31/1/11

Κοιτάζοντας την πραγματικότητα κατάματα (Μέρος 2ο)

  
Δευτέρα, 31 Ιανουάριου 2011 17:13
Με ενθάρρυνση από θετικά σχόλια από γνωστούς στο πρώτο άρθρο με τον ίδιο τίτλο στις 27 του περασμένου Δεκεμβρίου και με γεγονότα στο μεταξύ που επιβεβαιώνουν την συνεχιζόμενη ασυλία και προκλητικότητα του αμαρτωλού πολίτικου κατεστημένου είναι ίσως σκόπιμο να σχολιάσει κανείς περισσότερο ορισμένες διαστάσεις της σημερινής πραγματικότητας που αντιμετωπίζει ο Έλληνας πολίτης. Και αυτό με σκοπό να προβάλλει περισσότερο την ανάγκη για την άμεση δραστηριοποίηση του.
 
Αυτό το άρθρο εστιάζεται στην συμπεριφορά αυτού του κατεστημένου εν μέσω των τελευταίων δραματικών εξελίξεων. Είναι πασιφανές ότι το σύστημα αντιδρά με όλες του τις δυνάμεις εμπεδώνοντας μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας και τρόμου στην κοινωνία και μέχρι στιγμής έχει παραμείνει ανέπαφο από τις προσπάθειες πραγματικών διαρθρωτικών αλλαγών. Ένα κυβερνητικό επιτελείο, με πολλά στελέχη που δεν έχουν εκλεγεί από τους πολίτες, προσπάθει να εισαγάγει σημαντικές δομικές αλλαγές που υπαγορεύονται από ξένα κέντρα αλλά δεν έχει φέρει προς τα παρών ορατά αποτελέσματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Με λίγη προσοχή κανείς μπορεί να διακρίνει ότι τα αναδιαρθρωτικά μέτρα έχουν στόχο να προστατεύσουν τα συμφέροντα ανθρώπων και οργανισμών από τις χώρες που δανειστήκαμε τους πακτωλούς που κατασπαταλήσαμε αλλά και μακροπρόθεσμα την δική μας κοινωνία που ανήκει και είναι ένα μικρό μέρος του Ευρωπαϊκού και του Δυτικού συνόλου. Αντίθετα με ότι διατυμπανίζουν πολλοί στην χώρα μας, κανείς απλός και λογικός πολίτης από αυτόν τον κόσμο δεν θέλει την καταστροφή του Ελληνικού έθνους. Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι γνωρίζουν την Μυθολογία μας καλύτερα από εμάς.
Όπως σχεδιάστηκαν τα μέτρα αυτά θα έπρεπε να θίγουν αναλογικά όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αλλά ενώ η άμεση και αδίστακτη εφαρμογή τους από την Κυβέρνηση στις αδύνατες και αδύναμες να αντιδράσουν άμεσα τάξεις είναι άτεγκτη το πολιτικό κατεστημένο με τα πλοκάμια του στον επιχειρηματικό και επικοινωνιακό χώρο παραμένουν προκλητικά αλώβητα. Περαιτέρω δημιουργείται η εντύπωση μίας απαίσιας συμπαιγνίας όπου το κοινοβούλιο με αδύναμες μεμψιμοιρίες εξαγοράζει την διατήρηση των κεκτημένων με αντάλλαγμα ανοχή στην εισαγωγή όλο και πλέον επιπόνων διαρθρωτικών αλλαγών που χτυπούν τους αδύναμους. Αυτή η συμπεριφορά είναι τόσο προκλητική που τα ξένα κέντρα βαθμιαία αρχίζουν νε πιέζουν ευθέως για την δίκαιη εφαρμογή όλων των μέτρων, δυστυχώς εκτιθέμενα επικίνδυνα στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα.
Κοιτάζοντας τα πράγματα με ψυχρή λογική μια τέτοια στάση του πολιτικού κατεστημένου δεν είναι περίεργη. Εφόσον δεν υπάρχει αντίπαλο δέος γιατί να παραδώσουν τα κεκτημένα; Η ηθικές αξίες αυτού του μορφώματος που κατατρώγει τις σάρκες της Ελληνικής κοινωνίας είναι πλέον εξακριβωμένες με αποκορύφωμα τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που επιβεβαιώνουν το καθεστώς καθολικής ατιμωρησίας. Τα μέλη του στερούνται πλήρως αρχών εθνικής συνείδησης, φιλοπατρίας και συλλογικής κοινωνικότητας και καλύπτουν όλους τους κύριους κομματικούς και διοικιτηκούς σχηματισμούς. Διακατέχονται από την αρχή της συντεχνιακής κυριαρχίας, μια από τις χειρότερες μορφές κοινωνικής καταπίεσης.
Επομένως τι μέλλει γενέσθαι;
Για τον πολίτη αυτής της χώρας τα περιθώρια για πορεία έξω από τον βούρκο για αυτόν αλλά κυρίως για τους απογόνους του έχουν απελπιστικά στενέψει. Επειδή το πολιτικό κατεστημένο περιλαμβάνει ουσιαστικά όλο το κομματικό φάσμα απομένει μόνον στον ίδιο να δραστηριοποιηθεί πολιτικά, αποφεύγοντας στο μέτρο του δυνατού τη χρήση βίας, για να δημιουργήσει το αντίπαλο δέος. Μπορεί να φαίνεται εξωπραγματικό, μια καθαρή ουτοπία, αλλά δεν πρέπει να είναι. Σίγουρα είναι μια καινούργια εμπειρία για πολλούς από εμάς, ίσως και ξένη για την κουλτούρα μας αλλά μόνο μια συλλογική προσπάθεια με επιμονή, αυτοσυγκράτηση και θάρρος μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Κάθε άτομο πρέπει να προσπαθήσει με την βοήθεια της νέα τεχνολογίας επικοινωνιών που έχει αποδείξει την τρομερή της δύναμη, να συμμετάσχει άμεσα στη δημιουργία πολιτικών ομάδων της γειτονίας , του χωριού, της πόλης σε μια διαδικασία που θα έχει σαν μοναδικό σκοπό να αναδείξει την νέα γενιά του πολίτικου, εκπαιδευτικού, συνδικαλιστικού και επικοινωνιακού κόσμου.
Οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι έτσι μόνοι μας σαν απλοί πολίτες είμαστε ανήμποροι μπροστά στο τέρας του πολίτικου κατεστημένου αλλά και αυτή η εκτίμηση είναι λάθος. Όταν οι αδελφές κοινωνίες της Ευρώπης αλλά και του ευρύτερου Δυτικού κόσμου δουν την πολιτική αφύπνιση του έθνους έχουν πολλούς τρόπους για να μας συνδράμουν. Αλλά πρέπει να επιβεβαιώσουν την σθεναρή πολιτική αντίδραση της κοινωνίας που σήμερα είναι εμβρυώδης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου