28/12/11

Περί άμεσης Δημοκρατίας

  
Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011 19:40
a_external_collaboration
Πρόσφατα ορισμένοι προτείνουν ως λύση στο ελληνικό πολιτειακό πρόβλημα την θεσμοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας. Μια τέτοια πρόταση είναι παντελώς ανεφάρμοστη και ουτοπική, λειτουργεί όμως αποπροσανατολιστικά και δημοκοπικά, απαλλάσσοντας το εκλογικό σώμα από κάθε ευθύνη για τα όσα συνέβησαν στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία (1974 έως σήμερα). Πράγματι, η πρόταξη της άμεσης δημοκρατίας είναι απόρροια της εξιδανίκευσης των εκάστοτε πλειοψηφιών. Αλλά οι πολιτειακές εξιδανικεύσεις κάθε εκδοχής (των πολιτικών κομμάτων εν γένει –Σύνταγμα 1975– του «κόμματος του λαού» –όποιο κι αν είναι– του μεγάλου ηγέτη, κλπ) είναι γενικά οι δρόμοι προς την οδύνη και την καταστροφή. Επιπλέον, η πρόταση πρέπει να χαρακτηριστεί ανιστόρητη. Η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, το πρότυπο αναφοράς στην άμεση δημοκρατία, αποτελεί μεν παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά αφήνοντας ανεξέλεγκτους τους δημαγωγούς οδήγησε σε λίγες δεκαετίες μια πόλη-υπόδειγμα θεσμών και πολιτισμού και μια ηγεμονεύουσα υπερδύναμη στην αυτοκαταστροφή. Τούτο υπήρξε, μεταξύ άλλων, συνέπεια της απόλυτης εξουσίας ενός μόνον οργάνου του πολιτεύματος αλλά και συνάρτηση της εγγενούς δυσκολίας και πολυπλοκότητας των δημοσίων θεμάτων. 

15/12/11

Αναζητώντας τις γενετικές αντινομίες του σύγχρονου κράτους - Ποιά Ελλάδα καταρρέει;

  
Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011 09:24
a_external_collaboration
Λίγα μόλις χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου οι Έλληνες –τουλάχιστον οι ελίτ αυτής της χώρας- έζησαν με πάθος το παραμύθι της Σταχτοπούτας, η σκληρή πραγματικότητα έστρεψε τη δημόσια συζήτηση στην ακριβώς αντίθετη φορά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, παράλληλα με την κρίση του ενιαίου νομίσματος οδήγησαν την ελλαδική κοινωνία σε μια πρωτοφανή κρίση και δυσανεξία. Έφεραν παράλληλα στην επιφάνεια όλες τις δομικές δυσπλασίες του νεοελληνικού κρατικού εγχειρήματος. Έτσι η Ελλάδα αναδείχθηκε σε ιδιαίτερο και  μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη, καταλύτη μεγάλων αρνητικών αλλαγών. 

9/12/11

Μαθήματα και εμπειρίες από τη Χάγη

  
Παρασκευή, 09 Δεκεμβρίου 2011 16:06
Η αρνητική γιά την Ελλάδα απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, σχετικά με την εναντίον μας προσφυγή της ΗΠΓΔΜ, λόγω της παρεμποδίσεώς της να καταστή μέλος του ΝΑΤΟ, είναι δυσάρεστη, αλλά όχι αναπάντεχη. Και, αν και δεν μου αρέσει η αναδίφηση στο παρελθόν γιά να αποδοθούν ευθύνες γιά τις σημερινές συνέπειες παλαιοτέρων ενεργειών, είναι απαραίτητο εν προκειμένω να γίνει μιά τέτοια αναδρομή, αν όχι γιά άλλο λόγο, με την ελπίδα ότι μπορούμε να διδαχθούμε και να μην επαναλαμβάνουμε αενάως σφάλματα που συνεχώς επιδεινώνουν τη θέση μας. Διότι η Ελλάς είναι μία από τις λίγες –τις ελάχιστες- χώρες που έχει και θα εξακολουθήσει να έχει προβλήματα εξωτερικής πολιτικής. Και πρέπει κατά το δυνατόν να αποτρέπουμε, εί μη τι άλλο, την επιδείνωση τους με κακούς ή έστω άστοχους χειρισμούς.

5/12/11

Στην αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα

  
Δευτέρα, 05 Δεκεμβρίου 2011 09:32
a_external_collaboration
Όταν λάθος πρόσωπα, σε λάθος θέσεις, κάνουν λάθος ενέργειες, συγχέουν από άγνοια ή σκοπιμότητα, τις ιδεολογίες. Προκαλούν σύγχυση και υπερβολές. Ενώ προτάσσουν το ατομικό συμφέρον τους, έναντι του συλλογικού και «της κοινωνικής συνοχής»· γενικεύοντας, για δικαιολογία, πραγματικές ιδιαιτερότητες μιας δικαιολογημένα «αδύναμης μειοψηφίας» για τη δική τους «πλεονεξία του περιττού». Με αποτέλεσμα να αλλοιώνουν ελληνικές ιδέες και ιδεολογίες με ιστορικές μαρτυρίες του έθνους (ελληνικό φρόνημα κατά τον πόλεμο του 1940) για λόγους δικής τους ατομικής και κομματικής πενίας, για καινούργιες ιδέες και σχέσεις εποικοδομητικές στην προοπτική μιας κοινωνικής και εθνικής συνύπαρξης για τα ιδεώδη του ανθρωπίνου πνεύματος.

Δεν υπάρχει πλέον ελπίδα. Υπάρχει;

  
Δευτέρα, 05 Δεκεμβρίου 2011 09:36
Από δύο χρόνια τώρα αλλά και ποιο παλιά παρατηρητές των ελληνικών πραγμάτων αλλά και ενεργοί σχολιαστές προσπαθούν να αναλύσουν τις κύριες διαστάσεις της δύστυχης συγκυρίας που βρίσκεται η χώρα και συχνά προσφέρουν χρήσιμες ιδέες για το πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να βελτιωθούν. Εάν εν τούτοις κανείς θα ήθελε να είναι αντικειμενικός ως προς το αποτέλεσμα τέτοιων προσπαθειών δεν έχει παρά να καταλήξει σε θλιβερές διαπιστώσεις. Το σώμα της κοινωνίας αρνείται η δεν γνωρίζει πώς να συμμετάσχει σε έναν σκληρό αλλά αναγκαίο αγώνα να απαλλαγεί από  τον ζυγό μιας οθωμανικής δομής που κληρονόμησε και να προχωρήσει σε στοίχιση με τις άλλες Ευρωπαϊκές κοινωνίες προς ένα μέλλον γεμάτο προκλήσεις  σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλανήτη.  Και οι λόγοι είναι σχετικά διάφανοι.

Αρχειοθήκη ιστολογίου