25/8/10

Η Εθνική μας κρίση βαθαίνει

  
Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 10:15
 
Η Ελλάδα βυθίζεται στο τέλμα της εσωστρέφειας, της απαισιοδοξίας και του αντικοινωνικού ατομικισμού. Εκφυλίζεται συν τω χρόνω σε κράτος προβληματικό, στερημένο σοβαρών εθνικών φιλοδοξιών και διεθνώς απαξιωμένο. Και φυσικό είναι, όσοι μεταξύ μας διατηρούν ακόμη πολλοστημόριο έστω διαύγειας σκέψης να διερωτώνται ποια θα είναι η κατάληξη του εθνικού αυτού κατρακυλίσματος.
Μια πρώτη διαπίστωση: τα κυβερνητικά μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής μας κρίσης κινούνται κατ’ αρχήν προς τη σωστή κατεύθυνση. Ως προς αυτό συμφωνούν οι περισσότεροι ξένοι ειδικοί και οι σοβαρότεροι μεταξύ των Ελλήνων συναδέλφων τους. Επί δεκαετίες δαπανούσαμε πολύ περισσότερα από όσα παρήγαμε. Οι επιπτώσεις της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης στον ευρωπαϊκό χώρο κατέστησαν τη συνέχιση της ανεύθυνης αυτής πρακτικής αυτοκαταστροφική – και τη συμπίεση, σε μια πρώτη φάση, του βιοτικού μας επιπέδου αναπόφευκτη. Εάν δε ο επιχειρούμενος περιορισμός των ελλειμμάτων συνοδευθεί από δομικές μεταρρυθμίσεις ικανές να καταστήσουν την Ελλάδα παραγωγική και ανταγωνιστική, οι προοπτικές της χώρας μας θα αποβούν ελπιδοφόρες.. Αυτά θεωρητικώς.
Ωστόσο, μεταξύ θεωρίας και πράξης υπάρχει κατά κανόνα απόσταση – η οποία στη δική μας περίπτωση φαντάζει σχεδόν αγεφύρωτη. Διότι το ελληνικό πρόβλημα είναι δευτερογενώς μόνο οικονομικό. Η δημοσιονομική μας κρίση είναι απότοκος μιας ευρύτερης εθνικής κρίσης, κύριες εκφάνσεις της οποίας είναι η ανεπάρκεια της πολιτικής μας ηγεσίας και η – συνακόλουθη – αναποτελεσματικότητα του κράτους.
Κυρίως ζητούμενο συνεπώς είναι η ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού προσωπικού της χώρας προκειμένου να πραγματωθεί και η μέχρι στιγμής καθαρά δημαγωγική επαγγελία του εκσυγχρονισμού του κρατικού μηχανισμού. Μέχρις ότου δε ο διττός αυτός στόχος επιτευχθεί, τα όποια δημοσιονομικά ή άλλα μέτρα, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς θα περιορίζουν τις ζημιογόνες συνέπειες της συλλογικής μας αβελτηρίας – σίγουρα όμως δεν πρόκειται να εξαλείψουν την πηγή του κακού.
Η διαπίστωση αυτή είναι σχεδόν αυτονόητη – και ασφαλώς δεν γίνεται για πρώτη φορά. Η μετάφρασή της όμως σε πράξη προσκρούει σε εμπόδια μέχρι στιγμής ανυπέρβλητα. Διότι έχει ως προϋπόθεση τη λαϊκή αφύπνιση. Ήτοι: Την αποκόλληση των ψηφοφόρων από τους εφθαρμένους σημερινούς εκπροσώπους των, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την ανάδειξη καταλληλότερων. Αλλά και τη συνειδητοποίηση από την κοινή γνώμη της αδήριτης ανάγκης να εισαχθούν στο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας μεταρρυθμίσεις που για πολλούς θα αποδειχθούν επώδυνες. Και παραλλήλως προϋποθέτει την εμφάνιση στον δημόσιο στίβο πολιτικής ηγεσίας ικανής να εμπνεύσει και να φέρει εις πέρας το αναμορφωτικό έργο.
Αναμφίβολα ο λαός δυσανασχετεί, πλην όμως η δυσαρέσκειά του διοχετεύεται προς λάθος κατεύθυνση. Τα εντός και εκτός κυβερνητικού νυμφώνος κομματικά κατεστημένα έχουν ως κοινή επιδίωξη τον αποπροσανατολισμό του. Επικεντρώνοντας δε τη δημαγωγική τους αντιπαράθεση στο διαβόητο «μνημόνιο», κατορθώνουν μέχρι στιγμής να αποκρύψουν τα βαθύτερα αίτια της εθνικής μας δοκιμασίας – η συνειδητοποίηση των οποίων από το ευρύτερο κοινό θα κλόνιζε ανεπανόρθωτα την βασιλεία τους. Με την επιχείρηση συσκότισης αυτή να διευκολύνεται τα μέγιστα από την απουσία αξιόπιστου εναλλακτικού φορέα λύσης.
Υπό το πρίσμα δε αυτό θεώμενες, οι πραγματικές μας εθνικές προοπτικές εμφανίζονται σκοτεινές. Με τη λήξη του ψυχρού πολέμου η Ελλάδα βρισκόταν σε προνομιακή θέση για να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη στον νοτιοανατολικό ευρωπαϊκό χώρο, με αντίστοιχη ενδυνάμωση της θέσης της στον ευρωκοινοτικό και στον δυτικό γενικότερα. Είκοσι χρόνια αργότερα, διατρέχουμε τον κίνδυνο της περιθωριοποίησής μας, τόσο σε περιφερειακό, όσο και σε ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο. Ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί και η εκ νέου κατολίσθηση της κοινωνικοπολιτικής ζωής της χώρας σε συγκρουσιακές περιπέτειες – οι οποίες νομοτελειακά θα ολοκληρώσουν την υποβάθμισή της στο διεθνές γίγνεσθαι.
 

Σχόλια  

 
0 #1 Νίκος Μανταδάκης 28-08-2010 13:28
Όλα τα άρθρα που δημοσιεύονται μέχρι σήμερα και οι απόψεις έγκριτων σχολιαστών μας οδηγούν στο συμπέρασμα οτι η Ελλάς βρίσκεται προ αδιεξόδου, οικονομικού και διπλωματικού. Οι κινήσεις της υπεύθυνης Κυβέρνησης κατακρίνονται και θεωρούνται ανεπαρκείς. Οι πολιτικοί θεωρούνται επίσης ανεπαρκείς με δεδομένη την μέχρι σήμερα πολιτεία τους. Χρειαζόμαστε ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ εξόδου απο το αδιέξοδο με χειροπιαστές λύσεις προσώπων και διαδικασιών. Και το βασικότερο, λύσεις αποδεκτές απο τον ελληνικό λαό και εφαρμόσιμες μέσα στα πλαίσια του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος. Όσο περιμένουμε τη λύση των προβλημάτων μας μονο απο το ΜΝΗΜΟΝΙΟ, τόσο ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου