22/8/08

ΤΟ ΑΥΤΕΠΙΣΤΡΟΦΟΝ ΤΟΥ κ. ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ

  
Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008 13:59
Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ κ.Γκρουέφσκι έθεσε με επιστολή του στον κ.Νίμιτς θέμα αναγνωρίσεως της «Εκκλησίας της Μακεδονίας». Προφανώς το έκανε δια λόγους εντυπωσιασμού. Καθώς η αναγνώριση του αυτοκεφάλου των ορθοδόξων εκκλησιών είναι εκκλησιολογικό πρόβλημα και όχι  διεθνών σχέσεων.  Το θέμα που έθεσε όμως μπορεί να λειτουργήσει και ως αυτεπίστροφο εναντίον του. Διότι αποδεικνύει την μη ύπαρξη «Μακεδονικού έθνους».
 
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Οπως είναι γνωστό, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ειχε διαιρέσει τους λαούς που είχε στην κυριαρχία της σε Μιλιέτ  (Γένη), στα οποία οι λαοί ανήκαν ανάλογα με τη θρησκεία τους και όχι με άλλο χαρακτηριστικό, όπως πχ τη γλώσσα. Ετσι οι ελληνόφωνοι Κρήτες μουσουλμάνοι το θρήσκευμα ανήκαν στο Μιλιέτ των Μουσουλμάνων με όλα τα προνόμια που αυτό συνεπαγόταν, σε αντίθεση με τους συμπατριώτες τους Χριστιανούς που ανήκαν στο Μιλιέτ των Ρουμ, δηλαδή στων Ρωμιών. (Έχουμε για το λόγο αυτό αθρόες προσχωρήσεις στο Ισλάμ, που αλλού συνοδεύτηκαν με γλωσσικό εκτουρκισμό, όπως στους κυρίως ελληνικούς πληθυσμούς της Μ.Ασίας, και αλλού μόνο με θρησκευτικό και όχι με γλωσσικό, όπως στην Κρήτη, στην Αλβανία και στη Σερβία. Στη Μ. Ασια έχουμε το φαινόμενο του γλωσσικού εκτουρκισμού - όχι όμως και του θρησκευτικού.)
 
Ολοι οι υπόδουλοι ορθόδοξοι Λαοί ανήκαν στο μιλιέτ των Ρουμ, των Ρωμιών, έχοντας ως θρησκευτική κεφαλή τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Οι διαφορές ήσαν κυρίως μεταξύ ετεροδόξων και όχι μεταξύ ομοδόξων. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί οι οποίοι υφίσταντο τα δεινά της δουλείας (κεφαλικός όρος, παιδομάζωμα) αισθανόντουσαν ως Ρωμιοί πνευματική συγγένεια  και αντιπαλότητα με τον μωαμεθανό ομόγλωσσό τους Αυτά μέχρι την Ελληνική ανεξαρτησία. Τοτε αρχίζει η εθνογένεση στα Βαλκάνια  που συνοδεύεται με τη  δημιουργία εθνικών αυτοκέφαλων εκκλησιών. Ετσι το 1879 γίνεται αυτοκέφαλη η εκκλησία της Σερβίας και το 1885 η εκκλησία της Ρουμανίας. Η βουλγαρική εκκλησία προηγήθηκε και η απόσχισή της ήταν επισοδειακή. Το 1870 ιδρύεται η Βουγαρική εξαρχία που ήταν δημιούργημα, από τη μια μεριά, του κατευθυνόμενου από τη Μόσχα πανσλαυισμού και, από την άλλη, της τουρκικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε  μέσα απο την αποδυνάμωση το Πατριαρχείου και τη διάσπαση του μιλιέτ των Ρωμιών. Η Εξαρχία κηρύσσεται σχισματική και παραμένει έτσι μέχρι το 1948 οπότε της παραχωρείται το αυτοκέφαλο.
 
Με τη δημιουργία της Εξαρχίας αναπτύσσεται έντονος ο βουλγαρικος εθνικισμός. Πολλοι σλαβόφωνοι θελουν να ενταχθούν στην Εξαρχία. Ενας λαός αγροτών ξαφνικά,  με τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας από τη Ρωσσία και υπό την καθοδήγηση της εκκλησίας του, αποκτά εθνική ταυτότητα την οποία υπερασπίζονται μέ φανατισμό. Εχει και τη μεγάλη ιδέα του: Την έξοδο στο Αιγαίο και τη μεγάλη Βουλγαρία οπως δημιουργήθηκε με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Περιοχές όμως όπου  κατοικούν βουλγαρόφωνοι που επιθυμούν την υπαγωγή τους στην Εξαρχία - κυρίως η Μακεδονία και Ανατολική Ρωμυλία – κατοικούνται και απο Ελληνόφωνους οι οποίοι με πολλούς σλαβόφωνους επιθυμούσαν την παραμονή τους στην πνευματική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου. Ετσι υπήρξαν έντονες διαμάχες μεταξύ των δυο μερίδων που είχαν και  προεκτάσεις που αφορούσαν την επιθυμία της Βουλγαρίας να κυριαρχήσει στο χώρο της Μακεδονίας και της Θράκης.
 
Ο Σουλτάνος, για να δώσει μια λύση στο πρόβλημα, κατέφυγε σε ένα τέχνασμα. Έκανε ένα είδος δημοψηφίσματος μεταξύ των πληθυσμών κατά Μητροπόλεις και η πλειοψηφία των 2/3 των πιστών θα αποφάσιζε εαν η Μητρόπολη θα παρέμενε στο Πατριαρχείο ή θα πήγαινε στην Βουλγαρική Εξαρχία. Τότε μέσα σε ένα κλίμα εθνικών φανατισμών που εθνική και θρησκευτική συνείδηση ταυτίζονται δεν ακούστηκε μια φωνή δημιουργίας «Μακεδονικής εκκλησίας» για το απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει μακεδονικό εθνος. Υπήρχαν Σλάβοι της περιοχής οι οποίοι αποκαλούσαν τον εαυτό τους Μακεντόνσκι  και Ελληνες που αποκαλούντο Μακεδόνες με την έννοια της εντοπιότητας. Όπως λεμε Κρητες, Μωραϊτες κτλ Η γλώσσα των Μακεντόνσκι είναι βουλγαρική και αυτό το διαπιστώνει ο καθένας που έτυχε, όπως ο υπογράφων, να παραστεί σε συνομιλία μεταξύ Μακεντόνσκι  και Βουλγάρων. Ηταν τέτοια η ευκολία συνεννοήσεως  ώστε υπόβαλα την εύλογη ερώτηση πόσο εύκολα συνεννοούνται, για να εισπράξω την απάντηση από τον Μακεντόνσκι  «μα είναι η ίδια γλώσσα!». Μετα τους βαλκανικούς πολέμους και την κατάληψη της βόρειας Μακεδονίας και της περιοχής των Σκοπίων από τη Σερβία οι τρεις Μητροπόλεις της περιοχής ανάμεσα στις οποίες η «πάλαι ποτέ διαλάμψασα» Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και η μητρόπολη Πελαγονίας* περιήλθαν στο Πατριαρχείο της Σερβίας.
 
Η Κοινωνία των Εθνών, σε έκθεσή της  το 1924 για την εγκατάσταση των προσφύγων της Μ.Ασιας στην Ελλάδα, αναφέροντας τους πληθυσμούς που κατοικούσαν την ελληνικη Μακεδονία το 1912 αναφέρει τις εξής εθνότητες:΄Ελληνες, Μουσουλμάνους, Βουλγαρίζοντες και Εβραίους, με τους τελευταίους κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Δεν αναφέρονται Μακεδόνες ως εθνότης. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με την πιο πάνω έκθεση, η περιοχή Γιαννιτσων εκατοικήτο κατά πλειοψηφία απο Βουλγαρίζοντες, η περιοχή του Κιλκίς από Μουσουλμάνους και η Χαλκιδική σε συντριπτική πλειοψηφία απο Έλληνες. Τα πράγματα ξεκαθάρησαν πρώτα το 1919 με τη συνθήκη του Νεϋγί, οπότε ανταλλάσσονται Έλληνες της Ανατολικής Ρωμυλίας με Βουλγαρίζοντες της Μακεδονίας και μετα την Μικρασιατικήν καταστροφή με την ανταλλαγή Ελλήνων της Μ.Ασίας και του Πόντου με Τούρκους της Μακεδονίας, οι οποίοι αριθμούσαν γύρω στις 400.000.** Δεν υπάρχει ούτε τότε ένδειξη για Μακεντόνσκι σαν ξεχωριστής εθνότητας. Οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν στη Βουλγαρία. Οι  γηραιότεροι ανοπολούν τις προγονικές εστίες, όπως ακριβώς και οι Τουρκοκρητικοί της Μ.Ασίας. Δεν δημιούργησαν όμως εθνοτική  κίνηση Μακεντόνσκι μέσα στη Βουλγαρία.
 
Θεμα «Μακεδονικής Εκκλησίας» δεν εγείρεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του `50. Ο Τιτο με την πολιτική του για κάθοδο στο Αιγαίο, στην οποία συνεπικουρείται απο τον Στάλιν,  κατασκευάζει την  Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, το Μακεδονικό ΄Εθνος – που δεν ειναι τίποτ` αλλο από Βουλγαριζοντες Μακεντόνσκι – και τη μακεδονική γλώσσα.  Η  γλώσσα αυτή είναι διάλεκτος της βουλγαρικής της περιοχής του Μοναστηρίου, στην οποία προστέθηκαν technikous terminous από τη σερβοκροατική για να την απομακρύνουν από τη βουλγαρική και να ολοκληρωθεί η κατασκευή. Δυστυχώς η Ελλάδα του εμφυλίου πολέμου και του ψυχρού πολέμου έπρεπε να σιωπήσει μπροστα στα συμφεροντα της δυτικής συμμαχίας μετά την αποχώριση του Τίτο από την Κόμιντερν.  Η Βουλγαρία που έχει βλέψεις στην περιοχή αναγνωρίζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, δεν αναγνωρίζει όμως μακεδονικό έθνος και γλώσσα. 
 
Γύρω όμως στο 1955 ο Τίτο θυμήθηκε ότι στα Βαλκάνια παρακολούθημα της εθνότητας είναι και η εθνική εκκλησία. Αποσπά τρεις μητροπόλεις της περιοχής Σκοπίων από το Σερβικό Πατριαρχείο και δημιουργεί την Εκκλησία της Μακεδονίας. Με τους δεσποτάδες ομως δεν ξεμπλέκεις εύκολα. Εγκατέλειψε τον κόσμο και ήταν ακόμα μπλεγμένος. Το Σερβικο Πατριαρχείο την Εκκλησία αυτή την κηρύσσει σχισματική. Και καμία ορθόδοξη εκκλησία (ούτε σλαβική) την αναγνωρίζει. Καθεστώς που ισχύει μέχρι σήμερα. Σαν τελευταία υποχώρηση, το σερβικό Πατριαρχείο επανιδρύει το 2005 την ιστορική Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, την οποία κηρύσσει αυτοκέφαλη – χωρίς ωστόσο να αναγνωρίσει  «Εκκλησία της Μακεδονίας».
 
Αυτό δεν αρέσει στην κυβέρνηση των Σκοπίων, η οποία ζητάει τώρα το «δίκαιό» της από τον αναρμόδιο Κ.Νίμιτς, ενώ ο κανονικός Αχιεπίσκοπος Αχρίδος μπαινοβγαίνει στις φυλακές. Για τέτοια δημοκρατία μιλάμε! Ο μόνος που τους δέχεται είναι ο Πάπας (τι Βατικανό θα ήταν!) που ευχαρίστως θα τους δεχόταν στην Ουνία. Οσο για την κ.Κοντολίζα Ράϊς, δεν θα προλάβει και να ήθελε να ασχοληθεί με το προβλημα αυτό του προστατευομένου της κ.Γκρουέφσκι, μιάς και τον ερχόμενο Γενάρη θα αποσυρθεί. Αρκετά έχει στο μυαλό της να κηρύξει την Ρωσσία ως outlaw, κάτι που θυμιζει το evil empire του Ρόναλντ Ρήγκαν.
 
Εμείς όμως σαν χώρα έχουμε πρόβλημα. Εχουμε στα βόρεια συνορά μας μια μικρή περίκλειστη χώρα. Κατοικείται απο έναν λαό που δεν θέλει να λέγονται Βούλγαροι και μιλούν μια γλώσσα που οι ντόπιοι δεν θέλουν να την ταυτίζουν με τη βουλγαρική. Ευάριθμοι από αυτούς κατοικούν στην Ελλάδα. Θα πρέπει να αποφασίσουμε.΄Η ακολουθούμε τη βουλγαρική πολιτική που τους θέλει Βούλγαρους και τη γλώσσα βουλγάρικη, οπότε αναγνωρίζουμε και τις απαιτήσεις της Βουλγαρίας στην περιοχή, ή πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάποιο όνομα, και οχι μόνο για το κράτος αλλά και για τη γλώσσα. Και γρήγορα. Αλλιώς το αυτεπίστροφον θα στραφεί εναντίον μας.
 
 
*Η δικτατορία των συνταγματαρχών είχε επανιδρύσει την Μητρόπολη Ενόπλων Δυνάμεων και είχε βάλει ως μητροπολίτη τον επίσκοπον Νικόλαον Ξένον. Σε μια κρίση μεγαλοϊδετισμού του είχαν δώσει τον τίτλον του μητροπολίτη Πελαγονίας!
 
**Εαν οι 400.000 τούρκοι της Μακεδονίας είχαν παραμείνει στην περιοχή, με την υπεργεννητικότητα που παρουσίασαν όλες αύτες τις δεκαετίες θα ήταν σήμερα γύρω στα 2.500.000. Η συνθήκη της Λωζάνης έκοψε τον ευρωπαϊκό βραχίωνα της Τουρκίας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου