4/12/09

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ: ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΥΓΜΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΠΡΟΕΔΡΟ

  
Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2009 10:14
Με υποβλητικό και άκρως συμβολικό φόντο τη διάσημη Στρατιωτική Ακαδημία του Γουέστ Πόιντ, ο πρόεδρος Ομπάμα εξήγγειλε την 1η Δεκεμβρίου την από μακρού αναμενόμενη αφγανική στρατηγική του, θέτοντας ως κεντρικό της μεν στόχο την  «αναχαίτιση, συντριβή και κατανίκηση της Αλ Κάιντα στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν και την αποσόβηση μελλοντικής απειλής της κατά των ΗΠΑ και των συμμάχων μας», ως κύριους δε άξονές της: Την αποστολή άλλων 30,000 ανδρών στο Αφγανιστάν, με επακόλουθο η εκεί αμερικανική στρατιωτική παρουσία να ανέλθει σε 101,000. Τη συγκρότηση αποτελεσματικών αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας. Τη βελτίωση των επιδόσεων της αφγανικής κυβέρνησης και διοίκησης. Την προσέλκυση στο κυβερνητικό στρατόπεδο των ανανηφόντων Ταλιμπάν. Την αναβάθμιση των σχέσεων της Ουάσιγκτον με το Πακιστάν – το οποίο αναδεικνύεται σε κρίσιμης σημασίας παράγοντα, ως «άρρηκτα συνηφασμένο» με το αφγανικό εγχείρημα, αλλά και λόγω του κινδύνου το πακιστανικό πυρηνικό οπλοστάσιο να περιέλθει εις χείρας τρομοκρατών. Και τη μετά δεκαοκτάμηνο «έναρξη του επαναπατρισμού» των αμερικανικών δυνάμεων – σε συνάρτηση, πάντως, «με την οικοδόμηση αφγανικού δυναμικού επιτρέποντος την υπεύθυνη έξοδό» τους.
 
Όπως ήταν φυσικό, οι προεδρικές αυτές εξαγγελίες έγιναν ασμένως δεκτές από τον νατοϊκό αρχιστράτηγο στρατηγό Μακ Κρίσταλ, τις εισηγήσεις άλλωστε του οποίου εν πολλοίς αντανακλούν, Εξ ίσως όμως προβλέψιμη ήταν και η έντονη δυσαρέσκεια που προκάλεσαν σε πολλούς – ενδεχομένως στους περισσότερους – ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι οποίοι, υπό την επήρεια και των αρκετά αντιφατικών προεκλογικών τοποθετήσεων του κ. Ομπάμα, προεξοφλούσαν, ότι ένα από τα πρώτα μελήματα του τελευταίου αυτού ως προέδρου θα ήταν ο άμεσος τερματισμός των μεσανατολικών πολέμων των ΗΠΑ.[i] Παραγνωρίζοντας έτσι την ασφυκτική πίεση που τα πάγια κρατικά συμφέροντα ασκούν επί των εκάστοτε κυβερνώντων. Με χαρακτηριστικό εν προκειμένω το ακόλουθο σχόλιο υψηλόβαθμου Αμερικανού αξιωματούχου επί των αιτιάσεων της Τεχεράνης ότι η πολιτική Ομπάμα ταυτίζεται με εκείνη του προέδρου Μπους: «Ένας λόγος για τον οποίο η πολιτική αυτή μπορεί να φαίνεται στο Ιράν συνεπής με τις παρελθούσες πολιτικές είναι το ότι εδράζεται στα ίδια εθνικά συμφέροντα.» [ii] Η εξουσία προσγειώνει. Τα περιθώρια επιλογής όσων τη διαχειρίζονται αποδεικνύονται κατά κανόνα πολύ στενότερα απ’ ό,τι γενικώς πιστεύεται.
 
Γίνεται επομένως σαφές, ότι, όπως και στην περίπτωση του Ιράκ, οι Αμερικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν προτού διαμορφώσουν τοπικές συνθήκες συμβατές, τόσο με τα περιφερειακά, όσο και με ευρύτερα συμφέροντα τους – της περιφρούρησης του γοήτρου τους και της εικόνας της Ατλαντικής Συμμαχίας συμπεριλαμβανομένων. Ενώ κρίσιμα ζητούμενα σε σχέση με τις αμερικανικές αυτές στοχεύσεις παραμένουν: Πρώτον, η ουσιαστική – διπλωματική, οικονομική, τεχνική, αλλά και στρατιωτική – συμπαράσταση των φιλικών προς την Ουάσιγκτον χωρών και όλως ιδιαίτερα των νατοϊκών συμμάχων της. (Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ κ. Ράσμουσεν αισιοδοξεί ότι οι τελευταίοι αυτοί θα προσθέσουν τουλάχιστον 5,000 άνδρες στους 38,000 μη Αμερικανούς που ήδη υπηρετούν στη διεθνή δύναμη ISAF. [iii] Με αρκετούς, ωστόσο, παρατηρητές να κρίνουν τον στόχο αυτόν ανέφικτο.) Δεύτερον, η ικανότητα της αφγανικής ηγεσίας να επωμισθεί το μερίδιο των βαρών που της αναλογεί. (Το ελαστικό, έστω, χρονοδιάγραμμα εξόδου που εξήγγειλε ο πρόεδρος Ομπάμα στοχεύει, πέραν της καθησύχασης του αμερικανικού κοινού, στην άσκηση πίεσης επί του κλονισμένης αξιοπιστίας – ιδίως μετά την πρόσφατη εκλογική περιπέτεια – προέδρου Καρζάι.) Τρίτον, η κάθε άλλο παρά δεδομένη ετοιμότητα των Πακιστανών να συμπράξουν αποτελεσματικά. Και, τέλος, η εν πολλοίς αβέβαιη αυτή τη στιγμή στάση των γειτονικών προς το αφγανο-πακιστανικό μέτωπο δυνάμεων και πρωτίστως της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν.
 
Παρά τις προαναφερθείσες αντιδράσεις στο χώρο των Δημοκρατικών και την έντονη αντίθεση αρκετών Ρεπουμπλικανών, με προεξάρχοντα τον πρώην προεδρικό υποψήφιο Μακ Κέιν, στη δημοσιοποίηση χρονοδιαγράμματος απόσυρσης – θεωρούν ότι απέστειλε «λάθος μήνυμα» – το πιθανότερο, προς το παρόν, είναι η εξαγγελθείσα στο Γουέστ Πόιντ στρατηγική να τύχει της στήριξης της πλειοψηφίας, τόσο της αμερικανικής κοινής γνώμης, όσο και του Κογκρέσου. Κατά τα λοιπά, ελάχιστη χωρεί αμφιβολία ότι η έκβαση του αφγανικού εγχειρήματος – του «πολέμου του Ομπάμα» πλέον – θα επηρεάσει καθοριστικά τις εκλογικές τύχες, τόσο του ίδιου του Αμερικανού προέδρου, όσο και του κόμματός του.  


[i] Κατά τον γνωστό συντηρητικό αναλυτή Robert Kagan, «στον Ομπάμα αξίζει ακόμη μεγαλύτερος έπαινος για θάρρος απ’ ό,τι στον Μπους, διότι ριψοκινδύνευσε πολύ περισσότερα». Βλ. Obama’s Lonely Decision, “Washingto Post”, 2-12-2009.
[ii] Βλ. William Kristol, A war president, “Washington Post”, 1-12-2009.
[iii] Βλ. Un soutien unanime chez les alliés de l’Otan, “Le Monde”, 2-12-2009.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου