14/10/08

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ;

  
Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008 16:29
Σκέψεις του υποναυάρχου ε.α. κ. Μ. Α. Παπαθανασίου.
Μήπως είναι καιρός για την κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού;;;
 
Ο γράφων πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας  είναι πιό συμφέρουσες για τον τόπο απο τις μονοκομματικές κυβερνήσεις λαϊκής μειοψηφείας που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα το μεγαλύτερο διάστημα μετά τον Β` ΠΠ. Οι αντιτιθέμενοι σε τέτοιες κυβερνήσεις φέρνουν πάντοτε το παράδειγμα της κυβέρνησης Τζανετάκη και την συνκυβέρνηση Ζολώτα.Και η μεν πρώτη ήταν ένα εκτρωματικό υβρίδιο που είχε σκοπό την μη παραγραφή των αδικημάτων του σκανδάλου Κοσκωτά ,ωστε ο μεν κ. Μητσοτάκης να οδηγήσει στο εδώλιο τον άσπονδο αντιπαλό του και η Αριστερά να λεειλατήσει τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατω από το βάρος του σκανδάλου θα κατέρρεε.Και οι δυο διαψεύστηκαν.Ούτε βέβαια περιμέναμε πολλά απο την κυβέρνηση υπό τον γηραιόν Ξεν.Ζολώτα όταν απο πίσω βρισκόταν ως εν αναμονή πρωθυπουργός ο κ.Μητσοτάκης ,κάτι που θεωρούσε ότι του το είχαν τάξει οι μοίρες όταν γεννήθηκε.

Αντιθέτως θα πρέπε να πάμε πιο πίσω για να διαπιστώσουμε ότι ο εμφύλιος πόλεμος διεξήχθει με κυβέρνηση συνεργασίας,όταν μάλιστα το Λαϊκό κόμμα και οι σύμμαχοι του διέθεταν  απόλυτη πλειονοψηφία και οτι οι αμέσως μετά τον εμφύλιο κυβερνήσεις ήταν κυβερνήσεις πολυκομματικές υπό τον Νικ.Πλαστήρα ,στις οποίες πρέπει να πιστωθούν πέρα από κάποια μέτρα κατευνασμού, η κρατικοποίηση της Κωπαϊδας και η διανομή της στους αγρότες της περιοχής, καθώς και τα νομοθετήματα του Γ.Καρτάλη για την  εξυγείανση της οικονομίας ,στα οποία,και αυτό σήμερα αναγνωρίζεται απο όλους,στηρίχτηκε η οικονομική πολιτική ανάκαμψης που ακολούθησε ο Σ.Μαρκεζινης με τον  Ελληνικό Συναγερμό και η ΕΡΕ του Κων.Καραμανλή  που διαδέχτηκαν τις κυβερνήσεις του Κέντρου.
Ασφαλώς οι κυβερνήσεις συνεργασίας δεν είναι εύκολη υπόθεση και πρέπει να στηρίζονται σε μιά σαφή προγραμματική συμφωνία .Εχουμε το παράδειγμα της Ιταλίας όπου ο μέσος όρος ζωής των κυβερνήσεων δεν ξεπέρναγε τους λίγους μήνες.Σκέφτομαι όμως μήπως πολλοί Ιταλοι θα προτιμούσαν την εποχή εκείνη απο τη σημερινή μονοκρατορία Μπερλουσκόνι.Και ας μη ξεχνάμε οτι εκείνες οι πολυκομματικές βραχύβιες κυβερνήσεις επέτρεψαν να δημιουργηθεί στην Ιταλία μια αξιοζήλευτη κρατική μηχανή.Εχουμε και το παράδειγμα της Γερμανίας η οποία στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό διάστημα κυβερνήθηκε απο συμμαχικές κυβερνήσεις είτε μεγάλου συνασπισμού (δυο φορες) είτε δικομματικές με συμμετοχή μαζύ με ένα από τα μεγάλα κόμματα,είτε του Ελευθέρου Δημοκρατικού Κόμματος (FDP) είτε του κόμματος των Πρασίνων. Τα αποτελέσματα ειναι γνωστά
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας παρουσιάζουν δίπλα στα μειονεκτήματα τους διάφορα πλεονεκτήματα. Ειναι κυβερνήσεις οπου κυριαρχεί ο διάλογος ,επιβάλλεται η μετριοπάθεια ,απουσιάζει η αλλαζονία κυρίαρχο χαρακτηριστικό των μονοκομματικών κυβερνήσεων.
Με κυβερνήσεις συνεργασίας λειτουργεί καλλίτερα η αξιοκρατία.Οσο και αν στην επιλογή των ανωτάτων κρατικών λειτουργών να υπεισέρχονται οι σχέσεις με τους κρατούντες ,οι επιλογές είναι πάντοτε προϊόν συνεννοήσεως και συμβιβασμού όπου δεν είναι δυνατόν να παραβλέπεται η αξία του κρινομένου.Δεν έχουμε έτσι το φαινόμενο της «βουτιάς» στην επετηρίδα των αεροπαγητών για την επιλογή του εκλεκτού του κόμματος στην ηγεσία της Δικαιοσύνης η οποία μετά απο τέτοιες ίντριγκες κατηγορείται ότι ταυτίζεται με την εκτελεστική εξουσία
Σε ενα τέτοιο κράτος συνεργασίας και διαλόγου μπορεί να αναπτυχθεί μια αξιόπιστη και εύρυθμη κρατική μηχανή.Οπου ο υπάλληλος θα έχει άποψη,και θα είναι συνεργάτης και όχι υπήκοος του υπουργού.Οχι αυτό που συμβαίνει σήμερα όπου οι γαλάζιοι υπάλληλοι διαδέχονται τους πράσινους και τανάπαλιν όχι λόγω αξίας ή αποδόσεως αλλά ανάλογα με την κομματική ταυτότητα που διαθέτουν.Με υπαλλήλους που θα στελεχώνουν όλα τα κλιμάκια της ιεραρχίας και δεν θα «καπελώνεται» από εμβόλιμους κεντροεπιτρόπους ή κομματικούς τοιχοκολητές που αναμένουν στη σειρά για να αμοιφθούν για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στο κόμμα.Και αυτό γίνεται φανερό και σήμερα στο Στράτευμα όπου μπορει οι επιλογές  των αρχηγών να είναι κυβερνητικές,δεν παύουν όμως οι αρχηγοί και οι επιτελείς τους να έχουν την πίστη και την αφοσίωση στο όπλο που τους ανέδειξε.
Και κάτι αλλο διόλου αμελητέο.Επιτρέπουν οι πολυκομματικές κυβερνήσεις την ανάδειξη πολιτικών προσωπικοτητων αναστήματος.Ο Γεωργ.Παπανδρέου ,ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Ιω.Μεταξάς,ο Γεωργ.Καρτάλης για να αναφερθώ μονο σε αυτούς ανήκαν σε μικρά κόμματα και η Βουλή τους έδινε την ευκαιρία αναδείξεως.
Μετά τον πόλεμο  και το τέλος του εμφυλίου εφαρμόστηκε   το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής (με  εξαίρεση το πλειοψηφικό του 1953) το οποίο  δίνει σταθερές μονοκομματικές κυβερνήσεις λαϊκής μειοψηφίας.Δεν εφαρμόστηκε όμως ένα σταθερό σύστημα, αλλά η εκάστοτε κυβέρνηση το έκοβε και το έραβε ανάλογα με το συμφέρον της.Ετσι το 1956 ο υπουργός Εσωτερικών του Κ.Καρμανλή Τάκος Μακρής εφεύρε σύστημα με το οποίο η ΕΡΕ κέρδισε την πλειοψηφία στη Βουλή παρ`όλο ότι είχε μειοψηφήσει στη λαϊκή ψήφο, απέναντι  στην ενωμένη τοτε αντιπολίτευση.Ειναι παραδεκτό ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ενισχυμένη αναλογική έδωσε πολλά στον τόπο, πέρα απο την κυβερνητική σταθερότητα, κυρίως λόγω της συντριπτικής παρουσίας του Κ.Καραμανλή.
Και αν το 1956 η αντιπολίτευση έχασε διότι κατέβηκε ενωμένη αλλά ως συνασπισμός κομμάτων, το 1964 η ΕΔΑ αποφάσισε να κατεβάσει συνδυασμούς στα μεγάλα αστικά κέντρα ενώ στίς επαρχίες θα πριμοδοτούσε την ΕΚ η οποία τον Φεβρουάριο του 1964 εθριάμβεσε με 54%.Ετσι ο Γ.Παπανδρέου ο οποίος λίγους μήνες πριν δεν εδέχετο να σχηματίσει κυβέρνηση με τις ψήφους των βουλευτών της ΕΔΑ, εδέχετο ασμένως τη λαϊκή της ψήφο.Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση εκείνη, παρά το 54%, γρήγορα εκφυλίστηκε και το μόνο που θυμόμαστε είναι η προσπάθεια να παραπέμψει τον Κ.Καραμανλή για αδικήματα που είχαν ήδη παραγραφεί.
Οι σταθερές κυβερνήσεις δεν εμπόδιζαν τα ανάκτορα να παίζουν ρόλο πέρα από τον ρυθμιστικό που όριζε το Σύνταγμα.Ετσι έχουμε την αποπομπή του Κ.Καραμανλη το 1963,την  ανάθεση, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1963, στον Γ.Παπανδρέου  τον σχηματισμό κυβέρνησης με το δικαίωμα,παρά το Σύνταγμα, διάλυσης της Βουλής.,και κυρίως τους απαράδεκτους χειρισμούς του Βασιλιά στην κρίση του 1965.
Μετά τη μεταπολίτευση οι εκλογές γίνονται με κάποιο σύστημα ενισχυμένης αναλογικής.Την μεταπολίτευση θα την χώριζα στις πριν και μετά από την 18/11/81 περιόδους ,κατά την οποία ημερομηνία  έρχεται το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία .
Οι πριν από την 18/11/81 κυβερνήσεις του Κ.Καραμανλη και Γ.Ραλλη εχουν να επιδείξουν την εμπέδωση της Δημοκρατιας ,τη λύση του καθεστωτικού,την καθιέρωση της δημοτικής και την είσοδο της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.Χρεώνονται με την μη αποδοχή των προτάσεων της επιτροπής Γαζή για τη  αναθεώρηση του Αστικού κώδικα ,κάτω από πιέσεις εκκλησιαστικών κύκλων ,διότι ανάμεσα στις προτάσεις προβλεπόταν και ο πολιτικός γαμος,και την μη ψήφιση των προτάσεων Δοξιάδη για ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας ,λόγω των αντιδράσεων των μεγαλογιατρών της  Αθήνας .Και τα δυό τα πιστώθηκε το ΠΑΣΟΚ.Ευθύνονται επίσης για πολιτικά τεχνάσματα που οδήγησαν στην απορρόφηση ή διάλυση μικροτέρων κομμάτων προκειμένου να συγκεντρωθεί ο μαγικός αριθμός 181 που θα επέτρεπε την ανάδειξη του Κων.Καραμανλή στην προεδρία της Δημοκρατιας
Και τι δεν είδαν τα μάτια μας μετά την18/11/81!
Ασφαλώς για να είμαστε δίκαιοι το ΠΑΣΟΚ πιστώνεται με σοβαρό νομοθετικό έργο που ήταν προς τη κατεύθυνση της ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων ,οπως το ΕΣΥ ,τα ΚΑΠΗ,ο νέος Αστικός Κώδικας,η κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων και η απαλειφή των καταλοίπων του εμφυλίου..
Απο την αλλη είδαμε: Tα έγχρωμα μεν ομοιόμορφα δε ψηφοδέλτια με τα οποία αναδείχτηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας ο κ.Χρ.Σαρζετάκης.Την απαλειφή απο το Σύνταγμα κάθε ρυθμιστικού και εξισοροπιστικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας και την συγκέντρωση των εξουσιών στον πρωθυπουργό.Αξίζει να θυμηθούμε τι είπε για την αναθεώρηση εκείνη ο Ανδρέας Παπανδρέου  « μεταφέραμε τις εξουσίες του Προέδρου στη  Βουλή» εννοώντας βέβαια τον εαυτό του.Ετσι έχουμε ένα πρωθυπουργικοκεντρικό σύστημα εξουσίας όπου οι μηχανοραφίες του εκάστοτε περιβάλλοντος θυμίζουν ανακτορική καμαρίλα.Ας θυμηθούμε τις μέρες της ασθένειας του Ανδρέα όταν ο μεν πρωθυπουργός έκειτο διασωληνομένος η δε χώρα  εκυβερνάτο απο ένα στενό κύκλο γύρω από την κλίνη του.
Το ΠΑΣΟΚ επετέθει με μανία κατα του κρατικού μηχανισμού. Κατήργησε τον θεσμό του γενικού διευθυντού και στη θέση του τοποθέτησαν πρόσωπα του κομματικού μηχανισμού ανεξαρτήτως προσόντων ή κατάρτισης.Και  ο τελευταίος διευθυντής Νομαρχίας,έφορος ή διευθυντής κλινικής του ΕΣΥ έπρεπε να είναι πιστοί στο κόμμα. «Πριν φύγουμε θα έχουν πρασινίσει και οι τοίχοι» έλεγε χαρακτηριστικά πρασινοφρουρός της εποχής.Τότε εφευρέθει ο θεσμός του «συμβούλου».Τον κάθε υπουργό ακολουθεί εσμός ατόμων που ανήκουν στον κομματικό μηχανισμό και οι οποίοι έναντι αδροτάτης αμοιβής  προσφέρουν υπηρεσίες τις οποίες καλλίτερα, εγκυρότερα και κυρίως φθηνότερα θα  προσέφεραν υπάλληλοι καριέρας. Ασφαλως υπάρχουν και ικανοί μεταξύ των συμβούλων αυτών.Αλλα τις περισότερες φορές η επιλογή γίνεται με όρους κομματικής πεποίθησης η κουμπαριάς.Οταν ο υπουργός αλλάζει πόστο, τον ακολουθεί όλο το πλήθος των συμβούλων του, έτοιμοι να προσφέρουν τις γνώσεις τους από το νέο πόστο.Για τέτοια ευρυμάθεια και πολυμέρεια μιλαμε!
Εκεί που διέπρεψε το ΠΑΣΟΚ ήταν στη διαχείρηση του εκλογικού συστήματος.Υποτίθεται οτι η ενισχυμένη αναλογική εφαρμόζεται για να δίνει σταθερές μονοκομματικές κυβερνήσεις Κατά το ΠΑΣΟΚ αυτό δεν ισχύει.Εκείνο που προέχει δεν είναι αν θα κυβερνηθεί η χώρα αλλά πως θα δυσκολευτεί ο αντίπαλος να κυβερνήσει.Ετσι με το σύστημα του μακαρίτη του Μένιου Κουτσογιώργα  χρειάστηκε η χώρα να πάει σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις για να μπορέσει η ΝΔ να πιάσει ποσοστό πάνω από 47% για να φτάσει τους 150 βουλευτές να αποσπάσει τον μοναδικό βουλευτή της ΔΗΑΝΑ και έναν απο το εκλογοδικείο για να φτασει τον μαγικό αριθμο των152.Με το ίδιο ποσοστό ο Ανδρέας έβγαζε γύρω στους 180 βουλευτές.Και ο κ.Μητσοτάκης εκτός απο το αντάρτικο του κ.Εβερτ αντιμετώπισε και το Σκοπιανο στη γέννεσή του. που με τέτοια ισχνή πλειοψηφία ηταν αδύνατο να πάει κόντρα στο ρεύμα.Είναι μάλλον βέβαιο οτι ο κ.Μητσοτάκης με μια ευρύτερη πλειοψηφία και με τον πραγματισμό που τον διακρίνει θα οδηγούσε το Σκοπιανό σε έναν συμβιβασμό που ασφαλώς θα είναι καλλίτερος από οποιονδήποτε υπογράψουμε τώρα.
Ο κ .Σκαναδαλίδης με τη βοήθεια των υπολογιστήρων και των πιθανών σεναρίων κατέλειξε στο σύστημα με το οποίο το πρώτο κόμμα πριμοδοτείται με 40 βουλευτές..Ετσι μετά τις τελευταίες εκλογες η ΝΔ βρέθηκε με 152 βουλευτές και ο Κώστας Καραμανλής πέρα απο τις αδυναμίες τις δικές του και της κυβέρνησής του έχει να αντιμετωπίσει και την συμπεριφορά ορισμένων βουλευτών,  τους «αντάρτες» όπως αποκαλούνται.Και μας έτυχε «καπάκι» και η οικονομική κρίση.Πράγματι το ΠΑΣΟΚ ξέρει πως να δυσκολεύει τον αντίπαλό του και την χώρα!  
Ο Κ.Καραμανλής, ο νεώτερος, ήρθε στην εξουσία με ένα απο τα συνθήματά του την επανίδρυση του κράτους.Πολλοί ελπίσαμε οτι αυτο εσήμαινε  την αποκατάσταση της υπαλληλικής πυραμίδας της οποίας την κορυφή κάποτε ελάμπρυναν υπάλληλοι του αναστήματος ενός Λαμπρούκου στο υπουργείο Συντονισμού,ενός Χριστοδούλου στο υπουργείο Γεωργίας ,ενός Μερτικόπουλου και Τράκα στο Γενικο Λογιστήριο, οι περισσότεροι συνεργάτες του θείου του.Για να φτάνουν στην κορυφή της πυραμίδας τέτοιοι υπάλληλοι πρέπει αυτή να τροφοδοτείται απο κάτω με άξια στελέχη με την έφεση και τη φιλοδοξία να φτάσουν με την αξία τους στην κορυφή.
Αυτό που είδαμε ήταν μια επανάληψη του ίδιου έργου .Με άλλο χρώμα.Η επι 20 χρόνια παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία δημιούργησε μια μακρά λίστα αναμονής.Γαλάζιοι κεντρικοεπιτροπάριοι ,παραγκωνισμένοι υπάλληλοι,ξαδέρφια, κουμπάροι περίμεναν να βολευτούν Και βολέυτηκαν!Ελεγε πριν λίγες μέρες στέλεχος της ΝΔ στην Τηλεόραση. «Και ο τελευταίος διευθυντής ΔΟΥ ειναι γαλάζιος.Και ν`άξεραν τουλάχιστον τη δουλιά τους»!
Φαίνεται ότι  τα σκάνδαλα είναι εγγενή στις μονοκομματικές κυβερνήσεις. Η απαρίθμισή τους δεν έχει τελος.Οι κουμπάροι .Τα ομόλογα .Ο κ.Βουλγαράκης μας έμαθε πως θα αποφεύγουμε τους  φόρους.Κάποιοι εκτίμησαν το νερό της Βιστονίδας για ροδόσταμα, ενώ τα ολυμπιακά ακίνητα για βραχώδη οικόπεδα.Ο κ.Αλογοσκούφης παλινωδεί με τα φορολογοκά του μέτρα και τα τεκμήρια διαβίωσης.Μόνο οκ.Χατζηδάκης βάλθηκε να πουλήσει την Ολυμπιακή
Οχι πως οι πολυκομματικές κυβερνήσεις είναι αθώες σκανδάλων.Αλλά διερωτώμαι πως θα μπορούσαν, τέτοια σκάνδαλα, όπως των ομολόγων και του Βατοπεδίου, να αναδειχθούν μέσα απο μια κυβέρνηση στην οποία τέτοια θέματα θα ετύνχαναν συζήτησης πολλών συναρμοδίων υπουργείων και με μιά δημόσια διοίκηση που αποτελείται απο άξιους υπαλλήλους,  που γνωρίζουν να προασπίζουν  το δημόσιο συμφέρον,  απο του να είναι αρεστοί στον πολιτικό προϊστάμενο στον οποίο οφείλουν τη θέση τους.
Η χώρα μας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό και το εξωτερικό.Προβλήματα που μόνο με συναίνεση μπορούν να λυθούν. Παράδειγμα το Σκοπιανό Αλλο παράδειγμα στο εσωτερικό.Πριν λίγες μέρες  μια ολιγάριθμη ομάδα προνομιούχων  υπαλλήλων, οι τελωνιακοί, παρέλυσαν τη χώρα.Πρέπει το δικαίωμα της απεργίας στο δημόσιο τομέα να περιοριστεί;;; Το ΠΑΣΟΚ κάποτε το επεχείρησε με το άρθρο 4 του κ.Αρσένη.Η ΝΔ τότε κακώς δεν συναίνεσε ,και το ΠΑΣΟΚ προ των εκλογών το κατήργησε.Ιδού  πεδίον δόξης λαμπρόν
Διερωτώμαι αν, με τις τάσεις οπως καταγράφονται σήμερα, είναι έτοιμα τα δυό μεγάλα κόμματα για το μεγάλο άλμα του μεγάλου συνασπισμού, ώστε να λύσουν απο κοινού τα μεγάλα προβλήματα του τόπου και   να μοιραστούν το περίφημο πολιτικό κόστος και να διδάξουν σε μας τους πολίτες  ότι όταν το απαιτούν οι περιστάσεις η συνεννόηση είναι όχι απλώς απαραίτητη αλλά και χρήσιμη

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου