3/9/08

ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΑ: Η ΑΚΟΛΟΥΘΗΤΕΑ ΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

  
Τετάρτη, 03 Σεπτεμβρίου 2008 13:44
Η γεωργιανή κρίση επανέφερε στο προσκήνιο τις ελληνορωσικές σχέσεις. Υποτίθεται ότι ο καθορισμός της στάσης μας έναντι της ρωσικής πολιτικής στον Καύκασο και ιδιαίτερα της αναγνώρισης από τη Μόσχα της ανεξαρτοποίησης της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας μας θέτει προ επώδυνων διλημμάτων. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ακολουθητέα οδός είναι μονόδρομος.  
 
Την Ελλάδα συνδέουν με τη Ρωσία σημαντικά συμφέροντα – κυρίως στον τομέα της ενέργειας. Συμφέροντα, όμως, αμοιβαία, καθότι το Ρωσικό ενδιαφέρον για την προώθηση, ειδικότερα, των ενεργειακών αγωγών δεν είναι μικρότερο από το δικό μας. Ενότε σημειώνεται, επίσης, σύγκλιση των πολιτικών των δύο χωρών στο εγγύς περιβάλλον μας: Τόσο η Αθήνα, όσο και η Μόσχα, σε διαφορετικό φυσικά βαθμό και τόνους, αντιτάχθηκαν στην ανεξαρτοποίηση του Κοσσυφοπεδίου. Ως μόνιμο δε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Ρωσία έχει κατά καιρούς παράσχει χρήσιμες υπηρεσίες στην κυπριακή υπόθεση. Όμως και στις δύο αυτές περιπτώσεις – και δεν είναι κατ’ ανάγκην οι μόνες – οι Ρώσοι ενήργησαν για λόγους άσχετους ή ελάχιστα συνδεόμενους με τις ελληνικές επιθυμίες και πρωτίστως αφορώντες στην πολύπλοκη γεωπολιτική τους αντιπαράθεση με τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις. Και, ενώ επικαλούνται το Κοσοβικό για να δικαιολογήσουν την αναγνώριση της ανεξαρτησίας των δύο αποσχισθεισών γεωργιανών επαρχιών, υποστηρίζουν ότι το Κυπριακό αποτελεί χωριστό πρόβλημα. [i]
 
Από την άλλη, η ρωσική προσέγγιση του Σκοπιανού υπήρξε αρχήθεν αρνητική για τις ελληνικές θέσεις – με τη Μόσχα να αναγνωρίζει μεταξύ των πρώτων τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και να τηρεί έκτοτε σαφείς αποστάσεις από τους χειρισμούς των Αθηνών. Ενώ προβλήματα μας δημιουργεί και η διαχρονικά υποβόσκουσα ανταγωνιστική στάση του πατριαρχείου της Μόσχας έναντι του Οικουμενικού, λαβή για την εκ νέου εκδήλωση της οποίας έδωσε η πρόσφατη επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία – με τη στάση, σημειωτέον, αυτή ασφαλώς να μην είναι απαλλαγμένη γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων.[ii] Παρά δε τις προμνημονευθείσες διαβεβαιώσεις του κ. Βντόβιν, η ρωσική αναγνώριση των δύο γεωργιανών επαρχιών ως ανεξάρτητων κρατών αποτελεί ένα πρόσθετο αρνητικό προηγούμενο για τα ελληνικά συμφέροντα – και όχι μόνο σε σχέση με την Κύπρο.  
 
Χαράσσαντος γραμμή πλεύσης, η Ελλάδα οφείλει, ασφαλώς, να σταθμίσει το σύνολο αυτών των παραμέτρων – και τις συναφείς λοιπές. Ο καθοριστικός όμως παράγοντας για τις τελικές επιλογές μας δεν μπορεί παρά να είναι η δυτική μας ταυτότητα. Το ανήκουμε στη Δύση δεν είναι σημαία ευκαιρίας. Έχουμε αυταπόδεικτο, ζωτικό συμφέρον να λειτουργούμε – και να αναγνωριζόμαστε – ως χώρα δυτική. Ευρωκοινοτική και ατλαντική Εκτός αν τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια και ακεραιότητα της εληνικής επικράτειας, οι όποιες επί μέρους σκοπιμότητες πρέπει να ευθυγραμμίζονται με το μείζον αυτό εθνικό συμφέρον.
 
Κατά τα λοιπά, έχουμε κάθε δυνατότητα, με κατάλληλες συμμαχίες και μεθοδεύσεις, να προωθούμε τις εκάστοτε απόψεις μας εντός των δυτικών θεσμών – είτε πρόκειται για την ΕΕ, είτε για το ΝΑΤΟ. Αποφεύγοντας, φυσικά, αδέξιες ρήξεις που θα μπορούσαν να μας αποξενώσουν από  το σύνολο των λοιπών εταίρων ή  συμμάχων και μας καταστήσουν ξένο σώμα.
 
Ιδού η σωστή πυξίδα για χρήση της ελληνικής διπλωματίας κατά τις λεπτές διαβουλεύσεις που δρομολόγησε η γεωργιανή κρίση στον δυτικό κόσμο.
 
 
 
 


[i] Βλ. σχετική δήλωση του Ρώσου πρέσβη στην Αθήνα, σε ανταπόκριση της Κύρας Αδάμ υπό τον τίτλο Άλλο Καύκασος, άλλο Κύπρος, στην «Ελευθεροτυπία» της 29ης Αυγούστου 2008.
[ii] Βλ. μεταξύ άλλων, ανταπόκριση του Θ. Τάτση υπό τον τίτλο Μετωπική για την επίσκεψη στην Ουκρανία, στην «Ελευθεροτυπία» της 7ης Ιουλίου 2008.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου