24/11/08

ΕΠΙΠΟΛΑΙΕΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥ

  
Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008 20:30
Η επιπολαιότητα δυστυχώς περισσεύει στη χώρα μας. Επειδή ο ανώριμος πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, παγιδευμένος μεταξύ της αδήριτης ανάγκης να συμβιβασθεί με την Ελλάδα και των εσωτερικών κομματικών του σκοπιμοτήτων, προβαίνει σε απέλπιδες κινήσεις εντυπωσιασμού, όπως η προσφυγή στη Χάγη – ενδεχομένως θα ακολουθήσουν και άλλες εξ ίσου φρούδες – κάποιοι μεταξύ μας θεώρησαν καλό να αναβιώσουν τους ασύνετους ελληνικούς χειρισμούς των αρχών της δεκαετίας του ’90. Οι οποίοι – θα έπρεπε να το έχουμε αντιληφθεί πλέον – συνέβαλαν καθοριστικά στη διόγκωση και διαιώνιση του Σκοπιανού εις βάρος των καλώς νοούμενων εθνικών μας συμφερόντων. Μας καλούν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί να θέσουμε μονομερώς τέρμα στη διαπραγμάτευση που διεξάγουμε με το γειτονικό κρατίδιο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Χωρίς να αναλογίζονται, ή πάντως να συνυπολογίζουν, το συνακόλουθο εθνικό κόστος.  Καθώς, αν η εισήγησή τους γινόταν πράξη, θα προσφέραμε στον κ. Γκρούεφσκι το ανέλπιστο δώρο της αντιστροφής των ευθυνών γαι το διαπραγματευτικό αδιέξοδο στα μάτια της διεθνούς, και όλως ιδιαίτερα της ευρωατλαντικής, κοινότητας. 
 
Το Σκοπιανό μπορούσε και έπρεπε να είχε λυθεί επωφελώς για την Ελλάδα από το 1992. Με το πακέτο Πινέιρο, ειδικότερα, η ΕΕ μας προσέφερε μια πλήρως ικανοποιητική ρύθμιση, βασισμένη στη σύνθετη ονομασία – πρόταση που επιπολαίως απορρίψαμε, εμμένοντας σε ανελαστικές θέσεις χωρίς προοπτικές ευόδωσης. Με επακόλουθο τα Σκόπια να αναγνωρισθούν ως Δημοκρατία της Μακεδονίας από όλο και περισσότερα κράτη, μεταξύ των οποίων και οι τρεις μεγάλοι – Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ – του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Όταν δε κάποια στιγμή, υπό το κράτος των εν λόγω αναγνωρίσεων, η Αθήνα προσέφυγε στο «δυναμικό» μέτρο του οικονομικού αποκλεισμού του κρατιδίου, το εμπάργκο αυτό, προκαλώντας θύελλα διεθνών, κυρίως δυτικών, αντιδράσεων, λειτούργησε ως μπούμερανγκ εις βάρος μας. Και η Αθήνα αναγκάσθηκε να αναδιπλωθεί, συνάπτοντας υπό τραγελαφικές συνθήκες την περιβόητη Ενδιάμεση Συμφωνία. Ήτοι, ένα προσχηματικό κείμενο, που άφηνε σε εκκρεμότητα την οριστική ονομασία της ΠΓΔΜ, πυρήνα της ελληνο-σκοπιανής διαμάχης, και προσφέρει σήμερα στον κ. Γκρούεφσκι πάτημα για διπλωματικές φαρσοκωμωδίες. Αλλά το οποίο, εν πάση περιπτώσει, έχει ουσιαστικώς υπερκερασθεί από τη νέα τροπή του Σκοπιανού.
 
Διότι, από τη στιγμή που – ορθότατα, μολονότι με ασύγγνωστη καθυστέρηση και μετά απαράδεκτη σπατάλη διπλωματικού κεφαλαίου – αποδεχθήκαμε δημοσία και απερίφραστα τη λύση της σύνθετης ονομασίας, την κύρια ευθύνη για τη συνέχιση της αντιπαράθεσης φέρουν ευθέως τα Σκόπια. Τα οποία δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να επικαλούνται πειστικά την ελληνική αδιαλλαξία. Και συνεπώς η χώρα μας νομιμοποιείται απολύτως να εξαρτά την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ – μια ένταξη που, κατά τα άλλα, έχουμε πλείονες λόγους να επιθυμούμε – από την ανταπόκριση των Σκοπιανών στην ελληνική χειρονομία καλής θέλησης. Έχουμε δηλαδή αποκτήσει έναντι της άλλης πλευράς το διπλωματικό και, ιδίως, το ηθικό, πλεονέκτημα – όπως, άλλωστε, αναγνωρίζουν και οι σύμμαχοι και εταίροι μας. Θα ήταν δε τραγικό αν, διακόπτοντας τη διαπραγμάτευση, απεμπολούσαμε το πλεονέκτημα αυτό και παρείχαμε στην σκοπιανή ηγεσία εύσχημη διέξοδο από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει – προκαλώντας συνάμα ένα νέο κύμα αναγνωρίσεων των Σκοπίων υπό τη "συνταγματική ονομασία" τους. 
 
Η πολιτική φρόνηση υπαγορεύει, αντιθέτως, να συνεχίσουμε να ασκούμε τη διπλωματική μας πίεση υπομονετικά, χωρίς περιττό θόρυβο, αλλά και αταλάντευτα – έως ότου οι γείτονες συννέλθουν και συνειδητοποιήσουν το πραγματικό τους συμφέρον. Αύριο; Σε ένα χρόνο; Σε δύο; Το πρόβλημα το έχουν πλέον αυτοί, όχι εμείς. Κατά τα λοιπά, η ΠΓΔΜ δεν συνιστά απειλή για την Ελλάδα. Ούτε στρατιωτική, ούτε οικονομική, ούτε διπλωματική. Μάλιστα, η ύπαρξή της εξυπηρετεί σημαντικά ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα. Ενώ τα όποια προβλήματά μας με το ασθενές αυτό κράτος είναι πλήρως ελέγξιμα.
 
Κινδύνους πραγματικούς η χώρα μας αντιμετωπίζει κυρίως δύο. Ο πρώτος είναι εξωτερικός και προέρχεται από την μεγάλη περιφερειακή στρατιωτική δύναμη που είναι η Τουρκία. Τον άλλο, κατά πολύ σοβαρότερο λόγω της οργανικής φύσης του, συνιστά η, κατά γενική αναγνώριση, παρακμιακή κατολίσθηση στην οποία παρασύρεται οσημέραι η ελληνική πολιτεία. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου