28/2/11

Εμείς οι Έλληνες

  
Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011 11:34
a_external_collaboration
Aς ξεκινήσουμε με τα τοπωνυμικά επίθετα, τα οποία αποτελούν μιαν άμεση απόδειξη της καταγωγής μας. Πλείστα όσα Ελληνικά επίθετα είναι τοπωνυμικά, δηλαδή έχουν ευθεία σχέση με τον τόπο καταγωγής του φέροντος ένα συγκεκριμένο επίθετο, όπως π.χ. Σουλιώτης, Χανιώτης, Φλωρινιώτης, Πατρινός, Κρητικός, Κυδωνιεύς, κ.λπ. Και για εκείνους οι οποίοι ίσως διερωτηθούν, το επίθετο του γράφοντος προέρχεται από το όνομα του βουνού της Ηπείρου Τόμαρος ή Ολύτσικας, ύψους 1816 μέτρων.  Ας μνημονευθεί εν προκειμένω με ιδιαίτερη έμφαση το επίθετο Μακεδόνας, το οποίο συναντάται και μεταξύ των ομογενών της Αμερικής ( Makedon ) και καταμαρτυρεί την Ελληνική προέλευσή τους. Αξιοσημείωτη, ειρήσθω εν παρόδω, είναι και η λίαν εύστοχη σχετική γλωσσολογική παρένθεση του Καθηγητού Γεωργίου Μπαμπινιώτη στο εκλεκτό λεξικό του της Νέας Ελληνικής Γλώσσας ( Μακεδνοί, Μακεδόνες, κ.λπ. ), η οποία ουσιαστικά κατατροπώνει τους γνωστούς γελοίους ισχυρισμούς των Σκοπίων, το κρατικό μόρφωμα των οποίων θα έπρεπε να έχει καταλογισθεί ιστορικά στις αδιαφιλονίκητες Ελληνικές Πατρίδες.
Ως κατακλείδα των τοπωνυμικών προλεχθέντων, θα πρέπει να παρατεθεί η συναφής με εκείνα ρήση του μεγίστου Αριστοτέλους, ο οποίος κατηγορηματικά όρισεν ότι « Αρχαία Ελλάς εστίν η περί την Δωδώνην και Αχελώον. ΄Ωκον γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ ΄Ελληνες ». Δηλαδή, « Αρχαία Ελλάς είναι η χώρα γύρω από την Δωδώνη και τον Αχελώο. Διότι ζούσαν εκεί οι Σελλοί και οι αποκαλούμενοι τότε μεν Γραικοί, τώρα δε ΄Ελληνες ». Παρεμπιπτόντως, η Ελληνική Γλώσσα είναι μία, από τον ΄Ομηρο έως σήμερα, και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μεταφράσεις, π.χ. της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, την οποία οι ΄Ελληνες φυσικά κατανοούν λόγω της φύτρας τους, αλλά και από τις κοινές με την Νεοελληνική Γλώσσα λέξεις και τα συμφραζόμενα. Συνεπώς, ό,τι αναφέρεται με την χρήση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, επεξηγείται μόνον για την πιο άνετη κατανόηση εκ μέρους του αναγνώστη. Ας θυμόμαστε πάντοτε τον ορισμό του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, ο οποίος είπεν ότι « Το Ελληνικόν εστί όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ηθεά τε ομότροπα », δηλαδή, κατά ελεύθερη απόδοση, « ΄Ελληνες είναι εκείνοι, τους οποίους συνδέει το ίδιο αίμα, η ίδια γλώσσα, η ίδια θρησκεία και οι ίδιοι τρόποι ζωής ».
Δεν είναι όμως μόνον τα τοπωνυμικά επίθετα, τα οποία προδίδουν την καταγωγή μας. Η λέξη « ήλιος », ήταν δασυνόμενη, επειδή πριν από το αρχικό « η » υπήρχε κάποτε το δίγαμμα : F ( Fήλιος ), το οποίο όταν εξέλιπε, μετέτρεψε το « η » σε δασύ ή « προέταξε » αυτού το « σ » ( π.χ. σήλιος ), φαινόμενο το οποίο παρέμεινε και επεκράτησε για άλλα φωτεινά σώματα του ουρανού, όπως Σελήνη, Σέλας κ.λπ. Σε πολλές αρχαίες γλώσσες, οι ρίζες sel- και sol- περιέχονται σε λέξεις, οι οποίες έχουν την έννοια του φωτεινού ( ήτοι, σήλιος : sol στη Λατινική, saule στα Λιθουανικά, suil στα Ιρλανδικά, η οποία σημαίνει οφθαλμός, κ.ο.κ. ). Σύμφωνα με μια πολύ ενδιαφέρουσα παραετυμολογία, οι ΄Ελληνες πήραν το όνομά τους από την ρίζα σελ-, επειδή ήσαν ωραίοι, υψηλοί, με πρόσωπο φωτεινό, πρόσωπο δηλαδή το οποίο έλαμπε από ομορφιά. Σήμερα πάντως, όλοι οι επιστήμονες συμφωνούν ότι γενάρχης των Ελλήνων ήταν ο γυιος του Δευκαλίωνος, ο ΄Ελλην, από τον οποίο προήλθε αρχικά το ηπειρωτικό γένος των Ελλών ή Σελλών, το οποίο κατοικούσε στην περιοχή της Δωδώνης.
Ο όρκος των Αρχαίων Ελλήνων στην Πατρίδα, όταν έπρεπε να την υπερασπισθούν, προκαλεί ρίγη συγκίνησης : « Ου καταισχυνώ όπλα τα Ιερά, ουδ’ εγκαταλείψω τον παραστάτην, ότω αν στοιχίσω. Αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων και μόνος και μετά πολλών. Την Πατρίδα δε ουκ ελάσσω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι και ευηκοήσω των αεί κρινόντων ευφρόνως και τοις θεσμοίς πείσομαι και ουστινας αν άλλους το πλήθος ιδρύσεται ομοφρόνως. Και αν τις αναιρεί τους θεσμούς ή μη πείθεται, ουκ επιτρέψω, αμυνώ δε και μόνος και μετά πάντων. Και ιερά τα Πάτρια τιμήσω. ΄Ιστορες τούτων θεοί ». Δηλαδή, « Δεν θα ντροπιάσω τα ιερά όπλα, ούτε θα εγκαταλείψω τον παραστάτη μου, όπου κι’ αν παραταχθώ. Θα αμυνθώ δε υπέρ των ιερών και οσίων και μόνος μου και μαζί με πολλούς. Την δε Πατρίδα δεν θα παραδώσω μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη από όση την παραλάβω. Και θα είμαι υπάκουος σ’ αυτούς, οι οποίοι κρίνουν σωστά, και θα είμαι πιστός στους θεσμούς, τους οποίους ο λαός   θα θεσμοθετεί ομόφρονα. Και δεν θα επιτρέψω κατάργηση ή απιστία προς τους θεσμούς από κανέναν, και θα τους υπερασπίζομαι και μόνος μου και μαζί με πολλούς άλλους. Και τα ιερά της Πατρίδας θα τιμήσω. Οι θεοί ας είναι μάρτυρες αυτών, τα οποία είπα ». Αυτοί είμαστε οι ΄Ελληνες και ισχύουν πάντοτε για μας, αυτά τα οποία ο Ευριπίδης ανέφερε : « βαρβάρων ΄Ελληνας άρχειν εικός, αλλ’ ου βαρβάρους Ελλήνων. Το μεν γαρ δούλον, το δε ελεύθερον ». ΄Ητοι, « είναι φυσικό να άρχουν οι ΄Ελληνες των βαρβάρων, αλλά όχι οι βάρβαροι των Ελλήνων. Διότι οι μεν βάρβαροι είναι δούλοι, οι δε ΄Ελληνες ελεύθεροι ».
Δεν ήσαν οι Αρχαίοι ΄Ελληνες αυτοί, οι οποίοι συνέλαβαν την έννοια της άϋλης υπόστασης της ανθρώπινης ύπαρξης, δηλαδή της ψυχής; To ουσιαστικό « ψυχή », το χρησιμοποιούσαν με διάφορες έννοιες : πνοή, πνεύμα, σημείο ζωής, ζωή. Το ρήμα
« ψύχω » σήμαινε φυσώ, πνέω, αναπνέω, άρα ζω. Είχε όμως και την σημερινή του
έννοια : ψυχραίνω, δροσίζω, κάνω κάτι δροσερό ή πολύ κρύο. Η ετυμολογία του είναι πανάρχαιη : ανάγεται στην ιαπετική – δηλαδή την γλώσσα των πρώτων ανθρώπων – και συγκεκριμένα προέρχεται από την ρίζα « bhes- » ( = πνέω, φυσώ ). Το αρχικό « ψ » προήλθε από μετάπτωση του « bh ». ΄Ησαν άραγε ΄Ελληνες οι πρώτοι άνθρωποι;
Αξίζει μια αναφορά στο περιοδικό « Ιδεοθέατρον » ( έτος Η, 32, Οκτ.-Νοέμ.-Δεκ. 2005, σ. 55 ) : ΄Οταν κάποτε θα φύγω από τούτο το φως, θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ρυάκι που μουρμουρίζει. Κι’ αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική. Η προφορά της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας με τον τρόπο τον οποίο πρότεινε ο ΄Ερασμος, κάνει τον οποιονδήποτε να νομίζει ότι ακούει κάποιου είδους μουσική. Θα ήταν ευχής έργο, αν η ερασμιακή πρόταση υιοθετείτο και για την Νέα Ελληνική Γλώσσα.
Μήπως η Δημοκρατία, το πολίτευμα αυτό το οποίο τελικά θα επικρατήσει σ’ όλον τον κόσμο με κάποια μορφή, δεν είναι Ελληνική; Η καθιέρωσή του όμως πρέπει να έχει ως σημείο σύγκλισης τον ορισμό του Αριστοτέλους : « λέγω δ’ οίον δοκεί δημοκρατικόν μεν είναι το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν ». Δηλαδή, « πιστεύω ότι είναι δημοκρατικό οι αρχές να ορίζονται με κλήρο, ενώ το να εκλέγονται είναι ολιγαρχικό ». Τι είδους αιρετούς ταγούς διαθέτει σήμερα η κατ’ Αριστοτέλην ολιγαρχική Ελλάς; Για τους ολετήρες της Πολιτείας έγραψε ο Νίκος Γκάτσος : για να σωθεί η Ελλάδα τους καιρούς τους ύστατους, βρείτε κάπου έναν Καιάδα και γκρεμοτσακίστε τους. ΄Οσο για τους αγνώμονες ξένους οι οποίοι, μέσω αυτών οι οποίοι διαφεντεύουν ογκώδη καταπιστεύματα ( funds : όρα π.χ. IMF ), εκτιμούν τοκογλυφικά τα πλείστα όσα έλαβαν από τον Ελληνικό Πολιτισμό δωρεάν και συνεχώς μας προσβάλλουν βάναυσα, ας ανατρέξουν στον Δωδεκάλογο του Γύφτου, Λόγο ή Προφητικό του Κωστή Παλαμά, για να αντιληφθούν τι πρέπει να περιμένουν :
... Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν
Με βιολιά και με ζουρνάδες
Γύφτοι, οβραίοι, αράπηδες, πασάδες.
Και τα γόνατα οι τρανοί σου θα λυγίσουν
Και θα γίνουν των ραγιάδων οι ραγιάδες ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου