29/10/10

Η Οικονομία χωρίς αριθμούς μέσα από τη ματιά ενός παγκόσμιου ταξιδευτή

  
Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010 07:25
Βιώνουμε την εποχή της οικονομικής αριθμολαγνείας. Η ζωή μας αλώθηκε από τους αριθμούς, από τα οικονομικά μεγέθη. Τόσο η αύξηση στο α’ ή β’ προϊόν, τόσο το έλλειμμα. Τόσο το χρέος που παρέδωσε η τάδε κυβέρνηση, τόση η λαμογιά του ενός πολιτικού και τόση του άλλου. Μας πνίξανε οι αριθμοί, που είτε παρουσιάζονται για να μας τρομοκρατήσουν είτε να μας καθησυχάσουν. Το μότο παντού και πάντα το ίδιο: «παραλάβαμε καμένη γη» φωνάζουν οι μεν, «σημειώνουμε σταθερά βήματα προς τα μπρος» ανταπαντούν οι άλλοι. Μαιτρ αυτού του αριθμολαγνικού ορυμαγδού οι εθνοπατέρες, οι άεργοι συνδικαλιστές και λοιποί αυλικοί της εξουσίας.
Στο σημείωμα αυτό θα σας μιλήσω και εγώ για την οικονομία, αλλά χωρίς αριθμούς. Θα σας μιλήσω ως ένας παγκόσμιος ταξιδευτής. Σας προτείνω, λοιπόν, να με συνοδεύσετε στο συναρπαστικό ταξίδι προς εξεύρεση της «αλήθειας», μια που η μοίρα μας είναι κοινή και διαφέρει από τους «άλλους», δηλαδή τους ανθρώπους των αριθμών που προανέφερα, οι οποίοι αποτελούν την εξουσία. Οι «άλλοι» είναι ούτως ή άλλως «εκτός ουσίας» (εξουσία=εκτός+ουσία).
Ας ξεκινήσουμε την συναρπαστική μας περιπέτεια, γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου στη δεκαετία του ΄80. Αφετηρία του ταξιδιού μας οι ΗΠΑ, το κέντρο του παγκόσμιου γίγνεσθαι, όπου οι κάθε είδους και μορφής επιβάτες ανέμεναν τη δική τους σειρά για αναχώρηση προς διάφορους ανά τον κόσμο προορισμούς. Επιχειρούμε την απόδραση από τις ΗΠΑ, διότι το «κλίμα» έχει γίνει βαρύ. Ο βιομηχανικός καπιταλισμός, που στηρίχθηκε μεταπολεμικά στον κοινό άνθρωπο, άρχισε να υποχωρεί και να δίνει τη σκυτάλη στον χρηματοπιστωτικό/τραπεζικό καπιταλισμό που εκθεμελίωσε τους πυλώνες του προηγούμενου: την Μεσαία Τάξη, που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, και το κοινωνικό κράτος, σπέρνοντας άφατη δυστυχία. Οι νέοι κανόνες έγιναν η ατομοκρατία, ευρύτερα γνωστή ως νεο-φιλελευθερισμός, και η ιδιωτικοποίηση των πάντων.
Ο δρόμος προμηνύεται μακρύς και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όλοι οι συνταξιδιώτες αρχίσαμε να αναπτύσσουμε τις απαραίτητες γνωριμίες και να ανοίγουμε συζητήσεις επί παντός επιστητού. Με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκαν ενδιαφέρουσες σχέσεις και αντηλλάγησαν απόψεις που στη δίνη της καθημερινότητας δεν περνούν από το μυαλό μας. Τις μεταφέρω στο σημείωμα αυτό με κάθε δυνατή πιστότητα.
Στο επίκεντρο των συζητήσεών μας ήταν η διαμορφούμενη διεθνής κατάσταση. Πού οδηγούμαστε; Ήδη είχε γίνει ορατό ότι διαμορφώνονταν μια καινούργια μορφή καπιταλισμού η οποία, όπως και η προηγούμενη, έχει αγγλοσαξονική καταγωγή. Αυτός ο νέος καπιταλισμός, που επιβλήθηκε ταχύτατα παγκοσμίως, δεν αποσκοπεί στο κέρδος με βάση την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών –π.χ. το εργοστάσιο, την οικογενειακή επιχείρηση, το μικρομάγαζο, το χωράφι-, όπως συνέβαινε κατά το παρελθόν, αλλά στο γρήγορο υπερκέρδος από τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα που είναι εξαιρετικά σύνθετα, όπως τραπεζικές πρακτικές, χρηματιστήρια, ομόλογα, εξαγορές και συγχωνεύσεις. Οι κυρίαρχοι της χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας είναι οι «αθέατοι» του χρήματος τύπου Σόρος, αδιαφανείς στις πρακτικές τους και χωρίς καμία κοινωνική ηθική, που έχουν ωστόσο στα χέρια τους το «χρηματοπιστωτικό όπλο μαζικής καταστροφής», χωρίς να υφίσταται καμία ασφαλιστική δικλείδα. Το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Και για να γίνω πιο σαφής. Ο καπιταλισμός που περιγράφω αποσκοπεί στο κέρδος χωρίς όρια, που δεν είναι το αποτέλεσα παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών αλλά διακίνησης κεφαλαίων. Τα κεφάλαια αυτά δεν αντιστοιχούν σε «ζεστό» χρήμα που μπορεί να μετρηθεί, αλλά σε στατιστικά νούμερα, όπως είναι οι τραπεζικοί τίτλοι, τα δάνεια κάθε μορφής, το «σκιώδες» χρήμα γενικότερα. Το χρήμα, δηλαδή, που δεν έχει πραγματικό αντίκρισμα αλλά πλασματικό, γι΄ αυτό μπορεί να διογκωθεί με διάφορα τεχνάσματα. Αυτό το χρήμα πλαστογραφεί την οικονομική αλήθεια και δημιουργεί τις «φούσκες» που άρχισαν να σκάνε από το 2008 σαν τρακατρούκες στις ΗΠΑ και αμέσως μετά στις ευρωπαϊκές χώρες.
Οι εν λόγω φούσκες αποτελούν δημιούργημα του χρηματοπιστωτικού καπιταλιστικού συστήματος που, μετά το 1990, έχει συσσωρεύσει μια γιγαντιαία μάζα πλασματικού κεφαλαίου, που αντιπροσωπεύει δεκαπέντε φορές το παγκόσμιο ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕΠ). Δηλαδή, δεκαπέντε φορές το πραγματικό μέγεθος των οικονομιών όλων των χωρών του κόσμου. Το συνολικό χρέος των ΗΠΑ, π.χ., αντιπροσωπεύει πάνω από τρεις φορές το ΑΕΠ της χώρας. Μεγάλο μέρος του χρέους αυτού σε πλασματικό χρήμα έχει συσσωρευτεί στα νοικοκυριά των ΗΠΑ, αλλά και πολλών άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, όπου, μέχρι πρόσφατα, τα δάνεια κάθε μορφής χορηγούνταν αφειδώς. Είναι αξιοσημείωτο ότι για το υπέρογκο χρέος της Ελλάδας ουδείς γνωρίζει τις πραγματικές του διαστάσεις, δηλαδή πιο είναι το πραγματικό και πιο το πλασματικό γι΄ αυτό, ακόμη και σε μια αναδιάρθρωσή του, οι πιστωτές δεν θα ζημιωθούν, απλώς το κέρδος τους θα είναι μικρότερο. Το ότι αυτό δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής δεν οφείλεται στον γράφοντα.
Περιγράφω μια κρίση απίστευτων διαστάσεων που είναι πρωτόγνωρη στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά. Για να κατανοήσει κανείς αυτή την παγκόσμια κρίση και την ελληνική κατάρρευση, θα πρέπει να εξοικειωθεί στοιχειωδώς με τους δύο τύπους καπιταλισμού που προανέφερα, τον βιομηχανικό και τον διάδοχό του χρηματοπιστωτικό ή τραπεζικό. Ο πρώτος, ταυτίστηκε με την αποικιοκρατία και τον μιλιταρισμό λόγω της ανάγκης για πρώτες ύλες και αγορές. Ο δεύτερος, έγινε σύμφυτος με ένα άλλου είδους αποικιοκρατία, που επέφερε το θάνατο του δημοκρατικού κράτους· τα κύρια γνωρίσματά του είναι η παγκοσμιοποίηση και ο πολυπολιτισμός. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που είναι η αχαλίνωτη διακίνηση του κεφαλαίου χωρίς «φραγμούς»: εθνικούς (σύνορα, κράτη, προστατευτισμό) και πολιτιστικούς (θρησκείες, γλώσσα, ιστορικές μνήμες, συλλογικές ιδιαιτερότητες, εθνικούς ήρωες και παρελάσεις). Ομιλούμε για την τέλεια μαζοποίηση, την παραγωγή ενός «ανθρώπινου χυλού».
Αυτός ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός εδραιώθηκε ως το κυρίαρχο διεθνές σύστημα αμέσως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων το 1989/90. Ουσιαστικά, δεν πρόκειται για τη γένεση ενός συστήματος αλλά για τη γένεση μιας νέας θρησκείας που, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της, σαγήνευσε τις ανώτερες τάξεις, τους κύκλους της εξουσίας. Η νέα Μέκκα είναι η Ουάσιγκτον, όπου φυλάσσεται ευλαβικά το «ιερό κείμενο» που φέρει το όνομα «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» και αποτελεί το αποτέλεσμα σειράς άτυπων συμφωνιών μεταξύ των κοσμοκρατόρων τού χρήματος, τους νέους εξουσιαστές. Υπάλληλοί τους οι κυβερνήτες και ευαγγέλιό τους η ιδιωτικοποίηση του κόσμου, η απληστία του μέγιστου κέρδους και η μεταβίβαση της εθνικής κυριαρχίας σ΄ ένα νέο μόρφωμα που βαφτίστηκε «ασύνορη παγκόσμια διακυβέρνηση» (αγγλιστί “stateless global governance”). Με άλλα λόγια, τα κράτη παραμένουν ως σχήματα αναφοράς, αλλά η εξουσία που εκείνα ασκούσαν μέσω των κρατικών θεσμών ασκείται σε αυξανόμενο βαθμό από τους μηχανισμούς του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (π.χ. η «τρόικα» στην ελληνική περίπτωση). Γι΄ αυτό, χαρακτήρισα τους εκπροσώπους των κρατών «υπαλλήλους».
Στη νέα Μέκκα, λοιπόν, φυλάσσεται το «ιερό ευαγγέλιο», γι΄ αυτό συρρέουν ως ευλαβικοί προσκυνητές εθνικές ελίτ από κάθε γωνιά του κόσμου, ώστε να αναγεννηθούν στα νάματά της, που είναι ο ασύνορος κόσμος (παγκοσμιοποίηση) και ο πολυπολιτισμός, και να μεταφέρουν το μήνυμα ως οι νέοι «Απόστολοι των Εθνών» σε κάθε γωνιά του κόσμου. Οι εν λόγω προσκυνητές δεν είναι οι παραδοσιακοί καπιταλιστές, αλλά αυτοπροσδιοριζόμενοι «προοδευτικοί» που έγιναν συνοδοιπόροι –κατ΄ άλλους κολαούζοι- των εξουσιαστών. Για παράδειγμα, επικεφαλής όλων σχεδόν των διεθνών κέντρων εξουσίας (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) είναι ή υπήρξαν κορυφαίοι «αριστεροί», μερικοί εξ αυτών της επαναστατικής Αριστεράς.
Η νέα θρησκεία δεν έχει απήχηση στους απλούς ανθρώπους, διότι οι αρχές της είναι ιδιαίτερα σκληρές. Γι΄ αυτό, η διάδοσή τους γίνεται δια της επιβολής, και όχι της υιοθέτησης, μέσω βίαιων δομικών αναπροσαρμογών και εκβιαστικών μεθόδων του τύπου «είναι μονόδρομος» ή με νόμους και χωρίς καμία δημόσια συζήτηση πολλώ δε μάλλον προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία (δημοψήφισμα). Κατά κανόνα, η επιβολή αυτών των σκληρών, ισοπεδωτικών και απάνθρωπων αρχών καθίσταται εύκολη υπόθεση, διότι συνοδεύεται από οικονομικές κρίσεις που προκαλούν σοκ. Ας παρακολουθήσουμε την πορεία αυτών των αλυσιδωτών κρίσεων: η αρχή έγινε από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ, για να ακολουθήσουν οι χώρες της Ανατολικής Ασίας (Κορέα, Ταϊλάνδη κ.ά.) και κατόπιν τη σκυτάλη πήρε η Λατινική Αμερική με πιο γνωστή περίπτωση την Αργεντινή, για να πληγεί τελικά η ίδια η έδρα του συστήματος, οι ΗΠΑ, και ο σημαντικότερος εταίρος της, η Ευρώπη, ενώ η Μαύρη Αφρική οδηγήθηκε στην πλήρη εξαθλίωση.
Βεβαίως, υπήρξαν χώρες που είτε παρέμειναν ανέπαφες από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τσουνάμι, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Κίνα και την Ινδία, είτε απελευθερώθηκαν έγκαιρα από τη μέγγενη των θρησκόληπτων υπερατλαντικών ιεραποστόλων (π.χ. ΔΝΤ) που προσέτρεξαν για τη «σωτηρία» τους. Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν η Τουρκία του Ερντογάν και το Μαλάουι στην κεντρική Αφρική, οι οποίες εκτοξεύτηκαν οικονομικά από τη στιγμή που αποφάσισαν να πορευτούν αυτόφωτα (στα απλά ελληνικά λέγεται εθνικά και πατριωτικά), εκδιώκοντας τους «σωτήρες» του ΔΝΤ.
Ομιλώ για μια θρησκεία που δεν έχει ιερό και όσιο, αφού ευλογεί τις ανίερες πρακτικές συσσώρευσης του παγκόσμιου πλούτου με τη συμπίεση των μισθωτών και την εξαφάνιση της Μεσαίας Τάξης. Το παράδοξο στην περίπτωση αυτή είναι ότι ο πιστότερος σύμμαχος για την εξαθλίωση του απλού ανθρώπου είναι ο άλλοτε μεγάλος αντίπαλος των κοσμοκρατόρων, ο διεθνιστής «προοδευτικός». Και οι δύο συγκλίνουν στην επίτευξη του κοινού τους στόχου που είναι η παγκόσμια ενότητα και στην αντιμετώπιση του κοινού τους εχθρού που συνίσταται σε ό,τι παρεμποδίζει αυτή την ενότητα (έθνη, θρησκεία, σύνορα, παράδοση). Η σύμπλευσή τους, στη βάση των αρχών του νέου συστήματος –παγκοσμιοποίηση και πολυπολιτισμός- είναι απόλυτη.
Βεβαίως, οι δυο τους ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά η στόχευσή τους είναι η ίδια. Οι πρώτοι, οι κοσμοκράτορες και οι υπάλληλοί τους, προωθούν το άνοιγμα των συνόρων και «ευλογούν» την αθρόα (λαθρο)μετανάστευση, ώστε να μειωθεί στο έσχατο σημείο το εργατικό κόστος, ενώ οι δεύτεροι, ως «ανθρωπιστές» και διεθνιστές συμφωνούν και επαυξάνουν, ασχέτως αν αυτή η ανθρώπινη εισροή επιφέρει την εξαθλίωση των αυτοχθόνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γερμανία, η οποία καταγράφει έναν από τους υψηλότερους δείκτες ανάπτυξης στην ιστορία της, αλλά παράλληλα έχει υιοθετήσει τα πιο αντιλαϊκά μέτρα, επιβάλλοντας αυτό το μοντέλο της αυταρχικής πειθαρχίας στην Ε.Ε. και, πρωτίστως, στην παραπαίουσα Ελλάδα.
Βαρύ, όπως αντιλαμβάνεστε, το «μενού» των συζητήσεων καθ΄ όλη τη διάρκεια του μακρινού ταξιδιού μας και, συν τω χρόνω, οι προβληματισμοί μας πλήθαιναν. Άλλωστε, οι διαπιστώσεις μας δεν ήταν θεωρητικές αλλά βιωματικές, καθότι τις ζούσαμε σε κάθε στιγμή του ταξιδιού μας. Το αμερικανικό ομιχλώδες και καταθλιπτικό τοπίο που αφήσαμε πίσω μάς ακολουθούσε καθ΄ όλη την πορεία μας ανά τον κόσμο. Μέσα σε αυτή την απογοήτευση, έρχονται τα ευχάριστα νέα ότι, δηλαδή, κάπου μακριά, σ΄ έναν μικρό τόπο, το κλίμα είναι παραδεισένιο. Τα πάντα βρίσκονται εν αφθονία, οι ρυθμοί της ζωής χαλαροί, οι κάτοικοι εκ πεποιθήσεως αναβλητικοί έως αδιάφοροι («ες αύριον τα σπουδαία» έλεγαν οι πρόγονοί τους και αυτοί επαναλαμβάνουν «έχει ο Θεός»), το γλέντι συνεχές μέχρι πρωίας, οι άνθρωποι πληρώνονται για να κάθονται (επιδοτήσεις, συνδικαλισμός, συντάξεις μαϊμού, πλασματικά χρόνια συνταξιοδότησης κ.ο.κ.).
Ανυπομονούσαμε να φθάσουμε σε αυτό τον επίγειο παράδεισο με το όνομα «Ελλάς». Ο δρόμος μακρύς, αλλά επιτέλους φθάνουμε στον προορισμό μας. Ωστόσο, μας περιμένει μια πικρή έκπληξη. Η εικόνα που αντικρίζουμε διαφέρει από τις περιγραφές, διότι το πάρτι “is over” και όλοι ενεργούν πλέον για πάρτη τους χωρίς κανένα φραγμό. Το κλίμα εδώ είναι πιο βαρύ, η ατμόσφαιρα πιο μουντή και απελπιστικά καταθλιπτική απ΄ ό,τι είχαμε συναντήσει στις περισσότερες περιοχές που επισκεφθήκαμε. Η πτώχευση έχει συντελεστεί και η κατάρρευση είναι προ των πυλών. Τα πάντα είναι σαθρά, η ατμόσφαιρα όζει, οι πολίτες φαίνεται ότι εθίστηκαν στην κατάσταση αυτή και τίποτε δεν θυμίζει τις παλιές καλές εποχές. Η μόνη μερίδα πολιτών που εξακολουθεί να ευημερεί είναι οι αποδομητές –δηλαδή η ελίτ- που είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι της κατάρρευσης. Εκείνοι που, έχοντας κάνει σημαία την άκριτη διεθνοποίηση (παγκοσμιοποίηση και πολυπολιτισμός) και τον «εκσυγχρονισμό» επέφεραν τη συρρίκνωση σε όλους τους τομείς: οικονομικό (χρηματιστήριο), κοινωνικό (ξεδόντιασμα της Μεσαίας Τάξης και ακύρωση των γνωρισμάτων της: δουλειά, τιμιότητα, πατριωτισμός), παραγωγικό (μεταπρατισμός, επιδοτήσεις, δαιμονοποίηση της επιχειρηματικότητας, νέο ήθος η λαμογιά), εθνικό (οικογένεια, πατρίδα, ιστορία, παράδοση).
Εδώ, η νέα θρησκεία έχει δημιουργήσει τοπικό αγιολόγιο, ένα πάνθεον αγγέλων και αρχαγγέλων, που ακούνε στα ονόματα Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) και «προοδευτικοί». Οι ΜΚΟ, για να πείσουν τους πολίτες ότι χρήζουν προσαρμογών ώστε να καταστούν οι εκλεκτοί στη νέα θρησκεία, τους βομβαρδίζουν με ενοχές ότι είναι «εθνικιστές», «ρατσιστές», «φονταμενταλιστές» και μονότονα προτείνουν ότι επείγει ο χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Οι «προοδευτικοί» έχουν επιδοθεί σε ένα αποδομητικό έργο χωρίς προηγούμενο που εγγίζει την «καρδιά» του τόπου αυτού, τη νέα γενιά μέσω της εκπαίδευσης. Αυτοί οι «προοδευτικοί» ενστερνίστηκαν πλήρως την ιδέα υποβάθμισης της εθνικής κυριαρχίας -δηλαδή καθετί εθνικό- και την αντικατέστησαν με νόμους της παγκοσμιοποίησης. Η ταύτισή τους με τους κοσμοκράτορες είναι πλήρης: Σχέδιο Ανάν, ελληνοτουρκική «φιλία», Σκοπιανό, «μειονότητες» στην Ελλάδα, συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, απο-εθνικοποίηση στη Θράκη.
Στη χώρα αυτή, το σημαντικότερο προσκύνημα της νέας θρησκείας, που επισκιάζει όλα τα άλλα, είναι στο «κράτος των Αθηνών». Τα πάντα στα κράτος αυτό βρίσκονται σε αγαστή αρμονία με το νέο θρησκευτικό δόγμα, πιστή απομίμηση της αγγλοσαξονικής Μέκκας. Το ιερατείο του είναι φημισμένο για τον ευσεβισμό του προς τις δογματικές αρχές της νέας θρησκείας. Κατά συχνά διαστήματα, προβαίνει σε ακραίες εκδηλώσεις πίστης και υποταγής, ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή αιρετική υπόνοια: αναθεώρηση των σχολικών εγχειριδίων, χαλαρή μεταναστευτική πολιτική μετά ιθαγένειας, Μνημόνιο, «ρευστοποίηση» των συνόρων στη βάση των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, της «ασύνορης φιλίας» και του «Καλλικράτη». Η νέα θρησκεία, παρότι αντιπροσωπεύει μια μικρή μειοψηφία, την αποεθνικοποιημένη ελίτ, έχει επιβληθεί ως η επίσημη θρησκεία του κράτους αυτού.
Μια που αναφέρομε στις θρησκείες θα κάνω μια κοινότοπη αλλά ουσιαστική επισήμανση, που αφορά τους πιστούς της. Αυτοί, ήταν πάντοτε και παραμένουν χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες: στους ευσεβείς (δηλ. θρήσκους) και στους ευσεβιστές (δηλ. πουριτανούς). Στην περίπτωσή μας οι ευσεβείς είναι οι νεόκοποι, οι του «κράτους των Αθηνών» και οι ευσεβιστές οι ισχυροί, οι αυστηροί με τους πάντες. Στη δεύτερη κατηγορία, προστέθηκε πρόσφατα ολόκληρο το κυβερνητικό κατεστημένο στη Γερμανία, που δια στόματος της καγκελαρίου Μέρκελ παραδέχεται δημοσίως ότι το «μοντέλο μιας πολυπολιτισμικής Γερμανίας απέτυχε πλήρως». Προηγήθηκε, με παρόμοιες θέσεις, ένας κορυφαίος του αμερικανικού κατεστημένου, ο πολύς Σάμουελ Χάντιγκτον, στο βιβλίο του «Ποιοι είμαστε; Η αμερικανική ταυτότητα στην εποχή μας», εκδόσεις Λιβάνη. Ο εν λόγω πρωτοδιατύπωσε την επικρατούσα σήμερα άποψη ότι «η Ελλάδα είναι μια ανωμαλία…ο παρείσακτος της Δύσης» στο πολυδιαφημισένο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών».
Η ίδια διαπίστωση γίνεται και από τους Γερμανούς σήμερα, σε μια περίοδο που επαναπροσδιορίζεται η περιοχή με την Ελλάδα, ωστόσο, να τρεμοσβήνει, χωρίς να τολμά, βιώνοντας την εποχή της κοινωνικοπολιτικής αποδόμησης. Άλλωστε, οι νεόκοποι ζηλωτές στο «κράτος των Αθηνών» είναι απασχολημένοι σε έργα αποδόμησης, σε διοικητικά σχήματα τύπου «Καλλικράτη» που αποκαλύπτουν συνεχώς και ευκρινέστερα το πρόσωπο της νέας θρησκείας, της οποίας ευλαβείς προσκυνητές γινόμαστε όλοι μας, ανάβοντας δια της ψήφου μας το κερί στο «εικόνισμά» της. Ήδη το καντηλάκι στο εικόνισμα αυτό, που είναι το Μνημόνιο, παραμένει άσβηστο και όλοι γύρω του προσευχόμαστε για το θαύμα. Αλλά θαύμα δίχως προσπάθεια δεν γίνεται και ο παράδεισος κατακτάται με τον ηθικό εξαγνισμό και ατελεύτητη προσπάθεια.
Ελπίζω να έχω την επιείκειά σας γιατί μακρηγόρησα αλλά, όπως κάθε ταξιδευτής με τόσες πρωτόγνωρες εμπειρίες γίνεσαι πολυλογάς χωρίς να το πολυκαταλάβεις. Με τη φλυαρία μου αυτή θα έχανα τη στιγμή της αναχώρησης προς άλλους τόπους του λεωφορείου τής ανά τον κόσμο ξενάγησης. Επιλέγω να μην είμαι πλέον επιβάτης, γιατί θα ήθελα να μεταφέρω τη γνώση και τις πλούσιες εμπειρίες που απεκόμισα ως παγκόσμιος ταξιδευτής στους γηγενείς. Όχι να τους αλλάξω, αλλά να τους προβληματίσω. Βλέποντας το λεωφορείο να αναχωρεί παρατηρώ ότι οι θέσεις και ο διάδρομος έχουν υπερκαλυφθεί από νέους, σφριγηλούς αλλά προβληματισμένους και σκυθρωπούς αυτόχθονες ταξιδιώτες. Είναι οι εκλεκτοί των ευσεβιστών της νέας θρησκείας, «οι εξειδικευμένοι μετανάστες» κατά τη Μέρκελ και όχι «οι μετανάστες που επιβαρύνουν το κοινωνικό σύνολο και δύσκολα εντάσσονται στη γερμανική κοινωνία». Είναι η νέα γενιά των μεταναστών, οι νόες της χώρας, την οποία αφήνουν σκελετωμένη για δεύτερη φορά σε πενήντα χρόνια. Με τη μόνη διαφορά ότι την πρώτη φορά η φυγή προς τη ξενιτιά ήταν των χεριών (ανειδίκευτοι εργάτες), ενώ τώρα είναι των νοών.
Και ένα τελευταίο, για να είμαι στο κλίμα των ημερών. Η ψήφος είναι «όπλο» που έχει δύο χρήσεις: είτε για να το χρησιμοποιείς είτε για να εκφοβίζεις και να αποτρέπεις ανεπιθύμητες καταστάσεις. Στην πρώτη περίπτωση, το όπλο γίνεται φονικό και εάν δεν γνωρίζεις τον χειρισμό του για να πλήξεις με ευστοχία τον στόχο (δηλ. τον ακατάλληλο πολιτικό και κόμμα) τότε μπορεί να σε τραυματίσει θανάσιμα (το πλέον σύνηθες στην ελληνική περίπτωση). Στη δεύτερη περίπτωση, την αποτρεπτική, το όπλο και χωρίς να χρησιμοποιηθεί γίνεται αποτελεσματικό. Αλλά επ΄ αυτού θα πρέπει να τα πούμε μια άλλη φορά, αφού πρώτα δούμε τα αποτελέσματα της οπλοχρησίας στις «αυτοδιοικητικές» εκλογές.
Καλό μας βόλι!
 

Σχόλια  

 
+1 #1 Ευμένης Καρδιανός 31-10-2010 20:30
Ο Ιστόχωρός Σας ενδιαφέρει σκεπτόμενους Έλληνες.

Οι Συνεργάτες σας είναι άριστοι.

Μεταξύ των αρίστων Συνεργατών Σας βρίσκεται και ο Δρ. Γεώργιος Μούρτος, του οποίου τα συγγράμματα έχω και μελετώ συχνά.

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα!

Ν.Γ.Μ.
(alias Ευμένης ο Καρδιανός)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου