17/1/09

ΠΛΗΝ ΗΜΩΝ

  
Σάββατο, 17 Ιανουάριου 2009 17:50
Ο πρέσβυς ε.τ. κ. Νικ. Μακρίδης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή κατά του εθνικού μας κράτους και ταυτότητας.
 
Καθίσταται επιτακτικό να αντιληφθούμε ΟΛΟΙ πως είναι άμεση η ανάγκη να αντιμετωπίσουμε με σεμνότητα (χωρίς εξάρσεις), ως ενιαίο σύνολο, αλλά και ο καθένας μας από το μετερίζι του, τη διάβρωση της εθνικής μας ταυτότητας η οποία, στον προθάλαμο μιας παγκόσμιας ισοπεδωτικής οικονομικής ύφεσης αγνώστων ακόμη διαστάσεων, έχει ξεφύγει σε σημείο που δεν συγχωρείται να αλληθωρίζουμε ευδαιμονικά.  Το τραγικό είναι ότι εμείς, ΟΛΟΙ εμείς, συμβάλλουμε είτε με την ανοχή μας, είτε με υστεροβουλία ή –έστω- με μυωπική ανευθυνότητα στην καταβαράθρωση του συντεταγμένου κράτους μας. Αντί των απαιτουμένων υπερβάσεων, αντί της αυτοσυγκράτησης και περισυλλογής, εμείς, οι «υπερήφανοι», οι «αδάμαστοι» Ελληνάρες, πεισματικά αναλισκόμεθα σε εξακοντίσεις υβριστικών αλληλοκατηγοριών ενοχής ή απλά προβαίνουμε σε κενές ουσιαστικής ωφελιμότητας μεγαλοστομίες. 

 
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες αλλά και συνένοχοι, -ΝΑΙ συνένοχοι- ονειδίστων σκανδάλων, τα οποία με ανήκουστη ελαφρότητα διαχειρίζεται μια παραπαίουσα Κυβέρνηση και την οποία, παράφωνα φωνασκούσα, «κοντάρει» μια Αντιπολίτευση που στερείται εποικοδομητικών αντιπροτάσεων, καθόσον μονοδιάστατος στόχος της είναι η με  κάθε τρόπο και μέσο άλωση της εξουσίας.  Στην αποκαρδιωτική αυτή πολιτική συγκυρία θα πρέπει –φευ- να προστεθούν οι κλιμακούμενες σε ένταση και βία σεισμικές κοινωνικές αναταραχές.  Αυτές, κηλιδώνονται τελευταία από απαράδεκτους βανδαλισμούς, ανεξέλεγκτες πυρπολήσεις ξένων περιου-σιών, όπως και από αστυνομική ανικανότητα που, εξ αδιαιρέτου, οδηγούν σε εγκληματικές ανθρωποκτονίες.  Πασιφανής έχει επιπλέον καταστεί η κρατική αδυναμία επιβολής της ισχύουσας νομοθεσίας για την προστασία του κοινωνικού συνόλου.
 
Παρά ταύτα εμείς, οι αυτοχριζόμενοι «νουνεχείς» Ελληνάρες, εμμένουμε στην ποδοσφαιροποίηση των πάντων, αρκούμενοι σε φλύαρες αμπελοφιλοσοφικές πολιτικολογίες και στην προβολή βαρύγδουπων πλην κενών συνθημάτων.  Έχω φθάσει στο συμπέρασμα πως ο πρωτογενής λόγος της καθολικής απραξίας μας και της αυτοκαταλυτικής καιροσκοπίας κρύβεται πίσω από την εσαεί εμμονή μας να αποδείξουμε πως...φταίνε οι διπλανοί, οι ΑΛΛΟΙ, (Ρώσοι, Σκοπιανοί, Τούρκοι, Αμερικάνοι, Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, Δεξιοί, Αριστεροί, ο γείτονας) οι ΠΑΝΤΕΣ.  Πλην ημών. Ή, πιό στενά ακόμη, «πλην εμού». Ναι.  Για ΟΛΑ, την συνολική ευθύνη, την καθολική υπαιτιότητα, φέρουν οι ...λοιποί.  Εμείς -Θεός φυλάξει- ΚΑΜΙΑ, ΠΟΤΕ!
 
Την εικόνα έρχεται να συμπληρώσει η απέραντη απαισιοδοξία που μας δέρνει ως λαός. Σήψη και παρακμή είναι η προϊούσα διαπίστωση της κοινής γνώμης κατά τις εκάστοτε σφυγμομετρήσεις. Το συμπέρασμα αυτό καθημερινά και εμφατικά διατρανούν τα ΜΜΕ σε τόνους συχνά κακόφωνους. Και επιπλέον ανα-ποτε-λεσμα-τικά. Χωρίς να προωθούνται προτάσεις, πόσω μάλλον λύσεις.  Στο «ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ» δηλαδή, κολλάμε. Είναι κρίμα ότι οι ασύγκριτες φυσικές καλλονές του τόπου μας, το εύκρατο κλίμα και ο γαλανός του ουρανός δεν επηρεάζουν θετικά τη διάθεσή μας. Αυτή η εθνική απαισιοδοξία αποτυπώνεται και στις επίσημες κοινοτικές στατιστικές.  Καταφέραμε να αποσπάσουμε την κάθε άλλο παρά κολακευτική πρώτη θέση μεταξύ των εταίρων μας στην Ε.Ε. 
 
Το μορφωτικό επίπεδο της Νεολαίας μας, σύμφωνα με τα διεθνώς παραδεδεγμένα, υστερεί επικίνδυνα. Σε αυτό βέβαια συνεπικουρούν οι πάμπολλες πορείες, καταλήψεις και αποχές από τα μαθήματα. Το διδακτικό σύστημα εξακολουθεί να εδράζεται στον παπαγαλισμό (του μοναδικού συνήθως στα χέρια του φοιτητού συγγράμματος), αλλά και στην έλλειψη επιστημονικής έρευνας. Καμιά προσπάθεια καλλιέργειας της πνευματικής περιέργειας και δημιουγικότητας του σπουδαστού.  Αποτέλεσμα αυτών είναι η Νεολαία μας να πελαγοδρομεί χωρίς πυξίδα, χωρίς ουσιαστική έφεση για μάθηση, χωρίς όραμα. Τελευταίως η χρόνια δυσφορία εκτονώνεται με καταφυγή σε ακρότητες, πάντοτε υπό το πρόσχημα της προάσπισης των «δημοκρατικών ιδεωδών» και της περιφρούρησης των «κεκτημένων»!...
 
Οι διαμαρτυρόμενοι αποζητούν να μας πείσουν πως η αντίδραση/αντίσταση της Νεολαίας στο Νόμο, την Εξουσία, το υδροκέφαλο, σοβαρά νοσούν Δημόσιο και στη σημερινή δομή της Παιδείας οφείλεται στην αδιαφορία των εκάστοτε κυβερνήσεων. Πλην όμως η ερνημεία αυτή παραλείπει να εξηγήσει και το μυστήριο της απομάκρυνσης του νέου (της νέας) από τον δοκιμασμένο συνεκτικό και ανανεωτικό θεσμό του οικογενειακού ιστού.  Γιατί;  Σε τί το αποδίδουν οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι μας; Μήπως οφείλεται στην χωρίς μέτρο «απελευθέρωση» της γυναίκας;  Ή μήπως στην σημερινή ανάγκη αναζήτησης εργασίας αμφοτέρων του ζεύγους και μακριά απ’ την οικογενειακή εστία, με αποτέλεσμα την φθορά της έγγαμης σχέσης πράγμα που, νομοτελειακά, οδηγεί στον κλονισμό του γάμου;  Είναι γεγονός ότι οι γάμοι έχουν χάσει τη δημιουργική τους δύναμη για την κοινωνία μας,. Συνάπτονται και διαλύονται με την ίδια σχεδόν διαδικαστική ευχέρεια που σερβίρεται ένα αψυκτικό.  Χωρίς να συνυπολογισθεί η σοβαρή συνεκτική αποστολή την οποία επιτελεί ο γάμος. Δίχως να προσχεχθεί ο σοβαρότατος ψυχικός κλονισμός που επιφέρει σε μας και κυρίως στα παιδιά μας. Τόσο που οδηγούμαι στη σκέψη ότι η απόφαση του ζεύγους για γάμο ξεκινά αποκλειστικά από την παρορμητική (σεξουαλική) βολή, ή την προσδοκία εξασφάλισης κάποιας οικονομικής επιφανείας. Κάνω μήπως λάθος;
 
Επιστρέφω λίγο ακόμη στο θέμα Παιδεία.  Παρ’ όλο που και το κεφάλαιο τούτο δεν αφήνει περιθώρια για εθνική έπαρση.  Διαπιστώνεται πως, σε σύγκριση με τους ευρωπαίους εταίρους μας, οδηγούμεθα γοργά προς μιαν ...πνευματική χρεωκοπία. Η μεγίστη μερίδα του φοιτητικού κόσμου φροντίζει να ασχολείται πρωταρχικά με την πολιτική τους ταξινόμηση και αναβάθμιση. Παρεπιπτόντως, και στην αδικαιολόγητη διαιιώνιση της φοιτητικής των ιδιότητας. Λυσσομανούν για τη διατήρηση του συνταγματικά κατοχυρωθέντος  πανεπιστημιακού ασύλου.  Παρ’ όλον ότι το άσυλο εξυπηρετεί κυρίως τις ορδές των κουκουλοφόρων αντιεξου-σιαστών οι οποίες αρέσκονται σε καταστροφικά όργια με θύμα την ισχνή πανεπιστημιακή περιουσία. Βέβαια αυτά τώρα δεν έχουν και τόση σημασία!  Το σημαντικό είναι να μη προκαλούνται οι νέοι μας...
 
Πολλοί γονείς κομαρώνουμε όταν στέλνουμε τα παιδιά μας εκτός Ελλάδας για...πληρέστερη μόρφωση! Ερωτώ: Υπάρχει λόγος;  Και δυναμικό εγχώριο φυτώριο νεολαίας έχουμε, και εξαιρετικοί Έλληνες καθηγητές υπάρχουν στην αλλοδαπή όπως και εδώ.  Υπολειπόμεθα βέβαια σε οργάνωση και σε εργαστηριακές υποδομές. Και πολύ. Γεγονός επίσης αποτελεί ότι στερούμε την Παιδεία μας από και τα αναγκαία οικονομικά κίνητρα σε ικανό μάλιστα ποσοστό.  Παίρνω το θάρρος βέβαια να προσθέσω ότι και ο φοιτητικός κόσμος αναμένεται να επιδεικνύει τον προσήκοντα σεβασμό για τήρηση της πανεπιστημιακής δεοντολογίας και των συναφών κανόνων.
 
Σε τελική ανάλυση, στη δίνη του υπερκαταναλωτισμού και του κυνηγητού του εύκολου χρήματος, εθιστήκαμε να καταστρέφουμε αντί να οικοδομούμε. Αλληλοσπαραζόμαστε εξακοντίζοντες κατηγορίες αντί να νοικοκυρεύουμε τα του οίκου μας.  Δάση, παραλίες, οι ολιγοστοί φυσικοί υδάτινοι πόροι μας εξαφανίζονται, αλοιώνονται, μολύνονται. Ενώ εμείς;  Κωφεύουμε. Σφυρίζουμε αμέριμνα στον αέρα, ή, το πολύ-πολύ καταφερόμαστε κατά της «απαράδεκτης» κυβέρνησης ή κατά των κατάπτυστων, απλήστων μεγαλεπιχειρηματιών.  Δηλαδή και πάλιν...κατά των άλλων.  Ας τολμήσει δε κάποιος τρίτος να μας παρατηρήσει για την τσίχλα που κολλάμε όπου δει, για το αναμμένο τσιγάρο, ή τα βρώμικα χαρτιά που εξοβελίζουμε από το παράθυρο του αυτοκινήτου μας αδιαφορώντας αν κινδυνεύει έτσι να καεί το ελάχιστο πράσινο που απέμεινε... Ας τολμήσει κανείς να μας προτάξει ότι και εμείς φέρουμε ευθύνη για την οικτρή εικόνα καθαριότητας των ακτών, βουνών, πάρκων, δρόμων, ποταμών, πόλεών μας και, ΝΑΙ, για τη συνεχή επιβάρυνση του περιβάλλοντος όπου μέλλουν να ζήσουν τα ίδια τα παιδιά μας και οι οικογένειές τους. Ας τολμήσει... Εμείς οι υπερήφανοι Ελληνάρες κάτι τέτοιους ελέγχους δεν...τους ανεχόμεθα. Αυτό δα μας έλλειπε τώρα! Εμείς, είναι γεγονός αυταπόδεικτο... ΔΕΝ ΦΤΑΙΜΕ!
 
Λόγω του ότι ως άτομα αποδεικνύεται καθημερινά πως εθελοτυφλούμε σε θέματα απτόμενα της αγωγής του πολίτη, χτίζουμε κοντόφθαλμα, άκομψα, χωρίς μέτρο, αδιαφορώντας αν θίγουμε τον γείτονά μας, και κυρίως εγκληματούμε πάνω στην φύση. Μαζί βέβαια κατασικάζουμε συλλήβδην και τις μετέπειτα γενεές των Ελλήνων στις οποίες κληροδοτούμε μια βεβαρυμένη ατμόσφαιρα, ερημοποιημένη ύπαιθρο και σκουπιδότοπους και μολυσμένα νερά.  Αρκούμεθα περιμαντρώνοντας με μπετόν την ματαιοδοξία μας. Προς τί; Για το εφήμερο εισπρακτικό όφελος μήπως; 
 
Καταλήγω: Δεν χρήζει ιδιαίτερης σοφίας για να αντιληφθεί κανείς ότι όλα όσα έθιξα παραπάνω ΔΕΝ θεραπεύονται μέσα σε μια νύκτα, μηδέ σε ένα χρόνο. Ούτε καταπολεμούνται με θέσπιση νέων μέτρων και νόμων. Εναπόκειται πρωτίστως στη βούληση και στη συνείδηση καθενός από εμάς. Η ενδοσκόπηση και η ειλικρινής αυτοκριτική πρέπει να αρχίζει στον αυλόγυρό μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου