισμένους πτυχιούχους και να μην έχει τεχνίτες, γεωργούς και ναυτικούς στον αριθμό και με την ποιότητα που χρειάζεται- γιατί οι διοικούντες και οι διδάσκοντες σε αυτήν να επιλέγονται με αναξιοκρατικές, συχνά σκανδαλώδεις διαδικασίες, που προκαλούν συχνά έντονες αντιδράσεις αλλά χωρίς αποτέλεσμα. - Ο κοινός φορολογούμενος πολίτης οφείλει ακόμη να μάθει, γιατί τα παιδιά και οι έφηβοι από την πρώτη τάξη του Δημοτικού ως την τελευταία τάξη του Λυκείου να διαβάζουν ακατάλληλα και αντισυνταγματικά βιβλία που παράγονται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, αποστέλλονται όμως στα σχολεία χωρίς προηγούμενη έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας που έχει την πολιτική και κοινωνική ευθύνη. Βιβλία, όπου αποδομείται η εθνική ,θρησκευτική και ιστορική παράδοση, προβάλλονται μόνο δικαιώματα και λείπουν οι υποχρεώσεις, διδάσκεται το ταξικό μίσος, διακηρύσσεται η ισοπέδωση και κλονίζεται η εμπιστοσύνη του μαθητή στους θεσμούς της χώρας με πρώτο το ίδιο το Σχολείο - για όλα αυτά βιβλία μοναδικά στον κόσμο, μοναδικά όσο και εκείνα που γράφονται, λέγονται και συμβαίνουν στους χώρους του Πανεπιστημίου. Θα τα μάθει όλα αυτά ,όπως και τις προτάσεις για την άμεση και ουσιαστική βελτίωση που υπάρχουν, αν η εκπαίδευση γίνει, πριν από κάθε μεταρρύθμιση, πρόβλημα όλης της κοινωνίας, όπως άλλωστε αυτή καθ’ εαυτήν είναι.
 

Σχόλια  

 
0 #1 Δημήτριος Π. 25-01-2012 23:37
Τα πράγματα είναι απλά: Η ελληνική κοινωνία καθοδηγούμενη, τα τελευταία 37 χρόνια, από τις δήθεν "προοδευτικές" δυνάμεις και με την ανοχή-απουσία του όποιου αντιπάλου δέους, κατάφερε μέσα σε μιά γενιά την απόλυτη -διπλή μάλιστα- ανατροπή: Από το απέραντο εθνικιστικο-σοβινιστικό "κιτς" της Χούντας και την αναστολή των όποιων Δημοκρατικών θεσμών υπήρχαν πριν το '67, πέρασε στο απέραντο "καρα-κιτς" των επαγγελματιών επαναστατών, των -με την κομματική βούλα- δημοσιο-κηφήνων και -εν τέλει- την ακύρωση των όποιων Δημοκρατικών θεσμών είχε καταφέρει η ίδια (η κοινωνία) να αναστηλώσει μετά το 1974.

Φτάσαμε λοιπόν στο 2012, με μια κοινωνία διαλυμένη, ξεμαθημένη και κυρίως ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΗ. Το χειρότερο δε στην πορεία μάθαμε πώς απαξιώνεται το αυτονόητο και πως η καθημερινή τρέλα που λέγεται κομματοκρατία μπορεί και μάλιστα έχει πλέον το δικαίωμα να καθορίζει χωρίς τον παραμικρό έλεγχο τι συνιστά αυτό που οι παλιοί ονόμαζαν "κοινή λογική"

Αλλά μιά κοινωνία που δεν βασίζεται σε κάποια αυτονόητα (π.χ. θεσμούς), που αντικαθιστά την κοινή λογική με τον απόλυτο παραλογισμό και κυρίως δεν διαθέτει τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες ώστε όταν διαπιστώσει ότι βαδίζει προς την καταστροφή, να μπορέσει να αυτοπροστατευθε ί, είναι καταδικασμένη.

Δυστυχώς, συλλογικά η ελληνική κοινωνία και όχι απαραιτήτως ατομικά ο κάθε έλληνας αποτελεί παγκόσμιο προς αποφυγήν παράδειγμα. Όσο και άν οι διάφοροι επιτήδειοι ιδεολογικοί ινστρούχτορες λένε το αντίθετο ο ελληνικός λαός παραμένει ο πιό κακομαθημένος στην υφήλιο αυτή την στιγμή, ίσως και από ύπαρξης του κόσμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου