2/6/10

Περασμένα - Ξεχασμένα;

  
Τετάρτη, 02 Ιουνίου 2010 10:26
Οι Σύμμαχοί μας έχουν καθορίσει την 9η Μαΐου ως ημέρα Νίκης το 1945 στην Ευρώπη, στις επιθέσεις του Άξονα Γερμανίας Ιταλίας κατά τον Β΄ ΠΠ. Η επέτειος αυτή εορτάζεται από τους συμμάχους μας, με ιδιαίτερη λαμπρότητα στη Μόσχα, ενώ αγνοείται στην Ελλάδα,
παρά τη σημαντική Ελληνική συμβολή στην εν λόγω Νίκη, γιά την οποία ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αποδώσει κατ’ επανάληψη την αποτυχία του να καταλάβει την Μόσχα και το Λένινγκραντ στην απρόσμενα μακρότατη ηρωική Ελληνική Άμυνα στις επιθέσεις αρχικά της Ιταλίας και αργότερα και της Γερμανίας.
Έτσι πολλοί νεότεροι, όχι μόνο δεν έχουν καταλάβει τι αξιομνημόνευτο επιτέλεσε τότε η μικρή Ελλάδα, αλλά συγχέουν τα πράγματα και ασφαλώς δεν διδάσκονται από το μεγαλείο της ηρωικής εκείνης περιόδου.
Ας θυμηθούμε ενδεικτικά με συντομία, μερικά από τα λιγότερο γνωστά έως τελείως άγνωστα στους πολλούς συγκλονιστικά και σημαντικά περιστατικά, που δόξασαν και ξεχώρισαν τότε την Ελλάδα, δίνοντάς της διεθνή αναγνώριση από εχθρούς και φίλους. 
Η Ελλάδα είχε από το 1936 προαποφασίσει να πει ΟΧΙ σε διαφαινόμενη έκτοτε επίθεση του Άξονα και επέτυχε με δικά της μέσα και χωρίς ξένη οικονομική βοήθεια, να προετοιμάσει συστηματικά και αποτελεσματικά την άμυνά της. Στα κυριότερα εκτενή έργα αυτής της προετοιμασίας περιλαμβάνονταν:
  • 21 μεγάλα μόνιμα Οχυρά της «Γραμμής Μεταξά» στα Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα, που απέσπασαν το θαυμασμό και την αναγνώριση των επιτεθέντων Γερμανών, οι οποίοι τελικά δεν τα διέσπασαν, αλλά τα υπερκέρασαν, όταν μέσα σε πέντε ημέρες κατέλαβαν τη Γιουγκοσλαβία
  • 8 Παράκτια Οχυρά, που διασφάλισαν πλήρως τις θαλάσσιες μεταφορές στο Μέτωπο
  • Ίδρυση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, γιά τις ανάγκες του Πολεμικού και Εμπορικού Ναυτικού, και πολλά άλλα.
Η Ελλάδα, μετά το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940, πολεμώντας γενναία και ουσιαστικά μόνη επί πεντάμηνο, νίκησε την επιτιθέμενη Ιταλία. Κουρασμένη από την μακρότερη κάθε άλλης Ευρωπαϊκής χώρας Ελληνική άμυνα, η Ελλάδα δεν δίστασε να επαναλάβει στην Γερμανία, που ήλθε στις 6 Απριλίου 1941 να προστεθεί στις δυνάμεις του επιτιθέμενου Άξονα, ένα υπερήφανο δεύτερο ΟΧΙ! Γιά την ολοκλήρωση της καταλήψεως της Ελλάδας, που συντελέστηκε μετά τη Μάχη της Κρήτης, ο Άξονας χρειάστηκε 216 ημέρες, ήτοι 7 ολόκληρους μήνες! Να σημειώσουμε ότι την μεγαλύτερη διάρκειας άμυνα, 45 μόλις ημερών, είχε μέχρι τότε αντιτάξει η κραταιά Γαλλία. Τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης είχαν ήδη μέχρι την 28 Οκτωβρίου 1940 καταρρεύσει σε λίγες ημέρες, ακόμη και ώρες, ή είχαν προσχωρήσει αμαχητί στον Άξονα. Η πρώτη συμμαχική Νίκη επί του μέχρι τότε αήττητου Άξονα, ήταν η Ελληνική επί της Ιταλίας. 
Γιά την ολοκληρωτική κατάληψη της Ελλάδας ο Χίτλερ χρειάστηκε δύο μήνες, παρά το ότι χρησιμοποίησε όχι κοινές στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά τις εκλεκτότερες και πλέον εμπειροπόλεμες μάχιμες Γερμανικές μονάδες που διέθετε. Σ’ αυτές περιλαμβανόταν αρχικά η διαβόητη σκληροτράχηλη προσωπική του φρουρά των Waffen SS “Leibstandarte SS Adolf Hitler”, ως και το πλέον επίλεκτο συγκρότημα του τακτικού Στρατού “Gross Deutschland”, καθώς μετέπειτα και οι περίφημες αερομεταφερόμενες Μεραρχίες αλεξιπτωτιστών, που αποδεκατίστηκαν στην Κρήτη και δεν ξαναχρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλα εγχειρήματα. Το ότι την Ελλάδα προσέβαλαν οι εκλεκτότερες Χιτλερικές δυνάμεις παραβλέπεται συνήθως και ρίπτεται ανάθεμα τον Έλληνα Στρατηγό, ο οποίος, έχοντας εξαντλήσει κάθε αμυντικό όριο, συνυπέγραψε με έντιμους αρχικά όρους ανακωχή με τον Γερμανό Στρατηγό, Διοικητή της “Leibstandarte SS Adolf Hitler”.
Ενδεικτική περιγραφή της ιδιαίτερα σκληρής Ελληνικής άμυνας το 1941, δίνει στα απομνημονεύματα που δημοσίευσε μεταπολεμικά νεαρός τότε Γερμανός Αξιωματικός, διοικητής μονάδας των επίλεκτων Waffen SS. Ο Kurt Meier, διοικητής Τάγματος ανιχνευτών της “Leibstandarte SS Adolf Hitler”, γράφει ότι η μονάδα του, που διέθετε διαλεχτούς και έμπειρους πολεμιστές, είχε καθηλωθεί από σφοδρότατα Ελληνικά πυρά στην Κλεισούρα και επειδή οι άνδρες του δεν υπάκουαν σε αλλεπάλληλες διαταγές του να επιτεθούν, αναγκάστηκε, προκειμένου να τους εξαναγκάσει να προχωρήσουν, να εκσφενδονίσει μία χειροβομβίδα πίσω από τον τελευταίο του άνδρα.....! Τέτοια ήταν η Ελληνική άμυνα!
Τι όμως έκανε το Χίτλερ να διατάξει την επίθεση κατά της Ελλάδας και τι του κόστισε αυτή η απόφαση; Τρεις ήταν οι βασικές αιτίες, που κορυφώθηκαν στα τέλη Μαρτίου 1941 και ωδήγησαν στην ταυτόχρονη Γερμανική επίθεση κατά Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας αρχές Απριλίου 1941: 1) Είχε αποτύχει πλήρως και η τελευταία μεγάλη Ιταλική ανοιξιάτικη Επίθεση “Primavera”, που επιμελημένα προετοίμασε ο ίδιος ο Μουσολίνι με προσωπική του παρουσία στη Αλβανία και κατόπιν αυτού αναγκάστηκε ο «Ντούτσε» να επιστρέψει ηττημένος στη Ρώμη. 2) Είχαν αρχίσει από το τέλος του πρώτου δεκαημέρου του Μαρτίου να αποβιβάζονται στην Ελλάδα κατά πανηγυρικό τρόπο μικρές Βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις, που δεν επαρκούσαν ώστε να συμβάλλουν ουσιαστικά στην Ελληνική άμυνα και γι’ αυτό τις είχε αρνηθεί όσο ζούσε ο Πρωθυπουργός Ι. Μεταξάς. Αυτές οι δυνάμεις απέβλεπαν κυρίως στο να τονώσουν το ηθικό της Γιουγκοσλαβίας και Τουρκίας, στην προσπάθεια να μην συνταχθούν με τη Γερμανία. Η εμφάνισή τους σε Ελληνικό έδαφος, προκάλεσε φυσικά τον Χίτλερ. 3) Η Γιουγκοσλαβία που αρχικά προσχώρησε στον Άξονα στις 25 Μαρτίου, δύο ημέρες αργότερα μεταπήδησε στο Συμμαχικό στρατόπεδο. 
Το βαρύτατο κόστος της Βαλκανικής εκστρατείας γιά τον Χίτλερ ήταν η απόσπαση σ’ αυτή του ενός περίπου τρίτου των δυνάμεων στρατού, αρμάτων μάχης και πολεμικών αεροπλάνων που είχε συγκεντρώσει και προώριζε γιά την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως στις 15 Μαΐου 1941 και που σημαντικό τους μέρος δεν πρόλαβε να επιστρέψει εγκαίρως γιά να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις κατά της Ρωσίας, πού αναγκαστικά αναβλήθηκαν και άρχισαν 22 Ιουνίου 1941. Η καθυστέρηση της Γερμανικής επιθέσεώς κατά 5 και πλέον εβδομάδες, είχε ως αποτέλεσμα, όπως παραδέχτηκε μετέπειτα μεταξύ άλλων και ο ίδιος ο Χίτλερ, να τον προλάβει ο βαρύς ρωσικός χειμώνας και να τον κάμψει μπροστά στη Μόσχα. 
Θα μπορούσαν να αναφερθούν και πολλά άλλα γεγονότα και στοιχεία, τα οποία χωρίς ερμηνείες ή παρερμηνείες, αναδεικνύουν από μόνα τους το μεγαλείο της Ελληνικής δράσεως.
Η Ελληνική εποποιία του 1940-41 δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την πολιτική απόφαση που έχε ληφθεί ήδη από το 1936 και την έγκαιρη υλική προπαρασκευή, που είχε αρχίσει έκτοτε μεθοδικά και ολοκληρώθηκε αποτελεσματικά χωρίς ξένη οικονομική βοήθεια. Την υλική υποδομή συμπλήρωσε η ψυχική προετοιμασία και η ομοψυχία που είχαν επίσης καλλιεργήσει οι Πολιτικοί, Θρησκευτικοί, Πνευματικοί και Στρατιωτικοί ταγοί της εποχής εκείνης, τα ονόματα των οποίων έχουν αφεθεί στη λήθη, γιά λόγους σημερινών πολιτικών σκοπιμοτήτων. 
Συμπληρώνονται εφέτος 70 χρόνια από το 1940, και η Ελληνική Πολιτεία και ειδικότερα το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) δεν έχει φροντίσει να συγκεντρωθούν σε ένα συνοπτικό βιβλίο και να αναδειχθούν τα σημαντικότερα από τα σκόρπια ιστορικά στοιχεία και από τα πολλά άγνωστα συγκλονιστικά γεγονότα, που κάνουν την περίοδο αυτή της Ελληνικής Ιστορίας κατά τον Β΄ ΠΠ να ξεχωρίζει ενώ δικαιολογούν τα εγκώμια των ξένων γιά την Ελλάδα. Ένα τέτοιο σύντομο ανθολόγιο σημαντικών γεγονότων από πρωτογενείς αδιαμφισβήτητες ιστορικές πηγές, θα έπρεπε να είχε συνταχθεί από το ΥΕΘΑ, μεταφρασθεί στις βασικότερες ξένες γλώσσες και διανεμηθεί σε Σχολεία, Πανεπιστήμια, Βιβλιοθήκες, Διπλωματικές Αποστολές κτλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου