10/1/11

Ελλάδα: Σωτηρία ή Διάλυση, Δημήτρη Θ. Τζεβελέκη, Αρχιπλοιάρχου Π.Ν. εα

  
Δευτέρα, 10 Ιανουάριου 2011 14:11
Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι εκφράζουν σε γραπτό ή προφορικό λόγο απόψεις/τρόπους για τη σωτηρία του τόπου από την οικονομική κρίση, την οποίαν περνάμε και για την οποίαν όλοι, άλλος λίγο και άλλος πολύ, άλλος συνειδητά και άλλος ασυνείδητα, είμαστε συνυπεύθυνοι. Προτείνουν ακόμα πτώχευση, προτείνουν έξοδο από το ευρώ, προτείνουν έξοδο ακόμα και από την ΕΕ, προτείνουν να πάρει ο λαός στα χέρια του την κατάσταση ( μέχρι και εκεί φτάνουν !! ) …….για να κάνει ο λαός τι; Διαβάζω τώρα και ένα καταιγισμό μέτρων που θα έπρεπε να εφαρμοστούν, μέτρα που πραγματικά κόβουν την ανάσα.
Δεν είμαι οικονομολόγος ούτε έχω τις γνώσεις και τις εμπειρίες για να εξετάσω το πρόβλημα της Ελλάδας οικονομοτεχνικά. Βάζοντας όμως κάτω μια κοινή πιστεύω λογική, εκείνο που χρειάζεται ο τόπος αυτός για να βγει από την περιπέτεια που περνάει εστιάζεται στο τρίπτυχο ύπαρξης σωστού κράτους με σωστούς και λειτουργικούς μηχανισμούς, τιθάσευσης του δημόσιου χρέους και βέβαια μιας υγιούς ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν υπάρξει η βάση ενός  σωστού κράτους και ενός τιθασευμένου δημόσιου χρέους. Γι’ αυτό θα πρέπει πρώτα να φτιάξουμε το κράτος και να τιθασεύσουμε το δημόσιο χρέος και μετά, ή έστω παράλληλα εάν αυτό είναι δυνατόν, να επιδιώξουμε και να προωθήσουμε την υγιή ανάπτυξη.
Έτσι πιστεύω πως απαιτείται:
  1. Η αναδιάρθρωση του κράτους, ώστε αυτό να γίνει λειτουργικό και αποτελεσματικό. Οι μηχανισμοί του κράτους πρέπει να είναι βοηθητικοί και να προωθούν την ανάπτυξη και να μην αποτελούν τροχοπέδη σε κάθε δημιουργική πρωτοβουλία. Πρέπει ακόμα να βοηθούν τον πολίτη και όχι να τον ταλαιπωρούν. Είναι πάρα πολύ προφανές πως καμία ανάπτυξη δεν είναι δυνατή και κανένα δημόσιο χρέος δεν μπορεί να τιθασευτεί εάν πρώτα δεν χτιστεί ένα κράτος αποδοτικό, ένα κράτος δικαίου και αξιοκρατικό.
  2. Να επικρατήσει σε όλο το εύρος του δημοσίου η αξιοκρατία και η προώθηση ικανών προσώπων στην ιεραρχία ώστε το κράτος να γίνει πραγματικά αποδοτικό.  Η εξέλιξη των υπαλλήλων του δημοσίου να είναι συνάρτηση του αποδιδόμενου από αυτούς έργου και όχι αποτέλεσμα πελατειακής σχέσης ή έστω επετηρίδας. Οι μισθοδοτούμενοι στον  ευρύτερο δημόσιο τομέα δεν είναι δυνατόν να ανέρχονται στην τάξη του 1.070.000, εκ των οποίων οι περίπου 1.033.000 να απασχολούνται στο δημόσιο, πράγμα πρωτάκουστο για κάθε κράτος που θέλει να θεωρείται σοβαρό. Εάν δεν κάνω λάθος, το 1967 οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν της τάξης των 187.000.  Ασφαλώς θα πρέπει οι εργαζόμενοι στο δημόσιο να περιοριστούν στον ελάχιστο απαραίτητο αριθμό, ώστε και οι δημόσιες υπηρεσίες να γίνουν λειτουργικές και η δαπάνη του δημοσίου να εκλογικευθεί. Και εκ των ουκ άνευ είναι βέβαια να παταχθούν αμείλικτα η αδιαφάνεια και η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα.
  3. Το κράτος να παύσει να είναι «επιχειρηματίας».  Όπου στην Ελλάδα και διεθνώς το κράτος ήταν «επιχειρηματίας» απέτυχε παταγωδώς.  Διεθνές ισχυρότατο παράδειγμα η άλλοτε κραταιά Σοβιετική Ένωση.  Σίγουρα απαιτείται η ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων του δημοσίου ( ΔΕΚΟ ).
  4. Η δικαιοσύνη θα πρέπει πάντοτε να αποδίδει δικαιοσύνη προς πάσα κατεύθυνση και πάντα μέσα σε εύλογο χρόνο. Για να έχει έτσι και την αξία της.  Αλλά και οι πολιτικοί θα πρέπει πάντοτε να εργάζονται για το συμφέρον του τόπου και ποτέ για το δικό τους ή για το προσωπικό συμφέρον των ψηφοφόρων τους. Και οι πολίτες τέλος θα πρέπει να συμμορφωνόμαστε με τους κανόνες που διέπουν μια ευνομούμενη κοινωνία και ένα κράτος δικαίου.
Τα παραπάνω είναι για μένα η βάση και το εφαλτήριο για τα επόμενα στάδια, δηλαδή την τιθάσευση του δημόσιου χρέους και την υγιή ανάπτυξη. Μια βάση που θα έχει σαν εφαλτήριο την λειτουργία ενός αξιόπιστου κράτους, που θα δίνει τα ανάλογα μηνύματα προς το εσωτερικό αλλά και κυρίως προς το εξωτερικό.
Εδώ ερχόμαστε λοιπόν στο τεράστιο πρόβλημα του δημόσιου χρέους.  Ενός χρέους που σήμερα δεν είναι αλλά  πρέπει, έναντι κάθε θυσίας, να γίνει διαχειρίσιμο. Για να γίνει διαχειρίσιμο, εγώ τουλάχιστο, δεν βλέπω άλλο τρόπο παρά την πώληση της μισής ή όσης απαιτείται ακίνητης περιουσίας του δημοσίου. Αυτή η κίνηση όμως με κανένα τρόπο δεν θα πρέπει να γίνει εάν πρώτα δεν αλλάξει η δομή και η λειτουργία του κράτους.  Γιατί εάν γίνει με το κράτος όπως είναι σήμερα σίγουρα το αντίτιμο της πώλησης της περιουσίας του δημοσίου θα χαθεί σε κάποιο καιάδα. Ενώ θα είναι δύσκολη και η εύρεση σοβαρών αγοραστών που θα εμπιστεύονται την τοποθέτηση των χρημάτων τους σε ένα αναξιόπιστο κράτος.
Μέσα σε ένα περιβάλλον ευνομίας και σταθερότητας η Ελλάδα θα μπορέσει να αναπτυχθεί. Θα μπορέσει να αναπτυχθεί τόσο με τις αναμφισβήτητες ικανότητες των Ελλήνων, οι οποίες έχει αποδειχθεί περιτράνως ότι αποδίδουν σε ένα οργανωμένο σύστημα, όπως και ως μαγνήτης διεθνούς επιχειρηματικού και άλλων ενδιαφερόντων. Η ναυτιλία, ο τουρισμός, η Ελλάδα σαν πύλη προς την ΕΕ είναι μεταξύ των άλλων ισχυροί μοχλοί ανάπτυξης.
Όλα όσα είπαμε παραπάνω μπορούν να έχουν την αξία τους εφ’ όσον η Ελλάδα ευρίσκεται σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ισχύος. Αυτό το περιβάλλον στον κόσμο που ζούμε εξασφαλίζει η εποικοδομητική παρουσία της Ελλάδας στα κέντρα αποφασιστικής ισχύος. Και αυτά τα κέντρα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη. Μια παρουσία όμως με όραμα και όχι μια παρουσία – βαρίδι. Εάν η Ελλάδα βρεθεί εκτός των κέντρων αποφασιστικής ισχύος οι κίνδυνοι θα ελλοχεύουν σε κάθε της βήμα.
Ένα πολύ κρίσιμο σημείο σε όλα αυτά είναι το πως μπορούν να υλοποιηθούν. Όλα δείχνουν πως οι Έλληνες από μόνοι τους δεν είναι ικανοί να το πράξουν. Έχει αποδειχθεί περίτρανα πως από μόνοι τους δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να χειραγωγήσουν την κατάσταση γιατί όλο το σύστημα κινείται σε μια πελατειακή τροχιά όπου κυριαρχούν η διαφθορά, η αδιαφάνεια, το προσωπικό συμφέρον και όλα τα συναφή. Η Ελλάδα στο παρελθόν πέρασε τα μισά χρόνια από την ανεξαρτησία της σε κατάσταση πτώχευσης ή ημιπτώχευσης. Δεν χρειάζεται η ιστορία να επαναλαμβάνεται.  Το διεθνές περιβάλλον είναι σήμερα διαφορετικό, σε αυτό πρέπει να ζήσουμε και αυτό πρέπει να εκμεταλλευθούμε. Υπό τις παρούσες συνθήκες η παρουσία της τρόικας είναι απαραίτητη και οι αλλαγές στο όνομα του μνημονίου είναι οι μόνες που μπορούν να εφαρμοστούν. Τα πρώτα βήματα είναι ορατά και θετικά. Στο όνομα της τρόικας και του μνημονίου άρχισαν στην Ελλάδα να γίνονται πράγματα που διαφορετικά ποτέ δεν θα γινόνταν. Ας ευχηθούμε το έργο να ολοκληρωθεί. Είναι όμως άκρως απαραίτητο στο όλο εγχείρημα να συμμετέχει όλος ο πληθυσμός, όλοι οι Έλληνες κατανοώντας την κρισιμότητα των καιρών και πως εδώ και τώρα παίζεται η σωτηρία και η επιβίωση της Πατρίδας. Να μην αφήσουμε το έργο αυτό στις ερχόμενες γενεές γιατί τότε θα είναι μάλλον αργά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου