24/10/11

Από τις διαπιστώσεις στη δράση

  
Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011 09:09
Από πολύ  καιρό τώρα έγκριτοι και σεβαστοί σχολιαστές, αλλά όχι μόνον, κρούουν κώδωνες κινδύνων για την αυξανόμενη τάση αποσύνθεσης της Ελληνικής κοινωνίας και της κατά συνέπιαν επερχόμενης καταστροφής της. Αυτή η προσπάθεια συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση και σημάδια κόρου τελευταία,  λόγω των πλείστων ενδείξεων που επιβεβαιώνουν αυτήν την θλιβερή πραγματικότητα καθώς η τάση έχει επιταχυνθεί. Οι περισσότεροι εστιάζονται στις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις μετά την τελευταία μεταπολίτευση του 74 και την δραματική καταβαράθρωση του κράτους κοινωνικού δικαίου στο βωμό ενός μοναδικού Ελληνικής παραγωγής μίγματος πειραματισμών σοσιαλιστικών και νεοφιλελευθέρων ορισμάτων. Και αυτό στις πλάτες μιας σχετικά πολιτικά ανώριμης κοινωνίας με ισχυρότατες οθωμανικές καταβολές που με σύγχρονο επικοινωνιακό σχεδιασμό έχει αποχαυνωθεί και  περιπέσει σε κοινωνικό και πολιτικό λήθαργο. Πολλοί παρομοιάζουν την Ελλάδα σαν το τέλειο πειραματόζωο που προετοιμάστηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια και τώρα χρησιμοποιείται σαν ανήμπορο πιόνι στην παγκόσμια σκακιέρα στον τιτάνιο πόλεμο ανάμεσα στις κοινωνίες και μικρή ομάδα ανθρώπων με σημαντικό έλεγχο των φυσικών πόρων που καθορίζουν την οικονομική δραστηριότητα και που αρνούνται οποιονδήποτε έλεγχο.
Τέτοιες εκτιμήσεις είναι σεβαστές και χρήσιμες σε σκεπτόμενους πολίτες με τις απαραίτητες γνώσεις να τις παρακολουθήσουν, σπάνια εν τούτοις προχωρούν έστω και λίγο σε προτάσεις και ιδίως πρακτικές προτάσεις που οι αναγνώστες τους θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να πλησιάσουν τον απλό πολίτη που είναι το πραγματικό ζητούμενο. Η ενεργοποίηση του πολίτη είναι το μόνο γεγονός που μπορεί να γεννήσει την ελπίδα καθώς χωρίς αυτήν το ταξίδι του έθνους προς την καταστροφή θα συνεχίζεται. Είναι πράγματι σπάνιο να διαβάσει κανείς προτάσεις για δράση και όπου υπάρχουν κινούνται και αυτές στην σφαίρα της υψηλής πολιτικής, δέσμιες στις τεράστιες αδυναμίες του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και στο δέλεαρ να προτείνουν λύσεις άμεσες. Θα έλεγε κάνεις ότι όλοι αυτοί οι ειδικοί είναι εγκλωβισμένοι στον υπάρχοντα γόρδιο δεσμό όπως και το ακροατήριο τους. Οι γνώμες τους είναι τόσο πολύ μακριά από τον απλό πολίτη, χωρίς καμιά γέφυρα που να προτείνει δράσει στα μέτρα του και που θα συνεισφέρει στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Γιατί μόνον από αυτή τη δράση έχει απόλυτη ανάγκη η κοινωνία σήμερα. Τα γεγονότα αυτών των ημερών επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι το άτομο περιφέρεται πλέον σε κατάσταση απόγνωσης χωρίς πυξίδα, χωρίς σκοπό, χωρίς ελπίδα, χωρίς όραμα έτοιμο να γίνει θύμα του κάθε τυχάρπαστου.
Πόσο θα άλλαζαν τα πράγματα αν αυτοί που κάνουν τις εκτιμήσεις και που κατά τεκμήριο έχουν γνώση της πραγματικότητας στο χώρο τους, υπερέβαλαν τον επαγγελματικό τους εαυτό και τολμούσαν να κατέβουν ποιο κάτω με απλές και εύληπτες ιδέες για το πώς πρέπει να δράσει ο απλός πολίτης για να χτίσει μια νέα κοινωνία απάνω στα ερείπια της παλιάς που συσσωρεύονται; Να μιλήσει κυρίως στους νέους. Να τους εξηγήσει τις δυσκολίες που πρέπει να ξεπεράσουν έχοντας την αδυναμία να μορφωθούν από ένα στρεβλό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά την πολυτέλεια των νέων τεχνολογιών μέσα από τις οποίες μπορούν να την υπερβούν. Να επιμείνουν ότι χρειάζεται χρόνος και ότι τα τρέχοντα γεγονότα που τους αγχώνουν, όσον αν είναι δυσάρεστα δεν είναι η πραγματική προτεραιότητα όπως θέλει να μας πείσει το κατεστημένο. Ότι για τα τρέχοντα γεγονότα ο πολίτης έχει ελάχιστη επιρροή και έλεγχο με το πολιτικό σύστημα που έχει ο ίδιος χτίσει. Να τους δείξει τους χώρους που πρέπει να αρχίσουν  δουλειά. Να τους δείξει πόσο δύσκολα θα είναι τα χρόνια που έρχονται αλλά και πως με ανανεωμένες ηθικές και κοινωνικές βάσεις θα μπορούσαν να είναι βιώσιμα.
Για τον κύκλο αυτών των ειδικών και του αναγνωστικού τους κοινού οι χώροι που ο πολίτης πρέπει να λαμβάνει συνεχώς μηνύματα για το πώς θα δράση είναι λίγο πολύ γνωστοί όπως και η συμβολή τους στην αναδόμηση της ηθικής και της κοινωνικής συνοχής, των θεμελίων της αναγέννησης.  Ο αγώνας όμως για να βγει από την πολυθρόνα του ο Έλληνας είναι μακρύς και επίπονος
Ο πυρήνας σε μια κοινωνία παραδοσιακά συντηρητική είναι η οικογένεια. Βλέπει κανείς εύκολα την απαξίωση της σαν θεμέλιο για την συνοχή του κοινωνικού ιστού. Ο σκοπός της προσπάθειας για το κάθε μέλος της δεν είναι να συμβάλλει στην αναδόμηση αυτού του πυρήνα στα μέτρα ενός κόσμου που έφυγε αλλά στις απαιτήσεις του μέλλοντος κρατώντας τις αξίες της που την έκαναν να αντέξει αιώνες. Η δομή της, η ιεραρχία της, τα θεμέλια της συνοχής της και ο τρόπος συνεισφοράς της στην ευρύτερη κοινωνία είναι πράγματι η κρισιμότερη πρόκληση για το άτομο. Είναι όμως η πρώτιστη προσπάθεια που θα του επιτρέψει να σταθεί σταθερά στις ίδιες του τις δυνάμεις. Είναι επίσης ο χώρος που θα εξερευνήσει για παραπεταμένους πόρους χρήσιμους στην επιβίωση όπως γεωργική  γη, η έμφυτη τάση φιλοξενίας, η συνύπαρξή του με την θάλασσα και οι επιχειρηματικές ικανότητες παραμελημένων μελών της.
Ένας άλλος θεσμός που έχει τόσο υποτιμηθεί γιατί παρεξηγείται από ένα μέρος του ρόλου του, η εκκλησία. Η εκκλησία πολύ προϋπήρχε του χριστιανισμού σαν συγκέντρωση πολιτών στις κλασσικές δημοκρατίες. Η ηθικοπλαστική πλευρά των δραστηριοτήτων της ήταν μέρος του ρόλου της αλλά η κύρια αποστολή της διαχρονικά ήταν η οικοδόμηση ισχυρής κοινωνικής συνοχής σε άμεση διασύνδεση με τους οικογενειακούς πυρήνες. Ένα ολοκληρωμένο δίκτυο τέτοιων εκκλησιών των πολιτών αντί των κρατικοδίαιτων ΜΚΟ είναι η ραχοκοκαλιά που θα κάνει την κοινωνία να παραμείνει πάλι όρθια. Είναι το φυτώριο του μελλοντικού πολιτικού συστήματος. Είναι  το εφαλτήριο που με την άμεση συμμέτοχη του ατόμου θα εκλέξει τους μέλλοντες πολιτικούς του και τους κομματικούς σχηματισμούς. Είναι ακόμη ο χώρους από τον οποίο θα ξεπεταχτούν οι μικρές αλλά βιώσιμες επιχειρήσεις του μέλλοντος αφού θα φέρει πολύ κοντά τα άτομα. Και η δομή αυτή απαιτεί τεραστία συμβολή από τους πολίτες και είναι άκρως επείγουσα καθώς φαίνεται ότι θα την χρειαστούμε σύντομα.
Στο πρώτο σκαλοπάτι του πολιτικού χώρου, ο ρόλος της δημοτικής αρχή που προβάλλει τα εντονότερα συμπτώματα αποσύνθεσης. Το άτομο αντιλαμβάνεται ότι από αυτό το μικροκλίμα της πολιτικής ζωής άρχισε να προδίδει την ηθική του ακεραιότητα πουλώντας την ψήφο του για υλικά ανταλλάγματα και έτσι βρέθηκε απομονωμένος. Ήταν εκεί που γονάτισε για πρώτη φορά. Και ξέρει πόσο δύσκολο είναι να το παραδεχτεί.
Παράλληλα, με μια συγκροτημένη οικογένεια και εκκλησία ο πολίτης μπορεί να επέμβει στην εκπαίδευση από την μεριά πολίτικης κατεύθυνσης αλλά κυρίως σαν γονιός που ενδιαφέρεται και απαιτεί τις υπηρεσίες που χρειάζονται για το μέλλον των παιδιών του. Και χρειάζεται απλά μηνύματα για το πώς.
Τέλος στο εθνικό επίπεδο ο πολίτης αισθάνεται ότι τα πράγματα είναι πολύ άσχημα αλλά μέσα σε έναν επικοινωνιακό κατακλυσμό και κόρο δεν εμπιστεύεται κανέναν από το πολιτικό κατεστημένο και τα πλοκάμια του. Ο ρόλος των άκρων στην πρόκληση βίας και η χρησιμοποίηση των αλλοδαπών ανεβάζει το δυναμικό για απερίσκεπτη δράση η οποία θα αποβεί σε βάρος του. Βλέπει τη χώρα να βαίνει προς εξαθλίωση με σχεδόν μαθηματικά ακρίβεια. Βλέπει δυο χρόνια τώρα σε τέτοιες συνθήκες τους πολιτικούς, χωρίς εξαιρέσεις να επιχειρούν διαπληκτιζόμενοι σαν να μην συμβαίνει τίποτα ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πόσο αποκομμένοι είναι από το εκλογικό σώμα. Σχετίζει αυτή την κατάσταση με την στάση του στο παρελθόν να στηρίξει αυτό το κατεστημένο πουλώντας την ψυχή του για πενιχρά και ως επί το πλείστον άχρηστα ανταλλάγματα ενός ξέφρενου καταναλωτισμού. Και ψάχνει για συμβουλή από τους ανθρώπους  που δεν προσκύνησαν για το πώς μπορεί να δημιουργήσει το αντίπαλο δέος που θα υποχρεώσει αυτό το σύστημα να αναγεννηθεί εκ βάθρων.
Εν κατακλείδι το γιγαντιαίο στοίχημα για τον πραγματικό πνευματικό μας κόσμο σε όλες τις διαστάσεις του, που σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να πονάει για να γεννήσει οράματα για την κοινωνία, είναι να πλησιάσει το άτομο και κυρίως τον κύριο φορέα μιας αναγέννησης, την  νεολαία. Είναι η ιστορική του στιγμή. Να το κάνει με βομβαρδισμό εύληπτων μηνυμάτων που θα την βγάλουν από την θαλπωρή της απραξίας για δράση, να την πείσει ότι μπορεί, μια και  μόνον έτσι εξασφαλίζεται ένα αξιοπρεπές μέλλον για αυτήν και τα παιδιά της.
 

Σχόλια  

 
0 #2 Θεόφιλος Γκίνης 27-10-2011 23:55
1.Η Εκπαιδευτική Κοινότητα και δη η Ακαδημαϊκή θα έπρεπε να είναι μια ευρύτερη οικογένεια. Είναι όμως; Ποια είναι η σχέση των μελών του Ιδρύματός μας; Υπάρχει σχέση; Υπάρχει επικοινωνία; Υπάρχει το θάρρος της γνώμης; Υπάρχει σύμπνοια; Υπάρχει κοινός αγώνας στις εξωτερικές προκλήσεις; Στηρίζει ο ένας τον άλλον;
2.Η Εκπαιδευτική Κοινότητα και δη η Ακαδημαϊκή θα έπρεπε να προάγει το θρησκευτικό αίσθημα των μελών της για πολλούς λόγους. Ένας είναι πως η Χριστιανική πίστη επιφέρει μεταξύ άλλων και κοινωνική συνοχή μεταξύ των μελών της, αλλά και δημοκρατική τάξη, καθώς όλοι απέναντι στο Θεό είμαστε ίσοι. Δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι. Και αυτοί που θέλουν να ονομάζονται ανώτεροι, είναι αυτοί που υπηρετούν το σύνολο και δεν γίνονται η ελίτ ενάντια στο σύνολο, εξασφαλίζοντας κάποια δικαιώματα για τους λίγους και αφήνοντας έξω τους πολλούς. Ένας άλλος λόγος είναι διότι ο κάθε επιστήμων πρέπει να είναι πρωτίστως άνθρωπος και μετά επιστήμων. Επιστήμων είναι και αυτός που κατασκευάζει ατομικές βόμβες. Δεν μπορεί όμως να έχει το Θεό μέσα του και να σκοτώνει αθώες ψυχές. Άρα τι να τα κάνει κάποιος τα πτυχία όταν είναι απάνθρωπος, φυσική συνέπεια του άθεου επιστήμονα που δίνει όρκους, μα τους καταπατά γινόμενος επίορκος και μάλιστα, ελαφρά τη συνειδήσει, αν έχει μείνει καθόλου κι αυτή. Ένας τρίτος βασίζεται στο γεγονός ότι το Εκπαιδευτικό προσωπικό θα έπρεπε να έχει ως πρότυπο το Μέγα Διδάσκαλο της Οικουμένης, Ιησού Χριστό, ο οποίος δίδασκε όχι μονάχα με τα λόγια Του, αλλά με τα έργα Του και τη ζωή Του. Και η σταύρωσή Του σήμανε μια αγκαλιά προς όλον τον κόσμο, όλα τα πλάσματα του Θεού και όχι την εύνοια απέναντι μονάχα στους ημετέρους.
3.Η Εκπαιδευτική και δη η Ακαδημαϊκή Κοινότητα αποτελεί μια μικρογραφία της Πολιτείας. Έχει συγκεκριμένη δομή, ιεραρχία, κανόνες και τα μέλη της έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Όσον ανεβαίνουμε στην ιεράρχηση θα πρέπει οι υποχρεώσεις να είναι περισσότερες από τα δικαιώματα, διότι οι αρμόδιοι κάποιων τομέων έχουν συγκεκριμένες αποστολές και μια αποστολή γεννά κυρίως υποχρεώσεις παρά δικαιώματα. Όχι σπάνια, υψηλά ιεραρχικά στρώματα εξασφαλίζουν τα δικαιώματα, δίχως να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις-αποστολή τους. Και εδώ θα πρέπει όλοι μας να αναζητήσουμε κυρίως τις υποχρεώσεις μας απέναντι των άλλων.
Εύχομαι σε όλους καλή φώτιση!
Παράθεση
 
 
0 #1 Θεόφιλος Γκίνης 27-10-2011 23:54
Πολύ όμορφο κείμενο από μια ευαίσθητη προσωπικότητα, όπως αυτή του κ. Βλαχοπάνου.
Σημαντικότατοι θεσμοί η οικογένεια και η Εκκλησία και η Πολιτεία, αλλά δεν είναι απλά κοινωνικές δομές, όπως τις βλέπει ο κόσμος. Τολμώ να πω ότι είναι περισσότερο βιωματικές καταστάσεις, των οποίων η υγιής μορφή θωρακίζει τα μέλη τους στις προκλήσεις που συναντούν κατά την πορεία της ζωής τους ατομικά και κοινωνικά.
Θίχτηκε η Πολιτεία σε όλα τα επίπεδα, η οικογένεια & η Εκκλησία.
Θεωρώ πως θα έπρεπε να γίνει λόγος για την Εκπαιδευτική και δη την Ακαδημαϊκή Κοινότητα, η οποία θα έπρεπε να έχει λειτουργηματικό χαρακτήρα τέτοιον, που να περιλαμβάνει λίγο ή πολύ όλους τους προηγούμενους θεσμούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου