14/1/11

Ελληνική Δημοκρατία - Φάσεις πολιτικής ανωμαλίας

  
Παρασκευή, 14 Ιανουάριου 2011 13:45
Θα πρέπει να αρχίσω λέγοντας ότι δεν είμαι ιστορικός και αρκετά ηλικιωμένος. Επομένως ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για τυχόν ανακρίβειες σ`αυτά που γράφω παρακάτω. Πιστεύω όμως ότι ο αναγνώστης με καλή πρόθεση θα πάρει το μήνυμα.
Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους από συστάσεως του χαρακτηρίζεται από πολίτευμα δημοκρατίας, μια και ο τόπος είναι από παλιά το “λίκνο” της και οι φιλέλληνες ανά τον κόσμο δεν θα μπορούσαν να φαντασθούν κάτι διαφορετικό. Μόνο που σε όλες τις φάσεις της θα πρέπει να επισυνάψουμε και ένα διευκρινιστικό επίθετο. Και για να μην ανατρέχουμε πολύ παλιά ας αρχίσουμε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από το 47 μέχρι το 67 περάσαμε μία Δημοκρατία της “Δεξιάς” με τις Αριστερές δυνάμεις στην παρανομία με έναν εμφύλιο πόλεμο μέχρι το τέλος του 40 και τις συνέπειες του μετά. Οι κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν πολλά στοιχεία από τον μισητό κρατικό μηχανισμό της γερμανικής κατοχής κάνοντας χρόνιες πελώριες πληγές διχόνοιας. Το γεγονός ότι το μέλλον της χώρας όπως και άλλων χωρών είχε προαποφασιστεί σε μια πολύ μεγαλύτερη σκακιέρα που δεν είχαμε λόγο δεν επήρκεσε για τους πολιτικούς μας ηγέτες των καιρών για να συναινέσουν υπό την σκιά της σκληρής πραγματικότητας. Προτίμησαν να αιματοκυλίσουν το έθνος οδηγώντας το σε εθνικό διχασμό που δυστυχώς είναι ακόμη μαζί μας. Και αυτά σε περίοδο που ο κόσμος και κυρίως η Ευρώπη έδωσε με επιτυχία την μάχη της ανασυγκρότησης χρησιμοποιώντας μάλιστα ένα σημαντικό μέρος από το ανθρώπινο δυναμικό μας. Άνθρωποι πάνω από τα ογδόντα θα θυμούνται ακόμη αυτήν τη `Δημοκρατία` και τις ελευθερίες της στην ενημέρωση και τα εκλογικά δικαιώματα.
Έτσι, όταν η πίεση έφτασε στα άκρα, ήρθαν οι συνταγματάρχες, ερασιτέχνες πολιτικοί, ιδίως της ελληνικής πραγματικότητας αλλά τέλειοι συνωμότες στα διεθνή κυκλώματα πληροφοριών, έχοντας ανδρωθεί σε ένα διεστραμμένο περιβάλλον πλύσεως εγκεφάλων, για να επιβάλλουν “προσωρινά” την Δημοκρατία του “Γύψου”. Και αυτό μέχρι να συντελεστούν προσχεδιασμένες βασικές στρατηγικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή με κατάληξη εθνική καταστροφή για την Ελλάδα. Αν οι δυνάμεις αυτές μας ζήτησαν συγνώμη σχετικά εσχάτως δεν έχει πολύ σημασία. Αυτά θα τα θυμούνται ακόμα και οι εξηντάρηδες. Στην περίοδο αυτή κάνουν την εμφάνιση τους στα παρασκήνια οι εξουσιοθήρες του μέλλοντος οπλισμένοι με απίστευτες δημαγωγικές και συνωμοτικές ικανότητες και υποστηριζόμενοι από ξένα και ντόπια συμφέροντα με ευρύτερο ορίζοντα.
Με την κατάρρευση της χούντας και το κράτος εν διαλύσει αρχίζει μια μικρή περίοδος αυτοσυγκράτησης και περίσκεψης του πολιτικού και πνευματικού κόσμου. Ο φόβος των συνεπειών της δικτατορίας γεννάει ένα συντακτικό χάρτη με άμυνες εναντίον της αλλά με ελευθερίες απροσάρμοστες στην πολιτική ωριμότητα της κοινωνίας. Από την αρχή αυτής της περιόδου ήταν εμφανές ότι η χώρα ήταν ώριμο φρούτο για αδίστακτους δημαγωγούς που καιροφυλαχτούσαν. Έτσι η δημοκρατία θα έλεγε κανείς χωρίς επίθετο κράτησε μόλις έξη χρόνια.
Με το άνοιγμα της δεκαετίας του ογδόντα η λαίλαπα του σοσιαλιστικού κινήματος, το όχημα της δημαγωγίας και εξουσιοθηρίας εγκαθίσταται για τα επόμενα τριάντα χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ εγκαθιστά την “δικομματική” δημοκρατία αφού ταυτόχρονα εξασφαλίζει την μετατροπή της πρώην δεξιάς, κάτω από ένα βαρύ σύμπλεγμα ενοχής, σε ένα κακέκτυπο του και έτσι μετατρέποντας την πολιτική σκηνή σε δικομματική δικτατορία. Ο συντακτικός χάρτης μεταλλάσσεται ανάλογα, η δημόσια διοίκηση διαβρώνεται πλήρως, το συνδικαλιστικό κίνημα υποδουλώνεται σε προσκείμενες συντεχνίες και η εκπαίδευση μετατρέπεται σε κομματική σκακιέρα. Με ασύλητη ταχύτητα τα ήθη μιας παραδοσιακά συντηρητικής κοινωνίας κατακρημνίζοντας, η νεολαία γίνεται λεία εκμεταλλευτών, τα μέσα ενημέρωσης βλέπουν πελάτες αντί για αναγνωστικό κοινό και το πολιτικό κατεστημένο λειτουργεί σε απόλυτη αδιαφάνεια. Άφθονοι Ευρωπαϊκοί πόροι και επί πλέον δάνεια προοριζόμενα για την ανάπτυξη κατασπαταλούνται ενώ η κοινωνία βυθίζεται σε ένα τέλμα διαπλοκής και ατιμωρησίας.
Έτσι φτάνουμε σήμερα στην δημοκρατία της “παρέας”, όπου εκλεγμένοι εκπρόσωποι του έθνους έχουν παραμεριστεί, κάθε ιδέα ουσιαστικής συναίνεσης έχει εξανεμιστεί και μια ομάδα μη εκλεγέντων κάτω από έναν πρωθυπουργό από κληρονομιά εκτελούν τις εντολές οργανισμών που προστατεύουν συμφέροντα επενδυτών, φορολογουμένων άλλων χωρών αλλά ευτυχώς για τον απλό Έλληνα πολίτη και τα δικά του μακροχρόνιο συμφέροντα. Είναι μια θλιβερή καταληκτική φάση που θα διαρκέσει για χρόνια σε μια περίοδο ταχυτάτων παγκοσμίων εξελίξεων που το έθνος θα βλέπει τις ευκαιρίες του να ξεγλιστρούν σε άλλα χέρια.
Βλέποντας την σύγχρονη ιστορία μας από τέτοια σκοπιά κάνει τη δημοκρατία ένα σκηνικό ειρωνείας και συχνά γεννά αισθήματα απελπισίας στους κατοίκους αυτής της δύσμοιρης χερσονήσου. Δίνει όμως την ευκαιρία στον κάθε σκεπτόμενο πολίτη να αναλογιστεί βαθειά και να κοιτάξει το μέλλον με τρόπο διαφορετικό. Να αγωνιστεί συμμετέχοντας στα κοινά, κάτι που δεν έκανε ποτέ, ώστε αυτός αλλά κυρίως τα παιδιά του να ζήσουν σε μια δημοκρατία χωρίς επίθετα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου