12/1/11

Θέσεις και αντιθέσεις, συγγραφέως Κώστα Στεφανόπουλου

  
Τετάρτη, 12 Ιανουάριου 2011 14:59
Η εκβιομηχάνιση, αίτιο και μέρος μιας πολύπλευρης και αλληλεπιδρούσας διαδικασίας στην Δυτική ιστορία, θεωρείται αιτία μιας «αξιοσημείωτης αλλαγής η οποία συνέβη μεταξύ του 1600-1900» (Sutton Smith,1986). Ένας από τους παράγοντες αυτής της αλλαγής ήταν ο διαχωρισμός μεταξύ της οικογένειας και της οικονομικής ζωής Ενώ στον φεουδαλισμό «η αυξανόμενη σημασία του σπιτικού παρήγαγε μια ισχυρή πατριαρχική κοινωνία» (Cox, 1996, σελ.24), οικο-ποιώντας τον Ιουδεο-Χριστιανικό Θεό (Cox,1996, Kardiner,1928 στο Schwartzman,1979), η εκβιομηχάνιση «τοποθέτησε την δουλειά στο κέντρο της ζωής και των αξιών της κοινωνίας» (Sutton Smith,1986). Αλλά αναγορεύοντας την εργασία σε κοινωνικό καθήκον, συνέβαλλε στην πνευματική ανύψωση του σπιτικού (Cox,1996,σελ.24), το οποίο άρχισε ολοένα και περισσότερο να θωρείται σαν ένα καταφύγιο από τις αλλοτριώσεις του βιομηχανικού καπιταλισμού.
Αυτό, συμβάλλοντας στην «πολιτική χειραγώγηση της πυρηνικής οικογένειας στην μοντέρνα κοινωνία» (Sutton Smith, 1996), όχι μόνο δημιούργησε τις ψυχο-δυνάμεις που θεμελίωσαν την πειθαρχία της αστικής οικογένειας, βασισμένης στην ενοχή απέναντι στην μητέρα και στον φόβο απέναντι στον πατέρα. Αλλά ακόμη δημιούργησε μια σχισμή στο «ιερό σύμβολο», το παιδί, καθώς θεωρούνταν «εκλεκτό» αρκετά για να συγχωρείτε αλλά και «αμαρτωλό» αρκετά ώστε να καταπιέζεται.
Οι σχισμές μας επιτρέπουν να ατενίσουμε μεγαλύτερα βάθη, αγγίζοντας οντολογικές ερωτήσεις. «Ήταν ακριβώς σ’ εκείνες τις μέρες της σύγχυσης της βρωμιάς και της καταπίεσης που το παιδί της μυστικιστικής αθωότητας έκανε την πρώτη του εμφάνιση» (Cox, 1996, σελ.41) μέσα από τη λογοτεχνία.
Στην πραγματικότητα, ήταν σαν μια φωνή που ψιθύριζε ένα μεγάλο μυστικό, μια έξοδο διαφυγής γεμάτη ελπίδα από το σκοτάδι της εκβιομηχάνισης και από την ενδο-οικογενειακή καταπίεση, όταν το παιδί ταυτίστηκε με τον οικογενειακό κήπο και (κατά πως αναφέρει ο Ίψεν) «την Γαλήνη ης Κυριακής». Αφού, όσο η ενήλικη κοινωνία έμοιαζε «όλο και περισσότερο ψυχρή, αστικοποιημένη και αλλοτριωμένη», ο κήπος, το «must» του αστικού οικιακού ιδανικού, φορτισμένος με έννοιες βιβλικές, μετατράπηκε «στον χαμένο παράδεισο της παιδικής ηλικίας», «ένα μέρος να αναθρέψεις και να εκφράσεις (σαν τη «Ρίτα») τη (χαμένη) αθωότητα» (Cox,1996,σελ.113).
Θέσεις και αντιθέσεις
Ένα ανέκδοτο κείμενο σε μια προσπάθεια αναζήτησης ενός ορίου, μιας τρύπας στον τοίχο που χωρίζει το παρόν με το μέλλον, ενώ ο τοίχος δεν καταστρέφεται, και το καινούργιο μας περιμένει.
«Πρέπει να βρεθούν νέοι άνθρωποι με ιδέες στην υπηρεσία της αλήθειας και της ελευθερίας» (Albert Camus, βράβευση Nobel)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου