19/7/08

Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ

  
Σάββατο, 19 Ιουλίου 2008 11:05
Το Σκοπιανό βρίσκεται άπαξ έτι στο επίκεντρο της ελληνικής επικαιρότητας. Στο Βουκουρέστι και έκτοτε η ελληνική κυβέρνηση κατέδειξε εμπράκτως ότι, εάν η ΠΓΔΜ δεν συνεργασθεί για τη ρύθμιση της διαφοράς περί την ονομασία της, οι θύρες των ευρωατλαντικών θεσμών θα της παραμείνουν κλειστές. Παρά ταύτα, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός Γκρούεφσκι έκρινε σκόπιμο να απευθύνει προς τον Έλληνα ομόλογό του επιστολή, η οποία, ενώ αποφεύγει κάθε αναφορά στην «ταμπακέρα» του ονόματος, ανακινεί θέμα μακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας. Προκαλώντας έτσι εύλογους προβληματισμούς στην ελληνική κοινή γνώμη.
 
Εν πρώτοις σε σχέση με τα κίνητρά του. Δεν χωρεί, βέβαια, αμφιβολία ότι ο κ. Γκρούεφσκι επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τον εθνικισμό του σλαβικού στοιχείου της ΠΓΔΜ προς ίδιον πολιτικό όφελος. Άδηλο ωστόσο είναι, αν προτίθεται να τραβήξει μέχρι τέλους το σκοινί – παγιδεύοντας τη χώρα του σε οδυνηρό εξωτερικό αδιέξοδο. Ή, αντιθέτως, αν προσφεύγει σε υψηλούς τόνους για να αντισταθμίσει ένα κομματικά ασύμφορο, πλην γεωπολιτικά επιβεβλημένο, συμβιβασμό με την Ελλάδα. (Μιμούμενος κατά κάποιο τρόπο, χωρίς ασφαλώς να διαθέτει την επιδεξιότητα εκείνου, τον Ανδρέα Παπανδρέου των αμερικανικών βάσεων που «έφευγαν» ενώ έμεναν.)  Όποιες όμως και αν είναι οι προθέσεις του Σκοπιανού πρωθυπουργού, η επιστολογραφική του πρωτοβουλία μας έθεσε προ σοβαρών διλημμάτων. Τα οποία, ευτυχώς, έχουν μέχρι στιγμής αντιμετωπισθεί επιτυχώς.
 
Εισηγήθησαν ορισμένοι να αγνοήσει ο κ. Καραμανλής την επιστολή Γκρούεφσκι, με το σκεπτικό ότι απαντώντας θα διευκόλυνε τα Σκόπια να αναδείξουν το ανύπακτο ζήτημα της μακεδονικής μειονότητας, ή, κατ’άλλη άποψη, να μετατρέψουν το πρόβλημα της ονομασίας τους σε «διμερές». Είναι δε ευχής έργον ότι ο πρωθυπουργός αντιπαρήλθε τις εισηγήσεις αυτές. Διότι η σιωπή μας θα μπορούσε να εκληφθεί ως εκδήλωση αδυναμίας – και ενδεχομένως και αλαζονείας. Ενώ η σαφής καταγραφή των ελληνικών θέσεων συνιστά χρήσιμο μήνυμα, τόσο προς τους ίδιους τους Σκοπιανούς – αποθαρρυντικό για τους ακραίους και ενθαρρυντικό για τους διαλλακτικούς μεταξύ των – όσο και προς τη «διεθνή κοινότητα» και ειδικότερα προς τους νατοϊκούς συμμάχους και κοινοτικούς εταίρους μας. Χωρίς φυσικά αυτά να σημαίνουν ότι, σε περίπτωση που ο κ.Γκρούεφσκι επιχειρήσει να δώσει συνέχεια στην επιστολική ανταλλαγή, ο κ. Καραμανλής θα πρέπει να ανταποκριθεί.
 
Άλλωστε και το περιεχόμενο της, ειρήσθω εν παρόδω, καθ’όλα ικανοποιητικής απαντητικής επιστολής Καραμανλή – καταμαρτυρούμε τόσα και τόσα στους εκάστοτε κυβερνώντες μας, ώστε δίκαιο είναι να επισημαίνουμε και τις ορθές τους ενέργειες – ουσιαστικά αποκλείει έναν τέτοιο εκτροχιασμό της διαπραγματευτικής διαδικασίας. Καθώς καθιστά σαφές: Πρώτον, ότι το «μειονοτικό» είναι ανύπαρκτο – τελεία και παύλα. Δεύτερον, ότι το θέμα της ονομασίας είναι το μόνο προς διαπραγμάτευση – με κατάλληλο πλαίσιο για την επίλυσή του τα Ηνωμένα Έθνη. Και τρίτον, ότι επιθυμία της Αθήνας είναι οι υπό την αιγίδα του ΟΗΕ συνομιλίες να αποδώσουν καρπούς, έτσι ώστε, «στο εγγύς μέλλον», να καταστεί δυνατή η ένταξη της ΠΓΔΜ στο σταθεροποιητικό δυτικό πλέγμα.
 
Σημειωτέον δε ότι η ελληνική αυτή επιθυμία είναι ειλικρινέστατη, δοθέντος ότι, όπως ευτυχώς όλο και περισσότεροι συμπατριώτες μας συνειδητοποιούν, τυχόν αποσταθεροποίηση του μικρού μας γείτονα – ιδίως μετά την ανεξαρτοποίηση του Κοσσυφοπεδίου – θα έχει δυσμενέστατες επιπτώσεις στις περιφερειακές ισορροπίες και τα συναφή εθνικά μας συμφέροντα. Διό και η προτροπή ορισμένων να «επωφεληθούμε», υποτίθεται, της σκοπιανής αδιαλλαξίας για να θέσουμε τέρμα στις υπό τον κ. Νίμιτς διαπραγματεύσεις κάθε άλλο παρά εποικοδομητική είναι. Οι σκοπιανές «διεκδικήσεις» είναι άσφαιρες και ελέγξιμες. Μια σοβαρή δε χώρα όπως η Ελλάδα δεν νοείται να αποκλίνει από τις στρατηγικές της στοχεύσεις λόγω των φωνασκιών της άπειρης ηγεσίας ενός νεήλυδος της διεθνούς ζωής. Τα Σκόπια είναι αναγκασμένα, αργά ή γρήγορα, να συμβιβασθούν με την πραγματικότητα. Εν τω μεταξύ, η Αθήνα οφείλει να πολιτεύεται με τη σιγουριά του ισχυροτέρου – και τη σύνεση και μετριοπάθεια του εμπειροτέρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου