31/5/10

Τουρκία: Το έλλειμμα αξιοπιστίας που πρέπει απαραίτητα να καλυφθεί

  
Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010 15:12
Η Τουρκική «επίθεση φιλίας» δεν είναι κάτι που βλέπουμε για πρώτη φορά. Κατά το παρελθόν και μάλιστα πολλές φορές τα τελευταία 80 χρόνια, είδαμε πολλές «επιθέσεις φιλίας» από την Τουρκία που όλες ανεξαιρέτως κατέληξαν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα: Σε σοβαρές, αρνητικές εξελίξεις που έβλαψαν τα ελληνικά συμφέροντα.
Μερικές από τις «επιθέσεις φιλίας» ήταν αρκετά εντυπωσιακές: Όσοι ερευνούν την ιστορία θα «ανακαλύψουν» ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 το τότε βασιλικό ζεύγος της Ελλάδος επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη όπου μέσα σε ένα θερμό κλίμα «ελληνοτουρκικής φιλίας» ειπώθηκαν όμορφα λόγια ειρηνικής συμβίωσης και καλών σχέσεων. Λίγο αργότερα βέβαια, ακολούθησε το απίστευτο πογκρόμ εναντίον των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης (5/6 Σεπτεμβρίου 1955) με την εποπτεία της Τουρκικής κυβέρνησης και την εκτέλεση του σχεδίου από το Βαθύ Κράτος.
Κάπου μια δεκαετία αργότερα, μια ανάλογη «επίθεση φιλίας» στο τότε δικτατορικό καθεστώς της Αθήνας, με όμορφα λόγια και «συνάντηση κορυφής» σε ελληνικό νησί του Αιγαίου, είχε σαν αποτέλεσμα την «απόσυρση» της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο, ώστε να είναι πιο εύκολη η τουρκική εισβολή που ακολούθησε αρκετά χρόνια αργότερα.
Γενικά, η Τουρκία από την επόμενη της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάνης, εδώ και 87 χρόνια επιδεικνύει απέναντι στην Ελλάδα μια διαρκή συμπεριφορά ασυνέπειας που εξηγείται από το γεγονός ότι οι στρατηγοί που εναλλάσσονται, κρυφά ή φανερά, στην εξουσία της γειτονικής χώρας «θέλουν νέα σύνορα με την Ελλάδα»*.
Έτσι από το 1923 μέχρι σήμερα η Τουρκία ότι συμφωνεί και υπογράφει με την Ελλάδα, το εφαρμόζει μόνο στο μέτρο που την συμφέρει. Ότι δεν την συμφέρει, απλά το αγνοεί**  
Η «φιλοσοφία» αυτή της Τουρκικής ασυνέπειας εδώ και ολόκληρες δεκαετίες, είναι πολύ λογικό να δημιουργεί στην Ελλάδα πολύ σοβαρούς προβληματισμούς όταν ακούει όμορφα λόγια φιλίας και συνεργασίας. Φυσικά, η πρόσφατη «ιστορική» επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν αποτελεί εξαίρεση. Πέρα από ένα πολύ βεβαρημένο παρελθόν έχουμε και μια απροκάλυπτη προσπάθεια να δικαιολογηθούν πράγματα αδικαιολόγητα – ας εξετάσουμε προσεκτικά ένα μικρό δείγμα:
«Οι πτήσεις τουρκικών μαχητικών στο Αιγαίο είναι «εκπαιδευτικές πτήσεις» και καλό είναι να συμφωνηθεί πως όλα τα μαχητικά που θα πετάνε στο Αιγαίο να μην έχουν οπλισμό για να μην γίνει κανένα ατύχημα» δήλωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός κατά την διάρκεια της συνέντευξης τύπου που έδωσε στην Αθήνα.
«Οι Τούρκοι πετούν στο διεθνή εναέριο χώρο του Αιγαίου, διότι είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν πτητική εκπαίδευση και πάνω από τη θάλασσα. Σκοπός μας δεν είναι να δημιουργήσουμε κρίση στο Αιγαίο, αλλά να κρατούμε σε υψηλό επίπεδο την εκπαίδευση των Αεροπορικών μας Δυνάμεων» δήλωσε λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Ερντογαν στην Αθήνα,  σε ειδική εκδήλωση για την 129η επέτειο από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, ο αρχηγός του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, θεωρώντας αυτονόητο πως η Τουρκία βλέπει θάλασσα μόνο κάτω από τα ελληνικά νησιά του Αγαίου και δεν «βλέπει» θάλασσα ούτε στον Εύξεινο Πόντο στα βόρεια, ούτε στην Μεσόγειο στα νότια, για να κάνει «εκπαίδευση» στις αεροπορικές του δυνάμεις!
«Δεν υπογράψαμε αυτές τις συμφωνίες για να καταλάβουμε τα νησιά του Αιγαίου. Σχεδιάζουμε το κοινό μας πεπρωμένο, το κοινό μας μέλλον» δήλωσε, στα πλαίσια της «ιστορικής» επίσκεψης στην Αθήνα, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου.
Ο συνδυασμός των τριών αυτών δηλώσεων δημιουργεί την εντύπωση πως οι γείτονες υποτιμούν πολύ την νοημοσύνη μας – και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο!
Κατά το παρελθόν κάθε Τουρκική «επίθεση φιλίας» έκρυβε συγκεκριμένους, σοβαρούς στόχους. Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι στόχοι της Τουρκίας από την τελευταία «επίθεση φιλίας»;
Μερικοί από τους πιθανούς στόχους θα ήταν να εξασφαλίσει «πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς» από τον παραδοσιακό της αντίπαλο, να επιβεβαιώσει την πολιτική «μηδενικών προβλημάτων» που διακηρύσσει με τους γείτονες της, να βελτιώσει την εικόνα της «μεγάλης, περιφερειακής δύναμης» που οικοδομεί σε παγκόσμιο επίπεδο, να εξασφαλίσει «πιο ενεργή» υποστήριξη της Ελλάδος στις Ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες, να «εφησυχάσει» την Ελλάδα για τις διαχρονικές, επεκτατικές της βλέψεις σε Κύπρο, Ελληνικά νησιά του Αιγαίου και Ελληνική Θράκη. Όλα αυτά σε ένα ιδανικό συνδυασμό οικονομικής διείσδυσης στην Ελλάδα και διεύρυνσης των εμπορικών σχέσεων των δύο χωρών.
Πολλοί Έλληνες φοβούνται πως η «τρέχουσα» Ελληνική Κυβέρνηση είναι  «ελαστική» σε κρίσιμα ζητήματα που δημιούργησε μόνη της η ίδια η Τουρκία στο Αιγαίο*** και στην Ελληνική Θράκη ώστε να αποσπάει συνεχώς κέρδη μόλις βρίσκει την «κατάλληλη ευκαιρία» μιας ελληνικής αδυναμίας. Για την Κύπρο, έχει ήδη πετύχει το μεγαλύτερο μέρος των επιδιώξεών της σε μια άλλη «κατάλληλη ευκαιρία» και το μόνο που απομένει είναι να τις «νομιμοποιήσει».  
Με τα δεδομένα αυτά είναι εξαιρετικά δύσκολο να καλυφθεί το έλλειμμα αξιοπιστίας που έχει η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας σταθερής και στέρεης Ελληνοτουρκικής προσέγγισης.
Οι προσπάθειες που γίνονται τώρα με την «ιστορική» επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού είναι πολύ πιθανόν να έχουν κάποια «οικονομικά» αποτελέσματα:
Αύξηση των εμπορικών συναλλαγών, συνεργασία στον τουριστικό και ενεργειακό τομέα, ενίσχυση των επαφών για την δημιουργία «κλίματος εμπιστοσύνης», διεύρυνση της συνεργασίας σε νέους τομείς, περιορισμένη εφαρμογή της ήδη υφιστάμενης συμφωνίας για την λαθρομετανάστευση την οποία (ως συνήθως) η Τουρκία δεν εφάρμοσε μέχρι σήμερα. Αν όλα τα παραπάνω ήταν μεμονωμένα και ανεξάρτητα, θα επρόκειτο για σημαντικό κέδρος και για τις δύο πλευρές. Κρίμα που αποτελούν ένα μικρό μέρος ενός συνολικού πλέγματος που επιβάλλει να προσέξουμε πολύ μήπως και πέσουμε στην παγίδα της «συζήτησης» θεμάτων που δημιούργησε η ίδια η Τουρκία για να αποσπάει συνεχώς διάφορα «οφέλη» σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.
Ας αξιολογήσουμε προσεκτικά τα νέα δεδομένα της πολιτικής των ισλαμιστών, την αντιπαλότητα τους με το παραδοσιακό στρατιωτικό κατεστημένο και την χρονίζουσα «αβεβαιότητα» όσον αφορά την μακροημέρευση τους στα κέντρα εξουσίας της Τουρκίας. Ας αξιολογήσουμε επίσης το γεγονός πως οι ισλαμιστές έκαναν σταθερά βήματα στην κατεύθυνση εκδημοκρατισμού της Τουρκίας – περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο «κοσμικό» (και ελεγχόμενο από το στρατιωτικό κατεστημένο) κόμμα της Τουρκίας. Θα ήταν πραγματική τραγωδία να υπάρχει –για πρώτη φορά στα χρονικά- κάποια δόση ειλικρίνειας στις προθέσεις της αντίπερας όχθης και να την αποκρούσουμε με την λογική «όποιος καεί απ΄ την χυλόπιτα, φυσάει και το γιαούρτι».
Το συμπέρασμα που μπορούμε να καταλήξουμε είναι πως καλό είναι να δοκιμάσουμε μια στενότερη συνεργασία με καλή θέληση και πολύ μεγάλη προσοχή, διατηρώντας στο ακέραιο όλες μας τις θέσεις που έχουν σχέση με τον επιθετικό επεκτατισμό της Τουρκίας, μέχρι την στιγμή που ο γείτονας μας θα αποδείξει με έργα πως εγκαταλείπει πραγματικά:
  • τις ανόητες δικαιολογίες των «εκπαιδευτικών πτήσεων σε θάλασσα» με ότι αυτό απαιτεί,
  • τις αοριστίες των «ειδικών συνθηκών» και «κρίσιμων συμφερόντων» στο Αιγαίο για την μην άρση του casus belli – λες και για την Ελλάδα δεν ισχύουν «ειδικές συνθήκες» και «κρίσιμα συμφέροντα» όταν έχει εκατοντάδες διάσπαρτα νησιά σε ολόκληρο το Αιγαίο πέλαγος και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας με το μέρος της,
  • τις ταχυδακτυλουργικές «εξομοιώσεις» του θρησκευτικού ηγέτη εκατομμυρίων ορθοδόξων χριστιανών σε ολόκληρο τον κόσμο με τον «μουφτή» μιας χούφτας μουσουλμάνων σε μια ελληνική πόλη,
  • τις διάφορες δικαιολογίες για την μη επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και το άνοιγμα της Σχολής χωρίς «υποσημειώσεις» και «προαπαιτούμενα»,
  • την επίκληση της Συνθήκης της Λωζάνης για την μη αναγνώριση της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως – η ίδια η Τουρκία δεν εφάρμοσε ούτε μια από τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με την Συνθήκη της Λωζάνης, αλλά δεν διστάζει να την επικαλείται ψάχνοντας για δικαιολογίες στην άρνησή της να αναγνωρίσει κάτι που έχει ήδη αναγνωρίσει ολόκληρος ο κόσμος:
  • Την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως!
  • και γενικά την νοοτροπία «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας» που «έχτισε» για ολόκληρες δεκαετίες την έλλειψη αξιοπιστίας που έχει σήμερα η Τουρκική Δημοκρατία.
Εφ΄ όσον η Τουρκική Δημοκρατία επιθυμεί ειλικρινά μια νέα σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πρέπει απαραίτητα να καλύψει το έλλειμμα αξιοπιστίας που έχει με πραγματικά έργα και όχι με όμορφα λόγια.
Το μέλλον θα δείξει αν οι προθέσεις της σημερινής εξουσίας στην Τουρκία έχουν κάποια δόση ειλικρίνειας ή απλά πρόκειται για μια επανάληψη της γνωστής πια σε όλους ιστορίας!
 
Λεωνίδας Κουμάκης
21 Μαΐου 2010
kb@kbanalysis.com Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
 
*«Σκοπός μας είναι η διεκδίκηση νέων συνόρων!» Δήλωση πρωθυπουργού της εισβολής στην Κύπρο, Μπουλέντ Ετσεβίτ, 27 Φεβρουαρίου 1975
****Ο Λεωνίδας Κουμάκης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επί τρεις δεκαετίες, με την ιδιότητα του Διευθυντού Εξαγωγών Ελληνικής Οινοβιομηχανίας, ταξίδευσε στις 4 από τις 5 ηπείρους του πλανήτη μας, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο διανομής σε 32 χώρες. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία» (1992, η τέταρτη έκδοση το 2008) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου