15/7/09

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΣΣΩΜΑΤΩΣΗ

  
Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009 11:14
merkel_sarkozy.png
Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι, στην προσπάθειά της να στηρίξει εθνικά της συμφέροντα, η Γερμανία απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την οδό της ευρωκοινοτικής συσσωμάτωσης.  Όπως επισημαίνει γνωστός  αρθογράφος – γερμανικής σημειωτέον εθνικότητας – της έγκυρης βρετανικής Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, σε πρόσφατη απόφασή του, το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, ναι μεν έκρινε τη Συνθήκη της Λισαβόνας συμβατή με το γερμανικό σύνταγμα, πλην όμως αποφάνθηκε συγχρόνως, ότι το τελευταίο αυτό αποκλείει τη μεταβίβαση εθνικής κυριαρχίας σε εξωεθνικό κέντρο – σε αντιδιαστολή με την εκχώρηση συγκεκριμένων αρμοδιοτήτων. Διευκρινίζοντας μάλιστα ότι, σε καίριους τομείς όπως οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, η δημοσιονομική και η κοινωνική πολιτική, η παιδεία και οι σχέσεις με θρησκευτικές ομάδες, η κυριαρχία πρέπει να παραμείνει εθνική. Όπερ οδηγεί τον αρθογράφο στο συμπέρασμα ότι «η ευρωπαϊκή συσσωμάτωση τελειώνει με τη Συνθήκη της Λισαβόνας».
 
Η εξέλιξη δε αυτή στον χώρο της συνταγματικής τάξης βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την πράξη της γερμανικής κυβέρνησης – τόσο με τις οικονομικές της επιλογές, όσο και με τις πολιτικο-στρατιωτικές. Καθώς, ευθύς ως εκδηλώθηκε η χρηματο-οικονομική κρίση, το Βερολίνο απέρριψε κατηγορηματικά την – γαλλική κυρίως – πρόταση αντιμετώπισής της με τη συγκρότηση «ευρωπαϊκής οικονομικής κυβέρνησης» και «κοινού ευρωπαϊκού ταμείου». Και έκτοτε επιμένει στη δημοσιονομική του ορθοδοξία – αποκρούοντας τον «νεο-κεϊνσιανισμό» άλλων εταίρων, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, και ελαχιστοποιώντας τη συμβολή του στην απάλυνση των συνεπειών της κακοδιαχείρισης, όπως εκτιμά, των οικονομικών τους.[ii]
 
Ενώ εντόνως εθνοκεντρικές αποδεικνύονται και οι κινήσεις των – κάποτε κατ’ εξοχήν ευρωπαϊστών – Γερμανών στο διεθνοπολιτικό πεδίο. Είτε, επί παραδείγματι, πρόκειται για τις σχέσεις τους με τη Ρωσία – με την οποία επιδιώκουν, και εν πολλοίς επιτυγχάνουν, τη σύναψη προνομιακών ενεργειακών δεσμών, χωρίς να συντονίζονται με τους λοιπούς εταίρους και αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις ορισμένων εξ αυτών, όπως π.χ. οι Πολωνοί. Είτε για τη στρατιωτική δραστηριοποίησή τους. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα το εκστρατευτικό τους σώμα στο Αφγανιστάν. Το οποίο, σε αντίθεση με το βρετανικό, το ολλανδικό ή και το γαλλικό, έχει αναπτυχθεί αποκλειστικά σε – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – σχετικά ήρεμες περιοχές της χώρας, είναι ανεπαρκώς εξοπλισμένο και γενικότερα προετοιμασμένο για τις ανορθόδοξες επιχειρήσεις που καλείται να διεξαγάγει και υπόκειται σε ασφυκτικούς περιορισμούς ως προς τους κανόνες εμπλοκής.[iii]
 
Η κάπως μοναχική αυτή πορεία της πολυανθρωπότερης και οικονομικά ισχυρότερης χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης – παραδειγματικής, μέχρι πρότινος, εταίρου – συνεπάγεται προφανείς συνέπειες για το ευρωενωτικό εγχείρημα. Παρεμβάλλονας, από τη μια, μείζονα προσκόμματα στον συντονισμό της οικονομικής πολιτικής των εταίρων – απαραίτητο, ωστόσο, όχι μόνο για την αντιμετώπιση της χρηματο-οικονομικής κρίσης, αλλά και για την εύρυθμη λειτουργία της κοινής αγοράς και, ιδίως, της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.[iv] Και, από την άλλη, η απροθυμία μιας «ειρηνιστικής» Γερμανίας να συγκροτήσει στρατιωτικές δυνάμεις αντίστοιχες με τις δυνατότητές της και, κυρίως, να τις χρησιμοποιήσει για την επίτευξη κοινών ευρωπαϊκών – και κατ’ επέκταση ευρω-ατλαντικών – σκοπών, καταδικάζει την ΕΕ σε ρόλο επικουρικό, αν όχι κομπάρσου, των ΗΠΑ, στα παγκόσμια μέτωπα, όπου αυτή τη στιγμή σφυρηλατείται η φυσιογνωμία του εικοστού πρώτου αιώνα.
 
Πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο ή για σημεία των καιρών;;
 


[i] Βλ.Wolfgang Munchau, Berlin has dealt a blow to European unity, “Financial Times”, 12-7-2009.
[ii] Βλ. σχετικώς τα άρθρα του Γ. Καπόπουλου Τι κρύβει ο πόλεμος Γαλλίας-Γερμανίας και Μέρκελ: Αντισυνταγματικά...τα ελλείμματα, στην “Ημερησία” της 13ης Ιουνίου 2009 και της 2ας Ιουλίου 2009 αντιστοίχως. Και Martin Walker, Paris vs. Berlin, UPI.com, 13-7-2009.
[iii] Βλ. Carolin Hilpert, Germany’s Afghan Dilmemma, International Relations and Security Network, http://www.isn.ethz.ch/isn/Current-Affairs/Security-Watch, 14-7-2009. Μεταξύ άλλων, η συγγραφεύς παρατηρεί ότι «οι τρέχοντες κανόνες συμπεριφοράς των Γερμανών στρατιωτών εξακολουθούν να αναφέρονται σε μια επιχείρηση σταθεροποίησης και είναι ασύμβατοι με τις επιδεινούμενες συνθήκες ασφαλείας». Επίσης, Arnaud de Borchgrave, NATO caveats, United Press International (UPI), 10-7-2009.
[iv] Όπως παρατηρεί γνωστός Βρετανός σχολιαστής, επικαλούμενος και τη γνώμη Ιάπωνα ειδικού: «[Α]παιτείται ο στενότερος δυνατόν συντονισμός μεταξύ της νομισματικής και της δημοσιονομικής αρχής. Η ευρωζώνη έχει μία νομισματική αρχή, αλλά 16 διαφορετικές δημοσιονομικές αρχές. Οι οποίες, στην πράξη, μόλις συνδέονται χαλαρά από ένα σύμφωνο ανάπτυξης και σταθερότητας, ενώ υπόκεινται σε έντονες εσωτερικές πολιτικές πιέσεις – διότι η δημοκρατική πολιτική ζωή στην Ευρώπη είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου εθνική.» Βλ. Garton Arsh,  Europe is torn between essential solidarity and national egoism, “The Guardian”, 26-2-2009.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου