31/5/10

Προοπτικές, παρόντος και μέλλοντος

  
Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010 12:48
Η σημερινή οικονομική κρίσις αποκαλύπτει ότι το βαθύτερο πρόβλημα είναι περισσότερο η κρίσις διακυβερνήσεως. Η νεο-γερμανική αλαζονεία νομίζει ότι η Ευρώπη ξέχασε τις τραγικές ημέρες της Γερμανικής κατοχής. Με αδικαιολόγητη εσωστρέφεια επανέρχεται με την γνωστή κατά το παρελθόν σκληρή, Τευτονική, ιδιοσυγκρασία.
Το πρόβλημα επιδεινώνει η απουσία σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων γενικότερα και προ παντός στις Βρυξέλλες. Η παθητικότης των μετριοτήτων  καλύπτεται μόνον από την υποκρισία, κύρια αιτία μιάς κρίσεως που κινδυνεύει να υπερκεράσει τις συνέπειες της κρίσεως του 1929 η οποία, μοιραίως, κατέληξε στον παγκόσμιο πόλεμο.
 Σφάλματα της διακυβερνήσεως Bush οδήγησαν στην απαρχή της κρίσεως στις ΗΠΑ. Σφάλματα των κυβερνήσεων της Ελλάδος, από το 1975 και ιδία το 1981, εδημιούργησαν το μοιραίο ξετίληγμα της αλυσσίδας του συνεχούς δανεισμού ο οποίος ερρίφθη σε καταναλωτικές δαπάνες παροχών με αποκλειστικό σκοπό την άγρα ψήφων.
Σφάλματα της ανικανότητος της ηγεσίας στις Βρυξέλλες, σε συνέχεια άτυχων διαδοχών μετριοτήτων μετά την λαμπρή ηγεσία του Delors, είναι το ότι η ΕΕ που ξεκίνησε με τις ελπίδες των λαών της Ευρώπης βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα της διαλύσεως.
 Σε άρθρο, οι Financial Times, υποστηρίζουν ότι οι διεθνείς επενδυτές θέτουν δύο στοιχήματα για την Ευρωζώνη. Το ένα σχετικό με την οικονομία, το άλλο με την πολιτική διακυβέρνηση. Για το πρώτο είναι γενική η πεποίθηση ότι η Ελλάς δεν θα μπορέσει να εξοφλήσει τα χρέη της και ότι σε λίγο θα ακολουθήσει η Ισπανία και Πορτογαλία. Η Ελλάς θα αναγκασθεί να αναδιαρθρώσει το χρέος με τρομακτικές δυσμενείς επιπτώσεις στο διεθνές τραπεζικό σύστημα. Επιπτώσεις που θα πλήξουν κυρίως τις οικονομίες της Γαλλίας και της Γερμανίας. Σε αυτά προστίθεται η πολιτική ανικανότης των ηγεσιών της ΕΕ. Ανυπαρξία βουλήσεως για ενίσχυση μόνιμης και σταθεράς διακρατικής συμφωνίας προς εξασφάλιση της σταθερότητος του Ευρώ.
Η αμοιβαία αλληλεγγύη που υποτίθεται ότι ισχύει για το ΝΑΤΟ απεδείχθη, με την σκληρή στάση της Μέρκελ, ότι δεν πρόκειται να καταστεί κανών που να εξσφαλίζει τους επενδυτές για την σταθερότητα του νομίσματος. Με άμεση συνέπεια την κατάρρευση του Ευρώ. Λίγο πριν από την κατάρρευση της ΕΕ. Ειδικώς για την Ελλάδα, θα πούμε ότι η λογική του άρθρου των Financial Times, βρίσκεται σε αντίφαση με την αισιοδοξία του πρωθυπουργού  ότι η Ελλάς θα λύσει το πρόβλημά της με ξένες ιδιωτικές επενδύσεις. Είναι και αυτή η πεποίθηση του πρωθυπουργού, του ιδίου επιπέδου που ήταν και η προεκλογική φούσκα «λεφτά υπάρχουν». Δεν είναι απολύτως ακόμη βέβαιον αν και οι δύο περιπτώσεις ήταν αποτέλεσμα επικίνδυνης άγνοιας ή ηθελημένο ψεύδος. Πρέπει όμως ο ελληνικός λαός να αντιληφθεί ότι η προσοχή δεν πρέπει να συγκεντρώνεται, όπως επιδιώκεται και από την κυβέρνηση και από τα ΜΜΕ, μόνο στα σκάνδαλα που εκλήθη να αποκαλύψει η εξεταστική επιτροπή της Βουλής.
Η προσοχή πρέπει να στραφεί στην  πραγματική αιτία του σημερινού και, χειρότερα, του αυριανού αδιεξόδου που απειλεί όχι μόνον την ευημερία του πληθυσμού αλλά και την ύπαρξη της Ελλάδος. Βασική μεθοδολογική αρχή είναι αυτό που οι αρχαίοι ονόμασαν «ανιούσα διαλεκτική» δηλαδή η αναγωγή στις πρώτες αρχές «μέχρι του ανυποθέτου» (Πλάτ. Πολ.511β). Από το 1953 μέχρι το 1973 η ανάπτυξις ακολουθούσε σταθερά τον ρυθμό της ετησίας αυξήσεως του ΑΕΠ κατά 8% κατά μέσον όρο. Η Ελλάς ήταν δεύτερη χώρα μετά την Ιαπωνία. Μεταξύ 1951 και 1973 οι ιδιωτικές επενδύσεις ηύξαναν κατά μέσον όρον 10% ετησίως και δή 1959-1966 ετήσια αύξηση 10,7%, 1967-1973 10,90%. Κατά την περίοδο αυτή τα maxima ανήλθαν σε 27,8% (1968), 25% (1964), 16,5% (1969). Δηλαδή παγκόσμιο ρεκόρ ώστε όλοι εμίλαγαν για «ελληνικό οικονομικό θαύμα». Υπήρχε, ιδίως μεταξύ των Ελλήνων εφοπλιστών, «ορμή προς Ελλάδα», ruée vers la Grèce! Φίλος Ιταλός εφοπλιστής μου έλεγε «για να πηγαίνει ο Ωνάσης και ο Νιάρχος στην Ελλάδα θα πει ότι υπάρχει μέλλον». Και υπήρχε και μέλλον και αισοδοξία.
Αλλά τι συνέβη ώστε μεταξύ 1974 και 1980 η μέση ετήσια αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων κατέρρευσε στο 0,64%; Τι συνέβη ώστε το «θαύμα» άρχισε να μεταβάλλεται σε εφιάλτη; Η πρώτη λοιπόν αρχή βρίσκεται στο 1975 με την δίωξη από τον Καραμανλή (τον επιλεγόμενο «Εθνάρχη») των μεγάλων Ελλήνων επενδυτών δηλ. του Ανδρεάδη και του Νιάρχου (και όχι μόνον). Η κρατική τηλεόραση ερωτούσε τους πολίτες στον δρόμο τι νομίζουν, για να ακούσει και μεταδώσει το «καλά κάναν και τους τα πήρανε»! Ο Καραμανλής, ακολουθών ως ουραγός το πνεύμα της κοινής αντιλήψεως, αντί ως Ηγέτης να την καθοδηγήσει, προέβη και στην κατοχύρωση των κρατικοποιήσεων με το άρθρο 106 του Συντάγματος. Στην παράγραφο 3 γράφει: «... μπορεί να ρυθμίζονται με νόμο τα σχετικά με την εξαγορά επιχειρήσεων ή την αναγκαστική συμμετοχή σ' αυτές του Κράτους ή άλλων δημόσιων φορέων, εφόσον οι επιχειρήσεις αυτές έχουν χαρακτήρα μονοπωλίου ή ζωτική σημασία για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, ή έχουν ως κύριο σκοπό την παροχή υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο».
Αλλά ποία επιχείρησις δεν αφορά στην αξιοποίηση πηγών εθνικού πλούτου ή στην παροχή υπηρεσιών;  Με άλλους λόγους το Σύνταγμα λέγει στον επενδυτή «σου δίνω άδεια για εγκατάσταση αφού φέρεις τα κεφάλαια αλλά σε κάθε στιγμή ο πρώτος τυχόν υπουργός μπορεί να κάνει ένα νόμο και να σε πετάξει έξω από την επιχείρηση που εσύ εδημιούργησες», όπερ και ο Καραμανλής έπραξε με τους Ανδρεάδη και Νιάρχο. Και έκτοτε άκουσα στην Γενεύη «ούτε δραχμή πλέον στην Ελλάδα». Αυτή είναι η πρώτη αρχή, το κατά Πλάτωνα «ανυπόθετον», για την εξαφάνιση των επενδυτών.
Και ερχόμαστε εις τον (κατά Πλάτωνα) «δεύτερον πλουν επί την της αιτίας ζήτησιν» (Φαιδ.96 α)! Αρχίζει το 1981. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» (εν μέσω ψυχρού πολέμου!), «ενάντια στο μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» (που πίνει το αίμα του λαού) και το περίφημο κερασάκι στην σοσιαλιστική τούρτα «Τσοβόλα δώστα όλα». Τα όλα που έδινεν αφειδώς ο Τσοβόλας ήσαν τα δανεικά, αρχή της αλυσσίδας του χρέους και των ελλειμμάτων. Μέχρι 1979 ο προϋπολογισμός είχε περίσσευμα. Αρχίζει το έλλειμμα με 0,3% του ΑΕΠ το 1979 για να φθάσει 19,2% το 1991. Το 1970 το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος ήταν 713 εκατ. δολάρια. Το 1973, 1,234 δισ, το 1980 4,204 δις, το 1981 5,213 δις., το 1990 20,681 δις. δολ!
Έτσι φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο των 350 δις. Ευρώ (δολ.430 δις.) αφού, σε μια Ελλάδα η οποία είχε ρημάξει όλες τις βιομηχανίες, οι παροχές «στον λαό μας» ηύξαναν τις εισαγωγές οι οποίες ηύξαναν τον δανεισμό και τα τοκοχρεολύσια εξοφλούντο με νέα δάνεια κ.ο.κ. Για ανάλογο τροπάριο ο Madoff βρίσκεται στην φυλακή. Παρ’ημίν, ο λαός προσέρχεται στις κάλπες για να ψηφίσει αυτούς που του υπόσχονται ότι ...«λεφτά υπάρχουν». Σε λίγο η χρεοκοπία είναι επί θύραις. Αλλά κανείς ακόμη δεν ξέρει «Τις Πταίει». Ούτε θέλει να μάθει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου