23/10/07

ΕΘΝΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, γράφει ο κ. Γιάννης Παλούμπης

5 σχόλια:

  1. Πολύ φοβάμαι ότι στα πλαίσια των 'αβίαστων' συμπερασμάτων των παρατιθέμενων ιστορικών δεδομένων προέκυψε και το Σημίτειον 'ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες' γιατί ...μας απαγόρευσαν την άσκηση των δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο.
    Αυτό, εκτιμώ ότι ξεφεύγει από τα όρια του εθνικού ρεαλισμού και αγγίζει τα όρια του παγκοσμιοποιημένου κυνισμού.

    Από τη μικρή μου εμπειρία υπηρεσίας στο εξωτερικό, αποκόμισα την βεβαιότητα ότι και οι αρχές και οι αξίες και τα 'δίκια' περνούν στην διαδικασία διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής των 'μεγάλων' εφόσον, βεβαίως, αγωνιστείς, με προετοιμασία και οργάνωση, για την προβολή τους.

    Ό,τι, σωστά, κατά και την άποψή μου, περιγράφετε ως γεγονότα και συμπεράσματα προκύπτουν εν πολλοίς από την αδιαφορία, ανικανότητα, αναξιοκρατία και κομματοκυνισμό, στοιχεία που δεν μπορούν, βεβαίως, να συντελέσουν στη σχηματοποίηση μιας ελάχιστης κοινά αποδεκτής πλατφόρμας στόχων με βάση τα δίκια μας και τις αρχές μας.

    Δεν μπορώ να αποδεχτώ την πραγματικότητα που αποπνέει το κείμενο... Ούτε μπορώ να διανοηθώ το αντίθετο για τον συγγραφέα του.
    Με σεβασμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μιλτιαδης Α.ΠαπαθανασιουΟκτωβρίου 25, 2007

    Η προσφατη ελληνικη ιστορια διδασκει οτι η Ελλαδα οχι μονο μεγαλωσε καιδιατηρησε την ακεραιοτητα της αλλα εξασφαλισε την παρουσια της στο στρατοπαιδο των Δυτικων Δημοκρατιων ,διοτι οι εκαστοτε κυβερνησεις της (Βενιζελος.Μεταξας,Καραμανλης και εκων ακων ο Α.Παπανδρεου) με συνεπεια ταχθηκαν με την εκαστουε κατα θαλασσαν κρατουσαν δυναμιν ειτε αυτη ηταν η Αγγλια ειτε αργοτερα οι ΗΠΑ.Μια μικρη χωρα μονο με τις καταλληλες συμμαχειες μπορει να ειναι παρουσα στο διεθνες περιβαλλον.Ακομα και σημερα που η Ελλαδα επενδυει τοσα πολλα στην ΕΕ θα πρεπει να μην αφισταται της παραπανω αρχης γιατι η ΕΕ πορρω απεχει απο του να εξασφλιζει το οραμα του Κων.Καραμανλη δηλ την ασφαλεια μας μεσα σε μια ενιαια και ομοσπονδιακη Ευρωπη με κοινη αμυνα και εξωτερικη πολιτικη Οσο για το ευχαριστω του κ.Σημιτη,κακα τα ψεμματα ,αντικατοπτριζε μια πραγματικοτητα.Διοτι χαρις στην επεμβαση των ΗΠΑ αποφυγαμε εναν πολεμο με απροβλεπτες ,θα ελεγα καταστροφικες, συνεπειες για την Ελλαδα. Εναν πολεμο που θα μας οδηγησε ο αστειος (κατ` επιεικη εκφραση) χειρισμος της κρισεως των Ιμιων (βλ.Σηφη Μανουσογιαννακη)κατι που αμφιβαλλω αν και σημερα ο κ.Σημιτης εχει αντιληφθει τις ευθυνες του.Αλλο βεβαια η εκφραση των ευχαριστιων απο του βηματος της Βουλης, μετα μαλιστα απο τα αξεχαστα εκεινα "η Ελλαδα ανηκει στους Ελληνες" και αλλα ηχηρα Πασοκικα παομοια, με τα οποια ειχαν γεμισει τα αυτια των κεχηνωτων Ελληνων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κύριε Ναύαρχε, αυτό είναι το δυστύχημα. Ότι όντως ο κ. Σημίτης εξέφραζε την πραγματικότητα. Η οποία έχει περάσει τα όρια του ρεαλισμού στην πραγματικότητα του κυνισμού.
    Δεν υποστηρίζω ότι η Ελλάδα έχει τη δύναμη να ασκεί εξωτερική πολιτική με επίκεντρο το δικό της και μόνο συμφέρον. Σίγουρα θα πρέπει ,α 'διαχειρίζεται' τα συμφέροντα των ισχυρών με τρόπο που να μη θίγουν αυτά το δικό της. Και να προσπαθεί να περνά, όπου μπορεί, στον διαγκωνισμό της με ανταγωνιστικά αντίστοιχα 'μικρά' κράτη, αρχές και αξίες που θεωρητικά αποτελούν τη βαση του Πολιτισμού και γίνονται αποδεκτά (κατά τη δική μου εμπειρία).
    Για να πούμε τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει όμως η Ελλάδα, θα πρέπει να δούμε τι και πώς το κάνει στα διεθνή Φόρα. Ο σεβαστός κύριος πρέσβης -οικοδεσπότης της σπουδαίας αυτής δικτυακής γωνιάς-, θα μπορούσε να μας διαφωτίσει τεκμηριωμένα για τον τρόπο διαχείρισης της όποιας εξωτερικής πολιτικής από το αρμόδιο Διπλωματικό Σώμα. Εσείς, ο κ.Παλούμπης κι εγώ, γνωρίζουμε τη διαδικασία επιλογής και τοποθέτησης των αξιωματικών στις θέσεις του εξωτερικού όπου κι αυτοί καλούνται να διαχειριστούν την όποια εξωτερική πολιτική στο δικό τους πεδίο. Με φωτεινές εξαιρέσεις, αντίστοιχες του κ. πρέσβη που κοσμεί τον θεσμό που υπηρέτησε, οι πλείονες, ένστολοι και μη, ασχολούνται με αλλότρια που δεν είναι δυνατό να κατατεθούν εδώ γιατί θα μας πάρουν με τιε πέτρες!
    Όταν αυτά εκλείψουν και οι πλείονες ασχοληθούν με αυτά που πρέπει, ενδεχομένως να μην παραδινόμαστε στον κυνισμό αλλά να διαχειριζόμαστε αποτελεσματικότερο τον Εθνικό ρεαλισμό στην εξωτερική πολιτική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γ. Ε. ΣέκερηςΟκτωβρίου 28, 2007

    Ανταποκρινόμενος στην ευγενή πρόσκληση του κ. Γκορτζή, παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο μου "Η Ελλάδα στη 'Νέα Τάξη'" (εκδόθηκε το 2004) σχετικά με τη διπλωματική μας υπηρεσία. Για τις Ένοπλες Δυνάμεις άλλοι είναι αρμοδιότεροι.

    "Στη χώρα μας, ο διπλωματικός κλάδος αποτελεί διαχρονικά αντικείμενο οξείας κριτικής. Κατά κανόνα άδικης. οι ευθύνες που συνήθως αποδίδονται στους διπλωμάτες βαρύνουν στις περισσότερες περιπτώσεις τους πολιτικούς των προϊσταμένους. Σε ατομικό επίπεδο τα στελέχη του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών είναι καθόλα εφάμιλλα εκίνων των λοιπών δυτικών διπλωματικών υπηρεσιών. Ωστόσο, οι πολιτικές ηγεσίες τα έχουν συστηματικά παραμελήσει και περιθωριοποιήσει. Οι τοποθετούμενοι εκάστοτε επικεφαλής του υπουργείου εξωτερικών, στερούμενοι, στη μεγίστη πλειοψηφία τους, εξοικείωσης, τόσο με τα αντικείμενα, όσο και με τις υπηρεσίες του, τείνουν να το αντιμετωπίσουν ως απλό εφαλτήριο για την ικανοποίηση των προσωπικών τους βλέψεων - ως μέσο προαγωγής των δημοσίων τους σχέσεων. Και συνεπώς ελάχιστα κατά κανόνα ασχολούνται με τις οργανωτικές του ανάγκες και ανεπαρκέστατα αξιοποιούν το στελεχικό του δυναμικό.

    Διαχρονική πρακτική των υπουργών, αλλά και των πρωθυπουργών που ασχολούνται ενεργώς με την εξωτερική πολιτική, είναι η δημιουργία στο εσωτερικό της διπλωματικής υπηρεσίας ενός στενού κύκλου 'ημετέρων' - κομματικά προσκείμενων ή απλώς 'εύκαμπτων' ανθρώπων - με τους οποίους σχεδόν αποκλειστικά επικοινωνούν. Ενώ τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει το ακόμη χειρότερο οι πολιτικοί προϊστάμενοι ...να φέρνουν μαζί τους και να χρησιμοποιούν προνομιακά για τη διεκπεραίωση της 'πολιτικής τους' έναν εσμό άσχετων 'συμβούλων', η παρουσία των οποίων, εκτός από υπηρεσιακή αναστάτωση και απαράδεκτη επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού, προκαλεί και κάμψη του ήδη κλονισμένου ηθικού της πλειοψηφίας των μόνιμων στελεχών....Είναι δε άξιοι επαίνων οι διπλωμάτες μας για το έργο που, παρά τις αντίξοες συνθήκες υπό τις οποίες εργάζονται, κατορθώνουν να αποδώσουν."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ κ.Σέκερη για την ειλικρινή απάντηση. Να διευκρινίσω ότι με το σχόλιό μου δεν υποννοούσα ανεπάρκεια των στελεχών του διπλωματικού προσωπικού αλλά μη σωστή χρησιμοποίησή του από τους θεσμικά αρμόδιους και τοποθετήσεις και μεταθέσεις ευνοιοκρατικά και σε σχέση 'παράπλευρων προσόδων' αναλόγως της θέσης...
    Αυτό που εγώ μπορώ να καταθέσω από την προσωπική μου εμπειρία στον χώρο των Ε.Δ. είναι ότι όταν τοποθετήθηκα σε υπηρεσία του ΝΑΤΟ στο εξωτερικό, καμμίας ενημέρωσης δεν έτυχα, εκτός από κάποια ανούσια και βιαστικά 'σεμινάρια' στη ΣΕΘΑ. Όταν, δε, μεσούσης της πρώτης κρίσης του 'Μακεδονικού', οι αλλοδαποί -κυρίως Αμερικανοί- ρωτούσαν επίμονα τις απόψεις των Ελλήνων συναδέλφων τους για το θέμα (προφανώς στα πλαίσια συλλογής πληροφοριών προς επεξεργασία και προώθηση στα κέντρα διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής) έπαιρναν τόσες απαντήσεις όσοι και οι ερωτώμενοι...
    Σε έκφραση ερωτήματος προς τον προϊστάμενό μου 'τι πρέπει να τους απαντούμε' πήρα την εξής διευκρινιστική απάντηση:
    'Κι εγώ την προηγούμενη εβδομάδα που ήμουν στην Αθήνα, ρώτησα τον ΥΕΘΑ να μου πεί και μου απάντησε να πας να ρωτήσεις τον Υπουργό Εξωτερικών'

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αρχειοθήκη ιστολογίου