31/5/10

Η κρίση της κοινοτικής Ευρώπης και η Ελλάδα

  
Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010 14:37
merk_sark_papa
Αν και πρωτίστως προϊόν, τουλάχιστον ως προς το μέγεθός της, της εθνικής μας κακοδιαχείρισης, η ελληνική οικονομική κρίση συνέβαλε μεγάλως στην ανάδειξη κρίσιμων δομικών αδυναμιών της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όλως ιδιαίτερα στην αποκάλυψη της παθογένειας της ευρωζώνης – γνωστής μεν από μακρού στους ειδήμονες, πλην όμως αθέατης στους πολλούς, όσο επικρατούσε σχετική ευημερία. Με άλλες λέξεις, εξ αφορμής των δικών μας δεινών, συνειδητοποιείται πλέον ευρύτατα η αντίφαση μεταξύ της λειτουργίας κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και της απουσίας ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης – σε τελευταία ανάλυση ευρωπαϊκής κυβερνητικής εξουσίας.
Μια αντίφαση που δεν πρόκειται να αρθεί στο ορατό μέλλον. Καθότι καμία από τις μεγάλες κοινοτικές χώρες δεν είναι πια διατεθειμένη να απεμπολήσει εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα προς όφελος μιας υπερκυβέρνησης, έστω και στον λιγότερο επίμαχο – σε σύγκριση ειδικότερα με την εξωτερική πολιτική και άμυνα – τομέα της οικονομίας.
Η ατμομηχανή, ειδικότερα, της ευρωκοινοτικής οικονομίας, η Γερμανία, επί δεκαετίες, υπό το κράτος του χιτλερικού προπατορικού αμαρτήματος και της σοβιετικής κατοχής του ενός τρίτου της επικράτειάς της, ένθερμος θιασώτης της ομοσπονδιακής Ευρώπης, έχει πλέον προσχωρήσει και αυτή στη χορεία των «ομαλών» κρατών: Και επανεθνικοποιώντας την ευρωπαϊκή πολιτική της, προτάσσει τα στενότερα εθνικά της συμφέροντα των κοινοτικών ιδεωδών.
Από την άλλη όμως, η αντικατάσταση του μάρκου από το ευρώ – με πολιτικό κυρίως σκεπτικό και παρά τις ενστάσεις της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας και τις έντονες επιφυλάξεις της γερμανικής κοινής γνώμης –• έχει δημιουργήσει τετελεσμένα, τα οποία η σημερινή γερμανική ηγεσία είναι αναγκασμένη να διαχειρισθεί. Διότι, τυχόν διάλυση της ευρωζώνης, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα συνεπαγόταν ίσως για τους Γερμανούς μεγαλύτερο οικονομικό κόστος απ’ ό,τι η διατήρησή της. Ενώ οι επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης στη γεωπολιτική θέση της Γερμανίας θα ήσαν αναμφίβολα οδυνηρές.
Διό και κατά τη κοινοτική συνάντηση κορυφής της 7ης Μαΐου η Γερμανίδα καγκελάριος συγκατένευσε στη δημιουργία ενός χρηματοπιστωτικού πλέγματος ασφαλείας για τις επισφαλείς κοινοτικές οικονομίες – και κατά πρώτιστο λόγο για την ελληνική – στη χρηματοδότηση του οποίου η χώρα της θα συμμετάσχει με ποσά αντίστοιχα προς το οικονομικό της εκτόπισμα (ήτοι με 148 δισεκατομμύρια ευρώ επί των 750 του πακέτου). Με παράλληλη βέβαια αποδοχή αυξημένης δημοσιονομικής πειθαρχίας από τους αποδέκτες της κοινοτικής στήριξης και επιβολή αυστηρών κυρώσεων στους παραβάτες. Ενδεικτικό δε της σημασίας που η Κυρία Μέρκελ αποδίδει στο διακύβευμα είναι το ότι, λαμβάνοντας την απόφασή της αυτή, αψήφησε τον μέσο Γερμανό ψηφοφόρο. Ο οποίος κατηγορηματικά αντιτίθεται στη διάθεση των φόρων του για τη στήριξη δημοσιονομικά ανεύθυνων, κατά την αντίληψή του, εταίρων – και συνακόλουθα δύο ημέρες αργότερα, κατά τις εκλογές της 9ης Μαΐου στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, τιμώρησε τον κυβερνητικό συνασπισμό. Ενώ η έγκριση της γερμανικής συμμετοχής από την Μπούντεσταγκ εξασφαλίσθηκε με διαφορά ελάχιστων ψήφων – με 319 επί 622.
Ωστόσο, είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι η χειρονομία αυτή της κυρίας Μέρκελ δεν σηματοδοτεί ριζική αλλαγή στη γερμανική προσέγγιση των κοινοτικών πραγμάτων. Η αντίθεση των Γερμανών σε μια ευρωπαϊκή οικονομική υπερκυβέρνηση παραμένει ακέραιη. Και, συνεπώς, οι όποιες ελπίδες των ευρωπαϊστών ότι η κρίση θα γίνει εφαλτήριο για μια νέα ενοποιητική εξόρμηση θα αποδειχθούν φρούδες. Όλα, αντιθέτως, πείθουν ότι η Λισαβόνα υπήρξε το τελευταίο σημαντικό βήμα της Κοινοτικής Ευρώπης προς ενοποιητική κατεύθυνση. Εφεξής, στην καλύτερη περίπτωση, η ΕΕ θα κάνει σημειωτόν – στοχεύοντας ουσιαστικώς στη διατήρηση των κεκτημένων. Με αβέβαιες κατά τα λοιπά και τις ως προς τούτο προοπτικές. Εάν δε στο μέλλον φανεί ότι η διάσωση του ευρώ και η διατήρηση της εθνικής γερμανικής κυριαρχίας είναι ασύμβατα, το πιθανότερο είναι ότι το Βερολίνο θα προτιμήσει να θυσιάσει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, μάλλον παρά να απολέσει τον έλεγχο της οικονομικής του πολιτικής,.
Για τη χώρα μας, ειδικότερα, οι διαπιστώσεις αυτές σημαίνουν ότι η συμπαράσταση των οικονομικά ευρωστότερων εταίρων μας και ιδίως του πλουσιότερου εξ αυτών πλησιάζει στα όριά της. Και ότι, εάν δεν κατορθώσουμε να βάλουμε εγκαίρως τάξη στα του οίκου μας, το φάσμα της χρεοκοπίας θα επανεμφανισθεί, χωρίς αυτή τη φορά να μπορούμε να υπολογίσουμε στην έξωθεν σωτηρία. Ενώ η έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, που ορισμένοι ευαγγελίζονται ως λύση – και η οποία, σημειωτέον, ενδέχεται να καταστεί αναπόφευκτη, αν δεν συνέλθουμε εγκαίρως –  θα είχε ολέθριες συνέπειες, όχι μόνο για την οικονομική, αλλά και για τη γεωπολιτική μας θέση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου